Τι κάνουμε;

Τα ψυχο­φάρ­μακα ανα­δει­κνύ­ο­νται σε μεγά­λους πρω­τα­γω­νι­στές της φαρ­μα­κευ­τι­κής κατα­νά­λω­σης στην Ελλάδα την τελευ­ταία εξαετία, ακόμη και σε ανη­λί­κους. Στην ηλι­κιακή ομάδα 15-29 χρόνων η συντα­γο­γρά­φηση ψυχο­τρό­πων φαρ­μά­κων από το 2015 ως το 2021 έχει υπερ­δι­πλα­σια­στεί και των αντι­κα­τα­θλι­πτι­κών έχει υπερ­τε­τρα­πλα­σια­στεί. Και μιλάμε για αυτά που κατα­γρά­φο­νται μέσω συντα­γο­γρά­φη­σης. Τα αντι­κα­τα­θλι­πτικά χορη­γού­νται και χωρίς συνταγή γιατρού, δηλαδή υπάρ­χουν άνθρω­ποι που αγο­ρά­ζουν σκευά­σματα είτε επειδή άκουσαν τη συμ­βουλή φίλου είτε επειδή ζητούν βοήθεια από τον φαρ­μα­κο­ποιό. Και εδώ πάντα μπαίνει το ερώτημα. Τι κάνουμε ως οργα­νω­μένη κοι­νω­νία, ως κράτος και πολι­τεία; Ναι, έχουμε υφυ­πουρ­γείο αρμόδιο για θέματα ψυχικής υγείας. Σωστό βήμα. Αλλά, αν δεν συζη­τή­σουμε δημόσια για το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος και τρόπους για τον έλεγχο ή τον περιο­ρι­σμό του, αυτό θα μεγα­λώ­σει περισ­σό­τερο, θα βγάλει και άλλα δόντια. Για σκε­φτείτε το. Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες, ίσως και εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι με προ­βλή­ματα ψυχικής νόσου και όμως δεν γίνεται δημόσια κου­βέ­ντα, δεν συζη­τάμε τίποτε γι’ αυτό.