Τερατογενέσεις και έλλειμα

Μετά από πολλά χρόνια δια­σκο­γρα­φι­κής απου­σίας, ο Σταύρος Ξαρ­χά­κος επι­στρέ­φει με τον νέο του δίσκο «7 Ελε­γείες και Σάτιρες» – έργο για πιάνο και φωνή, για επτά και­νούρ­για τρα­γού­δια που μελο­ποί­ησε ο Σ. Ξαρ­χά­κος σε στίχους του Μάνου Ελευ­θε­ρίου, του Θοδωρή Γκόνη και της Λίνας Νικο­λα­κο­πού­λου. Το συνο­δευ­τικό σημεί­ωμα του Ξαρ­χά­κου στο νέο του δίσκο, ιδανικό για όλα τα απίθανα που παρα­κο­λου­θή­σαμε μόνον σε διά­στημα μιας εβδο­μά­δας : Από την υποδοχή του «ήρωα» Ντάνου από κοτζάμ Δήμο, μέχρι το προ­σκύ­νημα ενός κάστα­νου κι από τον νταή του Καλ­λι­μάρ­μα­ρου, μέχρι την υποδοχή του εθνικού μας ζεύγους στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο :

« Θεωρῶ ὅτι ὁ κάθε τόπος ἒχει τό δικό του «Τσερ­νό­μπιλ».. Τρέμω μέ τήν ἰδέα ἑνός ἐφιαλ­τι­κοῦ σχεδίου ἀφα­νι­σμοῦ τῆς πολι­τι­στι­κῆς κοι­νό­τη­τας τῶν ἐθνῶν. Στή χώρα μας συνέβη πρίν κάποια χρόνια. Ἒτσι μεταλ­λά­χθηκε ὁ πολι­τι­σμι­κός ἱστός τῆς χώρας καί τό pH τῆς κοι­νω­νίας. Ἒκτοτε ἀκο­λού­θη­σαν πολι­τι­κές τερα­το­γεν­νέ­σεις. Τελευ­ταῖα ἀσχο­λο­ῦνται μαζο­χι­στικά μέ τό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα. Κανέναν δέν ἒχω ἀκούσει νά ψελ­λί­ζει ἒστω καί μιά λέξη γιά τό πρω­το­φα­νές πνευ­μα­τικό ἒλλειμμα. Μιά τηλε­ο­ρα­σό­πλη­κτη κοι­νω­νία «ἐπι­βιώ­νει πνευ­μα­τικά» χωρίς νά ἒχει κατα­λά­βει ὅτι ἒχει μετα­μορ­φω­θεῖ σέ ζόμπι. Κάποτε ὁ ἱστο­ρι­κός τοῦ μέλ­λο­ντος γιά νά ἀνα­γνω­ρί­σει τήν ἰδιο­συ­γκρα­σία τοῦ λαοῦ μας θά πρέπει νά ἀνα­τρέ­ξει στίς μετρή­σεις τηλε­θέ­α­σης Καί τά παιδιά; Ἄφρονες Ἕλληνες, παρά­φρο­νες πολι­τι­κοί, δέν ἀφου­γκρά­ζε­στε τήν ἀγωνία καί τήν ὀργή τους; Καί ὅλα αὐτά ἐν ὀνόματι μιᾶς ἐπι­κίν­δυ­νης οὐτο­πίας: τῆς ἐξου­σίας, ὅποιας ἐξου­σίας. Νά τή χαί­ρε­στε. Ὃμως: ἡ πολι­τική εἶναι ἓρμαιο τοῦ χρόνου. Ἡ δημιουρ­γική τέχνη εἶναι ἄχρονη. Kαί γιά νά τελειώ­νουμε: ὁ Παπαν­δρέου πέθανε, ὁ Βαμ­βα­κά­ρης ζεῖ.»