Απαλλαγή δύο εργολάβων που κατηγορήθηκαν για «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»

Να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος δύο εργο­λά­βων της Ρόδου για το αδίκημα της νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων από παρά­νομη δρα­στη­ριό­τητα απο­φά­σισε με Βού­λευμα που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Πιο συγκε­κρι­μένα εις βάρος δύο αδελφών, που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον κατα­σκευα­στικό κλάδο, ασκή­θηκε δίωξη για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από παρά­νομη δρα­στη­ριό­τητα κατόπιν μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς του Προ­έ­δρου της Αρχής Κατα­πο­λέ­μη­σης της Νομι­μο­ποί­η­σης Εσόδων από Εγκλη­μα­τι­κές Δρα­στη­ριό­τη­τες και Χρη­μα­το­δό­τη­σης της Τρο­μο­κρα­τίας και Ελέγχου των Δηλώ­σεων Περιου­σια­κής Κατά­στα­σης (Αρχή άρθρου 7 Ν. 3691/2008) τον Ιούνιο του 2014.

Η κυρία Ανά­κριση εις βάρος τους περαιώ­θηκε στην πορεία με την έκδοση τυπικών κλήσεων.

Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου τον Ιούνιο του 2013 με έγγραφό της ενη­μέ­ρωσε μέσω του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών την Αρχή Κατα­πο­λέ­μη­σης της Νομι­μο­ποί­η­σης Εσόδων από Εγκλη­μα­τι­κές Δρα­στη­ριό­τη­τες, ότι η εται­ρεία παρα­κρά­τησε και δεν απέδωσε Φ.Π.Α. συνο­λι­κού ύψους 225.906,66 ευρώ, την τριετία 2009 -2012.

Ανα­φο­ρικά με τις οφειλές από Φ.Π.Α. και κατόπιν σχε­τι­κής μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς του Προϊ­στα­μέ­νου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου ασκή­θηκε ποινική δίωξη από την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου κατά του ενός ως νομίμου εκπρο­σώ­που της εται­ρείας για μη απόδοση Φ.Π.Α, που υπερ­βαί­νει σε ετήσια βάση το ποσό των 75.000 ευρώ και μη απόδοση Φ.Π.Α κατ’ εξα­κο­λού­θηση, που υπερ­βαί­νει σε ετήσια βάση το ποσό των 3.000 ευρώ.

Επί της εν λόγω ποι­νι­κής υπό­θε­σης έχει εκδοθεί απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδ/σου, η οποία τον κήρυξε αθώο για την μη απόδοση Φ.Π.Α. δια­χει­ρι­στι­κής περί­ο­δου 2009 ως 2012 καθώς η πράξη κατέστη ανέ­γκλητη λόγω ποσού, ενώ κήρυξε αυτόν ένοχο με ελα­φρυ­ντικά του για τις υπό­λοι­πες πράξεις, επι­βάλ­λο­ντας του συνο­λική ποινή φυλά­κι­σης 5 ετών με τριετή ανα­στολή.

Κατά της ανωτέρω κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης ασκή­θηκε έφεση, η εκδί­καση της οποίας εκκρε­μεί.

Με αφορμή το ως άνω ενη­με­ρω­τικό έγγραφο της Δ.Ο.Υ. Ρόδου σχη­μα­τί­σθηκε από την Αρχή ποινική υπόθεση, στο πλαίσιο της οποίας διε­νερ­γή­θηκε έρευνα για το αδίκημα της νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα ανα­φο­ρικά με την ενδε­χό­μενη από­κρυψη από τους νομί­μους εκπρο­σώ­πους της εται­ρείας του ποσού των 225.906,66 ευρώ, που αντι­στοι­χεί στο ύψος του παρά­νομα παρα­κρα­τη­θέ­ντος και μη απο­δο­θέ­ντος Φ.Π.Α.

Το παρα­πάνω εγκλη­μα­τικό προϊόν ανα­ζη­τή­θηκε από την Αρχή στα Πιστω­τικά Ιδρύ­ματα και στους Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κούς Οργα­νι­σμούς της χώρας πλην όμως αυτό δεν βρέθηκε είτε σε λογα­ρια­σμούς της εται­ρείας είτε σε λογα­ρια­σμούς των νομίμων εκπρο σώπων της.

