Τράπεζα ζήτησε την ακύρωση απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου

Tην ακύρωση από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, του έτους 2010, με την οποία δια­τά­χθηκε με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας το άνοιγμα της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής κατ’ άρθρο 99 του πτω­χευ­τι­κού κώδικα για τις οφειλές ενός Ροδίτη, που δια­τη­ρούσε γνωστή εται­ρεία οικο­δο­μών στο νησί, ζήτησε χθες η Alpha τράπεζα.

Σε τρι­τα­να­κοπή που ασκή­θηκε από τον πλη­ρε­ξού­σιο της τρά­πε­ζας, δικη­γόρο κ. Γ. Μαυ­ρο­μάτη, ανα­φέ­ρε­ται ότι ο ενα­γό­με­νος πέτυχε την υπαγωγή του στο άρθρο 99 το έτος 2010 και διο­ρί­σθηκε ως μεσο­λα­βη­τής ένας κάτοι­κος της Ρόδου, ημε­ρο­μη­νία δε ενάρ­ξεως της δια­δι­κα­σίας ήταν η 16η Ιουλίου 2010, ημε­ρο­μη­νία κατά την οποία δημο­σιεύ­θηκε αυτή, στο δελτίο δικα­στι­κών δημο­σιεύ­σεων, οπότε και άρχισε η τετρά­μηνη τότε ισχύ­ουσα και προ­βλε­πό­μενη προ­θε­σμία περαιώ­σεως της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής.

Με την ίδια απόφαση δια­τά­χθηκε η ανα­στολή κάθε μέτρου ατο­μι­κής και συλ­λο­γι­κής εκτε­λέ­σεως εις βάρος του, για απαι­τή­σεις των πιστω­τών του, έως την έκδοση απο­φά­σεως η οποία θα επι­κυ­ρώ­νει την συμ­φω­νία των πιστω­τών, ή εάν δεν επι­τευ­χθεί συμ­φω­νία έως την έκδοση απο­φά­σεως, που θα κηρύσ­σει τη λύση της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής.

Την 10η Νοεμ­βρίου 2010, δηλαδή μετά την πάροδο της παρα­πάνω προ­θε­σμίας, ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας, υπέβαλε αίτηση, με την οποία ζήτησε την περαι­τέρω παρά­ταση της ως άνω προ­θε­σμίας περαιώ­σεως της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής, κατά ένα ακόμη μήνα, λόγω του μεγάλου όγκου των πιστω­τών και του πλήθους των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, οι οποίες έπρεπε να γίνουν.

Επ΄αυ­τής ελήφθη το 2011 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, (δια­δι­κα­σία εκου­σίας δικαιο­δο­σίας), με την οποία απορ­ρί­φθηκε η ως άνω αίτηση, λόγω του ότι, σύμφωνα με το δια­τα­κτικό της «η ουσια­στική αποδοχή της αιτή­σεως αυτής, προ­ϋ­πο­θέ­τει τον έλεγχο εκ μέρους του Δικα­στη­ρίου του πλήθους των δανει­στών του οφει­λέτη, του συνο­λι­κού ύψους των οφειλών του, καθώς και της προόδου της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής στο δια­δρα­μόν χρονικό διά­στημα των τεσ­σά­ρων μηνών, ώστε να κριθεί εάν πράγ­ματι υφί­στα­ται ανάγκη παρα­τά­σεως της δια­δι­κα­σίας και να απο­τρα­πεί η πιθα­νό­τητα παρέλ­κυ­σης, προς βλάβη των συμ­φε­ρό­ντων των δανει­στών.

Εν προ­κει­μένω, λοιπόν η υφι­στά­μενη απο­δει­κτική ένδεια, απο­στε­ρεί στο Δικα­στή­ριο, τη δυνα­τό­τητα να ελέγξει τις παρα­πάνω προ­ϋ­πο­θέ­σεις και ενόψει των ανωτέρω η ως άνω αίτηση απορ­ρί­φθηκε ως αβάσιμη κατ΄ου­σία».

