Απορρίφθηκε η έφεση 17 συμβασιούχων της πρώην ΔEYA Iαλυσού

Με την υπ’ αρίθμ. 1/2019 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθη­κε η έφεση που άσκη­σαν 17 συμ­βα­σιού­χοι της πρώην ΔEYA Iαλυ­σού.

Οι συμ­βα­σιού­χοι στρά­φη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να κατά της ΔEYA Pόδου και της υπ’ αριθμ. 2/2016 ορι­στι­κής από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

H εκ­κα­λου­μέ­νη από­φα­ση απέρ­ρι­ψε αί­τη­μά τους να ανα­γνω­ρι­στεί ότι η συν­δέ­ου­σα εκεί­νους και το ενα­γό­με­νο σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας είναι σύμ­βα­ση αο­ρί­στου χρό­νου και να υπο­χρε­ω­θεί το ενα­γό­με­νο να τους απα­σχο­λεί και στο μέλ­λον με σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου, κα­τα­δι­κα­ζό­με­νου, σε πε­ρί­πτω­ση που αρ­νη­θεί να πρά­ξει αυτό, να τους κα­τα­βά­λει ως χρη­μα­τι­κή ποινή το ποσό των 100 ευρώ για κάθε ημέρα αρ­νή­σε­ως.

Το διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ με από­φα­ση, που έλαβε κατά πλειο­ψη­φία, συ­νο­μο­λό­γη­σε την έφεση των συμ­βα­σιού­χων.

Θυ­μί­ζου­με ότι η ΔΕΥΑΡ με την υπ’ αριθμ. 426/2017 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού της Συμ­βου­λί­ου και την υπ’ αριθμ. 623/2017 ορθή επα­νά­λη­ψη αυτής, έκανε δε­κτές τις αι­τή­σεις των εκ­κα­λού­ντων και κα­τέ­τα­ξε αυ­τούς, σε ορ­γα­νι­κές θέ­σεις ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου της Επι­χεί­ρη­σης κατ’ εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 13 του Ν. 4483/2017 (ΦΕΚ 107/31-7-2017 τ.Α’)

Οι συμ­βα­σιού­χοι, όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, επα­να­προ­σλή­φθη­σαν με επί­κλη­ση της ως άνω δια­τά­ξε­ως, που συ­μπε­ριε­λή­φθη στο νο­μο­σχέ­διο “σκού­πα” του Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών, που αφορά μόνο συμ­βα­σιού­χους, που πλη­ρούν τα κρι­τή­ρια του νόμου για την με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων τους σε αο­ρί­στου χρό­νου και δεν βρί­σκει εφαρ­μο­γή στην συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία.

Υπήρ­ξε μόλις πρό­σφα­τα νέα βελ­τιω­μέ­νη τρο­πο­λο­γία για την ερ­γα­σια­κή τους τα­κτο­ποί­η­ση και μένει να δια­πι­στω­θεί αν θα γίνει απο­δε­κτή από το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο.

Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου με την από­φα­ση του έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι σύμ­φω­να με το άρθρο 16 παρ. 4 του Ορ­γα­νι­σμού Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σί­ας της πρώην ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού προ­βλέ­πε­ται ότι όσοι συμ­βα­σιού­χοι θα συ­μπλη­ρώ­νουν χρόνο απα­σχό­λη­σης άνω των 24 μηνών στην επι­χεί­ρη­ση χωρίς δια­κο­πή με­γα­λύ­τε­ρη των 2 μηνών, θα μπο­ρεί με από­φα­ση του ΔΣ της ΔΕΥΑΙ να με­τα­τρα­πεί η σχέση τους από ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου σε ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου, σύμ­φω­να με την κοι­νο­τι­κή οδη­γία 99/70/ΕΚ του Συμ­βου­λί­ου της 28-6-1999.

Εκρι­νε όμως ότι απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για τη με­τα­τρο­πή της σχέ­σης του υπαλ­λή­λου από ορι­σμέ­νου χρό­νου σε αο­ρί­στου χρό­νου είναι η λήψη από­φα­σης από το ΔΣ της ΔΕΥΑΙ, ότι κα­λύ­πτει πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες. Σύμ­φω­να όμως με την παρ. 1 του άρ­θρου 1 του ν. 2190/1994, η πλή­ρω­ση ιδρυό­με­νων ή υφι­στά­με­νων θέ­σε­ων, ο αριθ­μός, οι κα­τη­γο­ρί­ες και οι κλά­δοι ή ει­δι­κό­τη­τες των προ­σλαμ­βα­νό­με­νων απο­φα­σί­ζο­νται σύμ­φω­να με τις κεί­με­νες δια­τά­ξεις και κα­νο­νι­σμούς, από τα αρ­μό­δια όρ­γα­να της Κυ­βερ­νή­σε­ως, των ορ­γα­νι­σμών το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης πρώ­του και δεύ­τε­ρου βαθ­μού και από τις διοι­κή­σεις των νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού δι­καί­ου της παρ. 1 του άρ­θρου 14, στα οποία συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται το ενα­γό­με­νο, η πλή­ρω­ση δε των θέ­σε­ων που απο­φα­σί­ζε­ται κατά τα ανω­τέ­ρω υπά­γε­ται στην αρ­μο­διό­τη­τα του Α.Σ.Ε.Π., με επι­φύ­λα­ξη των δια­τά­ξε­ων της παρ. 2 του άρ­θρου 14.

