Μεσαίωνας

Σε ναό του Αγρι­νίου 40.000 πιστοί, περί­με­ναν υπο­μο­νε­τικά στην ουρά για να προ­σκυ­νή­σουν ένα…βρα­σμένο κάστανο που είχε ευλο­γή­σει πριν 27χρόνια ο γέρο­ντας Παΐσιος και το είχε δώσει σε έναν φοιτητή. Ετσι είπαν. Δεν πρό­κει­ται για τρο­λά­ρι­σμα, αλλά για είδηση. Απ’ αυτές που προ­σπερ­νάς ως σάτυρα, μέχρι να δια­πι­στώ­σεις πως είναι θλιβερή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η εργα­λειο­ποί­ηση , της ιερής μνήμης των Αγίων και Οσίων της εκκλη­σίας δεν μπορεί να είναι αυθαί­ρετη, ευφά­ντα­στη ή ακόμη και ανευ­λα­βής  και να συντη­ρεί ένα ένα παράλ­ληλο σύμπαν με θρη­σκό­λη­πτικά αφη­γή­ματα. Η τοπική Μητρό­πολη και η Αρχιε­πι­σκοπή  σιώ­πη­σαν. Προ­φα­νώς θεω­ρώ­ντας το γεγονός επι­τρε­πτό. Έχει παρα­τη­ρη­θεί ότι οι άνθρω­ποι σε περιό­δους προ­σω­πι­κών δυσκο­λιών, αλλά και σε εποχές κρίσεων  νοιώ­θουν μεγα­λύ­τερη ανάγκη για απα­ντή­σεις στα προ­βλή­ματα τους, για μικρά θαύματα που θα τους βγάλουν από τα αδιέ­ξοδα και τις δυσκο­λίες και κατα­φεύ­γουν στον Θεό, ψάχνουν απα­ντή­σεις στην μετα­φυ­σική. Σεβαστό και απο­δε­κτό  και δεν μας πέφτει λόγος , από την στιγμή που η υπόθεση της πίστης είναι προ­σω­πική υπόθεση.Τα πράγ­ματα παίρ­νουν μια δια­φο­ρε­τική και επι­κίν­δυνη τροπή,  από την στιγμή που η επίσημη εκκλη­σία και εκπρό­σω­ποί της, εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται αυτές τις ανάγκες επι­τρέ­πο­ντας να συμ­βαί­νουν γεγο­νότα σαν κι αυτά. Οι λει­τουρ­γοί της εκκλη­σίας, κλη­ρι­κοί όλων των βαθ­μί­δων, έχουν ευθύνη αφού σε αυτούς είναι εμπι­στευ­μένη αυτή η ιερή παρα­κα­τα­θήκη. Είναι υπεύ­θυ­νοι να απο­τρέ­πουν την γελοιο­ποί­ηση της μνήμης και να καθο­δη­γούν το ποίμνιό τους στο αληθινό νόημα της προ­σευ­χής, της τιμής και της προ­σκύ­νη­σης. Αυτό που συνέβη με το βρα­σμένο κάστανο, είναι φαιδρή ασχήμια που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την ειδω­λο­λα­τρεία, Σε κάθε περί­πτωση, αυτός ο εξευ­τε­λι­σμός της παρά­δο­σης δεν μπορεί να μην απα­σχο­λεί την Ιεραρ­χία αλλά και τους ευσε­βείς Χρι­στια­νούς. Κάτι δεν πάει καλά, αυτό είναι σίγουρο. Όχι για την ανάγκη των ανθρώ­πων να αισθαν­θούν κοντά στον Θεό τους, αλλά για τον τρόπο που οι άμεσα αρμό­διοι, οι ιεράρ­χες, επι­τρέ­πουν να γίνεται.