Το μόνο περιου­σιακό στοι­χείο που βρέθηκε ήταν ένα δια­μέ­ρι­σμα εμβαδού 51 τ.μ. στην Αθήνα το οποίο είχε απο­κτη­θεί σε προ­γε­νέ­στερο χρόνο από τον ένα κατη­γο­ρού­μενο.

Ο Πρό­ε­δρος της Αρχής επι­κα­λού­με­νος επεί­γουσα περί­πτωση προέβη με την διάταξη του στην, απα­γό­ρευση εκποί­η­σης ή με άλλο τρόπο μετα­βί­βα­σης του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Στην αιτιο­λο­γία της διά­τα­ξης ανα­φέ­ρε­ται ότι το εγκλη­μα­τικό προϊόν, που προ­έρ­χε­ται από την παρα­κρά­τηση και μη απόδοση Φ.Π.Α. οι κατη­γο­ρού­με­νοι το ιδιο­ποι­ή­θη­καν παρα­νό­μως και το ανέ­μει­ξαν με άλλα νομίμως κατε­χό­μενα από αυτούς περιου­σιακά στοι­χεία και ότι, επειδή το συγκε­κρι­μένο εγκλη­μα­τικό προϊόν δεν έχει βρεθεί ούτε είναι δυνατόν να κατα­σχε­θεί, δεσμεύ­ε­ται το συγκε­κρι­μένο περιου­σιακό στοι­χείο, το οποίο αντι­στοι­χεί σε τμήμα της αξίας του εγκλη­μα­τι­κού προ­ϊ­ό­ντος και υπό­κει­ται σε κατά­σχεση και δήμευση.

Δηλαδή, το συγκε­κρι­μένο ακίνητο δεν δεσμεύ­τηκε ως προϊόν νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, καθώς αυτό απο­κτή­θηκε το 2004, ήτοι σε χρόνο προ­γε­νέ­στερο του βασικού εγκλή­μα­τος της φορο­δια­φυ­γής, που έλαβε χώρα κατά την περίοδο 2009 – 2012, αλλά ως περιου­σιακό στοι­χείο υπο­κεί­μενο σε μελ­λο­ντική δήμευση επειδή δεν βρέθηκε το προϊόν του βασικού εγκλή­μα­τος της φορο­δια­φυ­γής.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το οφει­λό­μενο για Φ.Π.Α. ποσό των 225.906,66 ευρώ ουδέ­ποτε εισπρά­χθηκε από την εται­ρεία καθώς προ­έρ­χε­ται από τιμο­λό­για πελατών της τα οποία ουδέ­ποτε εξο­φλή­θη­καν, γι’ αυτό και το συγκε­κρι­μένο ποσό δεν ανευ­ρέ­θηκε κατα­τε­θει­μένο σε Πιστω­τικό Ίδρυμα ή επεν­δε­δυ­μένο σε Χρη­μα­το­πι­στω­τικό Οργα­νι­σμό.

Σε κάθε περί­πτωση και ανε­ξαρ­τή­τως της βασι­μό­τη­τας ή μη του ισχυ­ρι­σμού αυτού των κατη­γο­ρου­μέ­νων, είναι βέβαιο ότι από το απο­δει­κτικό υλικό, που συγκε­ντρώ­θηκε δεν προ­κύ­πτει οποια­δή­ποτε ενέρ­γεια των κατη­γο­ρου­μέ­νων σε χρόνο μετα­γε­νέ­στερο του βασικού εγκλή­μα­τος, που να κατα­τεί­νει στη νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, είτε με την τοπο­θέ­τηση στον χρη­μα­το­πι­στω­τικό τομέα ή τη δια­κί­νηση μέσω αυτού του περιου­σια­κού προ­ϊ­ό­ντος, που φαί­νε­ται ότι απέρ­ρευσε από το βασικό αδίκημα της φορο­δια­φυ­γής, είτε με οποιον­δή­ποτε άλλον τρόπο.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Βασίλης Κατα­βε­νά­κης.