Επι­πλέ­ον, οι συμ­βά­σεις ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου, που επι­τρέ­πο­νται σύμ­φω­να με το άρθρο 21 παρ. 1 του ανω­τέ­ρω νόμου για την κά­λυ­ψη επο­χια­κών ή άλλων πε­ριο­δι­κών ή πρό­σκαι­ρων ανα­γκών, απα­γο­ρεύ­ε­ται να με­τα­τρέ­πο­νται σε αο­ρί­στου χρό­νου, σύμ­φω­να με την παρ. 2 του ιδίου άρ­θρου.

Το δι­κα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ότι οι δια­τά­ξεις αυτές έχουν κα­τα­στεί συ­νταγ­μα­τι­κού επι­πέ­δου, μετά την γε­νό­με­νη το 2001 ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συ­ντάγ­μα­τος και την προ­σθή­κη της παρ. 8 στο άρθρο 103.

Συ­νε­πώς, το εν λόγω άρθρο 16 παρ. 4 του Ορ­γα­νι­σμού Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σί­ας της ΔΕΥΑΙ έρ­χε­ται σε ευ­θεία αντί­θε­ση με το Σύ­νταγ­μα, το οποίο ήθελε να απο­δο­κι­μά­σει ακρι­βώς την πρα­κτι­κή της διοί­κη­σης για με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων ορι­σμέ­νου χρό­νου σε αο­ρί­στου.

Επι­πρό­σθε­τα και ως εκ πε­ρισ­σού, επι­ση­μαί­νε­ται ότι το εν λόγω άρθρο δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ούτε ότι απο­τε­λεί εναρ­μό­νι­ση του εθνι­κού δι­καί­ου με την οδη­γία 1999/70/ΕΚ του Συμ­βου­λί­ου, διότι αφε­νός η εξου­σιο­δό­τη­ση προς την ΔΕΥΑΙ για την έκ­δο­ση του πα­ρα­πά­νω Ορ­γα­νι­σμού δό­θη­κε δυ­νά­μει του άρ­θρου 7 του ν. 1069/1980, απο­κλει­στι­κά για την ρύθ­μι­ση των θε­μά­των της εσω­τε­ρι­κής της ορ­γά­νω­σης, αφε­τέ­ρου, σύμ­φω­να με τη διά­τα­ξη της παρ. 2 του άρ­θρου 43 του Συ­ντάγ­μα­τος η έκ­δο­ση κα­νο­νι­στι­κού δια­τάγ­μα­τος επι­τρέ­πε­ται μόνον βάσει ει­δι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης και εντός των ορίων αυτής, ύστε­ρα από πρό­τα­ση του αρ­μό­διου Υπουρ­γού, ενώ κατ’ εξαί­ρε­ση μόνον επι­τρέ­πε­ται ει­δι­κή νο­μο­θε­τι­κή εξου­σιο­δό­τη­ση για την έκ­δο­ση κα­νο­νι­στι­κών πρά­ξε­ων από άλλα όρ­γα­να της Διοί­κη­σης όταν πρό­κει­ται να ρυθ­μι­στούν ει­δι­κό­τε­ρα θέ­μα­τα ή με τε­χνι­κό εν­δια­φέ­ρον ή με χα­ρα­κτή­ρα τε­χνι­κό ή λε­πτο­με­ρεια­κό.

Η δε εν­σω­μά­τω­ση της πα­ρα­πά­νω οδη­γί­ας στο ελ­λη­νι­κό δί­καιο, είναι προ­φα­νές ότι δεν μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως τέ­τοιο θέμα, πέρα ταυ γε­γο­νό­τος ότι η εν­σω­μά­τω­ση της εν λόγω οδη­γί­ας ανα­φο­ρι­κά με το Δη­μό­σιο και τα άλλα νο­μι­κά πρό­σω­πα του δη­μο­σί­ου τομέα έγινε με το ΠΔ 164/2004, σύμ­φω­να με την εξου­σιο­δό­τη­ση που πα­ρεί­χαν οι δια­τά­ξεις των άρ­θρων 3, 4, 5 του ν. 1338/1988.