Πρόωρη έφεση σε υπόθεση λογοδοσίας απορρίφθηκε ως απαράδεκτη

Μια δικονομική λεπτομέρεια με καθοριστική σημασία σφράγισε την τύχη έφεσης που έφτασε ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, σε υπόθεση με αντικείμενο την παροχή λογοδοσίας και την καταβολή του προκύπτοντος καταλοίπου. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με απόφαση που δημοσιεύθηκε στις 6 Ιουλίου 2026, απέρριψε το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο, κρίνοντας ότι ασκήθηκε πρόωρα, σε χρόνο κατά τον οποίο η εκκαλούμενη απόφαση δεν είχε ακόμη αποκτήσει οριστικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», η υπόθεση ανάγεται σε αγωγή που είχε κατατεθεί ήδη από το 2022 και πέρασε από πολυετή δικαστική διαδρομή πριν φτάσει στο ακροατήριο του Εφετείου.
Η αντιδικία ξεκίνησε με την υπ’ αριθμόν έκθεσης κατάθεσης 86/2022 αγωγή, με την οποία 2 ενάγοντες, ημεδαποί κάτοικοι Ρόδου, ζήτησαν από τον εναγόμενο, επίσης ημεδαπό κάτοικο του νησιού, να λογοδοτήσει για τη διαχείριση που φέρεται να είχε αναλάβει και να καταβάλει σε καθέναν από αυτούς το κατάλοιπο που θα προέκυπτε από τον λογαριασμό. Ο πρώτος εξ αυτών είχε σωρεύσει στην αγωγή και αίτημα αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμόν 248/2025 απόφασή του δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Απέρριψε μεν το αίτημα αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας, υποχρέωσε ωστόσο τον εναγόμενο να λογοδοτήσει εντός προθεσμίας 3 μηνών από την επίδοση της απόφασης και να καταθέσει το κατάλοιπο που θα προέκυπτε. Αντίγραφο της απόφασης επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 15 Σεπτεμβρίου 2025 και από την ημερομηνία εκείνη άρχισε να τρέχει η τρίμηνη προθεσμία για την κατάθεση του λογαριασμού, η οποία θα συμπληρωνόταν στις 16 Δεκεμβρίου 2025.
Οι ενάγοντες, μη ικανοποιημένοι από την πρωτόδικη κρίση, προσέφυγαν στο Εφετείο με έφεση. Στη δίκη ενώπιον του Εφετείου, που διεξήχθη στις 8 Μαΐου 2026, οι εκκαλούντες παραστάθηκαν διά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους κ. Χάρη Νεκτάριου Βασιλειάδη ενώ ο εφεσίβλητος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κ. Δημήτριο Βερβέρη.
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ανατρέχοντας στη νομολογία του Αρείου Πάγου και στη θεωρία της πολιτικής δικονομίας, υπενθύμισε ότι η απόφαση που διατάσσει λογοδοσία και τάσσει προθεσμία για την κατάθεση του λογαριασμού τελεί υπό αίρεση ως προς την οριστικότητά της. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό, η απόφαση αυτή καθίσταται οριστική είτε όταν ο υπόχρεος συμμορφωθεί και καταθέσει εμπρόθεσμα τον λογαριασμό με όλα τα σχετικά έγγραφα, είτε όταν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία που του τάχθηκε. Μέχρι το χρονικό αυτό σημείο, η απόφαση δεν υπόκειται σε έφεση.
Με βάση το σκεπτικό αυτό, το Εφετείο διαπίστωσε ότι η κρινόμενη έφεση κατατέθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2025, δηλαδή 2 μήνες πριν από τη συμπλήρωση της τρίμηνης προθεσμίας κατάθεσης του λογαριασμού. Κατά τον χρόνο εκείνο, επομένως, η εκκαλούμενη απόφαση δεν είχε καταστεί οριστική ως προς την υποχρέωση λογοδοσίας και δεν μπορούσε να προσβληθεί με ένδικο μέσο. Η έφεση κρίθηκε για τον λόγο αυτό απαράδεκτη και απορρίφθηκε, χωρίς το δικαστήριο να εισέλθει στην ουσία των αιτιάσεων των εκκαλούντων.