Απαντήσεις

Η επόμενη ημέρα της «Κιβωτού» -και όχι μόνον-  όταν σβήσουν τα φώτα του μιντια­κού ενδια­φέ­ρο­ντος  θα πρέπει να μας βρει με απα­ντή­σεις σε  πολλά ερω­τή­ματα για όλες τις δομές παιδιών και ευά­λω­των συναν­θρώ­πων μας: Πόσους κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς στο­χεύει να προ­σλά­βει η κυβέρ­νηση στα κέντρα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας, στις περι­φέ­ρειες, τους δήμους για να βελ­τιω­θεί το σύστημα παι­δι­κής προ­στα­σίας, αντί να δηλώνει άγνοια, να καταγ­γέλ­λει ή να νίπτει τας χείρας της; Πόσους, ειδικά τώρα που η κυρία Δόμνα Μιχαη­λί­δου θεωρεί πως οι καταγ­γε­λίες για την Κιβωτό «δικαιώ­νουν» την άποψή της για την ανάγκη αποϊ­δρυ­μα­το­ποί­η­σης, που είναι σωστή; Τι είδος ανθρώ­πων, με τι λογής κατάρ­τιση (εκτός από επι­στη­μο­νική και ουσια­στική κατάρ­τιση) και με τι επίπεδο ενσυ­ναί­σθη­σης θα ασχο­λη­θούν επί του πεδίου (όχι σε επίπεδο Δ.Σ.) με τα παιδιά σήμερα της «Κιβωτού», αύριο άλλων δομών που δυσλει­τούρ­γη­σαν; Οι ανά­δο­χες οικο­γέ­νειες, ή οι υιο­θε­τού­σες, πώς θα στη­ρι­χθούν, πώς θα φωτι­σθούν για το ανθρώ­πινο έργο που ανα­λαμ­βά­νουν – όταν θα έχει τελειώ­σει η γρα­φειο­κρα­τία; Και τα παιδιά που (βάσει εισαγ­γε­λι­κής παραγ­γε­λίας) βρί­σκο­νται σε νοσο­κο­μεία αντί δομών, ποιος τα παρα­κο­λου­θεί; Και ακόμη: οι μηχα­νι­σμοί υπο­δο­χής καταγ­γε­λιών, τα γραφεία π.χ. της Αστυ­νο­μίας  για την ενδο-οικοκογενειακή βία ή για υπο­θέ­σεις σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης, τι κατάρ­τιση έχουν προ­βλέ­ψει για τους ανθρώ­πους τους; τι παρα­κο­λού­θηση στην δράση τους;