A-τυπος και υπογραμμός: 4η Βιομηχανική Επανάσταση… και πράσινα άλογα

Από συστά­σεως του ελλη­νι­κού κράτους, με την υπο­γραφή του Πρω­το­κόλ­λου του Λον­δί­νου (1830) ουσια­στικά, ελά­χι­στα πράγ­ματα έχουν αλλάξει στην εξυ­πη­ρέ­τηση των πολιτών.

Μπορεί η τεχνο­λο­γία να έχει μπει στη ζωή μας δυνα­μικά ειδικά στα τελευ­ταία χρόνια, όχι όμως και στις δημό­σιες υπη­ρε­σίες εκεί όπου οι Ελληνες ανα­στε­νά­ζουν ακόμα στις ουρές.

Ενώ στις υπό­λοι­πες ανα­πτυγ­μέ­νες και ανα­πτυσ­σό­με­νες χώρες του κόσμου μιλούν για τις επι­πτώ­σεις της 4ης βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης στην καθη­με­ρι­νό­τητα, εμείς ακόμα στις δημό­σιες υπη­ρε­σίες χρη­σι­μο­ποιούμε σφρα­γί­δες και μελάνια από τη δεκα­ε­τία του ‘70 κι εκείνα τα σφουγ­γα­ρά­κια -συγχωρείστε με δεν έμαθα ποτέ αν λέγο­νται κάπως αλλιώς- που τα εμπο­τί­ζουν με νερό οι υπάλ­λη­λοι αντί να σαλιώ­νουν τα δάχτυλά τους (γνώριμη εικόνα), για να φυλ­λο­με­τρή­σουν τα δεκάδες περιττά έγγραφα που πρέπει να σφρα­γί­σουν και να αρχειο­θε­τή­σουν.

Καθη­με­ρινά εξε­λίσ­σο­νται τεχνο­λο­γι­κές τάσεις που έχουν τη δυνα­μική να αλλά­ξουν θεμε­λιω­δώς τη ζωή εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων, η εξέλιξη της τεχνο­λο­γίας όλο και περισ­σό­τερο συνδέει τον ψηφιακό κόσμο με το φυσικό κόσμο απο­δί­δο­ντας και­νο­το­μίες κι εμείς ακόμα στην Ελλάδα του 2020 μέσα στην ίδια υπη­ρε­σία (!) πηγαι­νο­φέρ­νουμε έγγραφα από τον έναν όροφο στον άλλο, πολλές φορές και σε διπλανά γραφεία, για να τα σφρα­γί­σουν οι υπάλ­λη­λοι και να τα πάμε πάλι πίσω να τα ξανα­σφρα­γί­σουν!

Η παρά­νοια του ελλη­νι­κού δημο­σίου δεν έχει προη­γού­μενο. Αγκυ­λω­μένο στις πρα­κτι­κές περα­σμέ­νων εποχών, λει­τουρ­γεί για να ταλαι­πω­ρεί τον πολίτη και όχι για να τον εξυ­πη­ρε­τεί. Οποιος πήγε σε δημόσια υπη­ρε­σία για να εξυ­πη­ρε­τη­θεί και δεν έγιναν τα νεύρα του κρόσια, να περάσει παρα­καλώ να τον παρα­ση­μο­φο­ρή­σουμε.

Κι ενώ η νέα δεκα­ε­τία που ξεκί­νησε χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την σύζευξη ανθρώ­που και έξυπνης μηχανής, δύο παράλ­λη­λες καθο­ρι­στι­κές για το μέλλον του ανθρώ­που επι­στη­μο­νι­κές και τεχνο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις παντρεύ­ο­νται, η Βιο­λο­γία και η Τεχνητή Νοη­μο­σύνη δημιουρ­γούν νέες προ­κλή­σεις και ευκαι­ρίες για τον άνθρωπο, εμείς ακόμα ψάχνουμε στρογ­γυ­λές και τετρά­γω­νες σφρα­γι­δού­λες και μπλε μελάνια για να σφρα­γί­ζουμε περιττά έγγραφα και να τα πηγαί­νουμε βόλτες από γραφείο σε γραφείο.

Το πιο αστείο δε της υπό­θε­σης, είναι πως ακούμε από κυβερ­νη­τικά χείλη εξαγ­γε­λίες περί δήθεν ανα­γκαιό­τη­τας εναρ­μό­νι­σης με τις προ­κλή­σεις που απορ­ρέ­ουν από την ραγδαία εξέλιξη της 4ης Βιο­μη­χα­νι­κής Επα­νά­στα­σης και ανα­ρω­τιέ­μαι ανα­γνώ­στη μου, πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που πολι­τι­κοί άρχο­ντες στή­θη­καν τελευ­ταία φορά σε ουρά δημό­σιας υπη­ρε­σίας;

Και μπορεί ο ιδιω­τι­κός τομέας να ακο­λου­θεί την τάση της εποχής έστω και ασθμαί­νο­ντας… Ο δημό­σιος (ελλη­νι­κός) τομέας όμως μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει αυτές τις καται­γι­στι­κές αλλαγές όταν η αρχειο­θέ­τηση γίνεται στοι­βά­ζο­ντας ντάνες εγγρά­φων στο πάτωμα;

Το αθάνατο ελλη­νικό δημόσιο για να γίνει λει­τουρ­γικό πρέπει να γκρε­μι­στεί εκ θεμε­λίων και να χτιστεί από την αρχή. Οποια­δή­ποτε αναφορά στην Ελλάδα του 2020 περί 4ης Βιο­μη­χα­νι­κής Επα­νά­στα­σης, είναι για γέλια αν δεν είναι για κλάματα…