Έκτοτε έως και σήμερα, αν και έχουν παρέλ­θει σχεδόν τέσσερα έτη από την δημο­σί­ευση της υπ΄α­ριθμό 12/2010 απο­φά­σεως του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία δια­τά­χθηκε το άνοιγμα της δια­δι­κα­σίας συν­διαλ­λα­γής της ατο­μι­κής επι­χει­ρή­σεως του ενα­γό­με­νου και τρία και πλέον έτη μετά την απόρ­ριψη της αιτή­σεως του ορι­σθέ­ντος δια­με­σο­λα­βητή για παρά­ταση της προ­θε­σμίας ολο­κλη­ρώ­σεως της δια­δι­κα­σίας δια­με­σο­λα­βή­σεως, ουδεμία ενέρ­γεια έγινε, για την ολο­κλή­ρωση ή μη της ως άνω δια­δι­κα­σίας, με απο­τέ­λε­σμα, αυτή να παρα­μέ­νει de facto ανε­νερ­γός.

Η τράπεζα η οποία δεν ήταν διά­δι­κος στην δίκη, ούτε και παρέστη στην ανοι­γείσα με την προ­α­να­φερ­θείσα αίτηση δίκη, όπως έχει δικαί­ωμα από το Νόμο, ως πιστώ­τρια του άσκησε τρι­τα­να­κοπή, τονί­ζο­ντας ότι το έννομο συμ­φέ­ρον της απορ­ρέει από τη χορή­γηση σ΄αυτόν ως οφει­λέτη, πιστώ­σεως με ανοικτό (αλλη­λό­χρεο) λογα­ρια­σμό μέχρι του συνο­λι­κού ποσού των 340.000 €.

Η πίστωση έκλεισε ορι­στικά στις 22-11-2005 με χρε­ω­στικό υπό­λοιπο του πρώτου λογα­ρια­σμού 77.510,48 €, του δευ­τέ­ρου 58.571,18 € και του τρίτου 35.141,36 € και επο­μέ­νως συνο­λι­κού χρε­ω­στι­κού υπο­λοί­που 171.223,02 €, με το νόμιμο τόκο υπε­ρη­με­ρίας, πλέον τόκων υπε­ρη­με­ρίας επί των καθυ­στε­ρού­με­νων τόκων ανα­το­κι­ζο­μέ­νων ανά εξάμηνο.

Με εξώδικο, τον Μάρτιο του 2010, η τράπεζα ζήτησε να της κατα­βλη­θεί το ποσό των 229.139,68€.

Εξέδωσε εν συνε­χεία διαταγή πλη­ρω­μής και ενέ­γραψε υπέρ της προ­ση­μειώ­σεις υπο­θή­κης επί ακι­νή­των ιδιο­κτη­σίας του. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι το μόνο το οποίο εξυ­πη­ρε­τεί πλέον η απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, είναι η απο­τροπή της ικα­νο­ποι­ή­σεως των δανει­στών του υπέρ ου εκδό­θηκε, χωρίς να πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις τις οποίες θέτουν οι δια­τά­ξεις του άρθρου 99 επ. του νόμου 3588/2007, για δια­με­σο­λά­βηση, σύναψη συμ­φω­νίας, λει­τουρ­γία επι­χει­ρή­σεως και εν τέλει ικα­νο­ποί­ηση των δανει­στών, αφού προ­δή­λως με υπαι­τιό­τητα του, όχι μόνο δεν προ­χώ­ρησε η δια­δι­κα­σία συν­διαλ­λα­γής, αλλά ουδεμία ενέρ­γεια έγινε ούτε εκ μέρους του, ούτε βεβαίως εκ μέρους του ορι­σθέ­ντος ως δια­με­σο­λα­βητή για την πιστο­ποί­ηση της απο­τυ­χίας της, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται ότι de facto συνέβη.