Ιndependent: H ελληνική κρίση είναι μια ανθρωπιστική καταστροφή

Η πληγή που άνοι­ξε από το ελ­λη­νι­κό χρέος δεν είναι μόνο οι­κο­νο­μι­κή, είναι και αν­θρω­πι­στι­κή, γρά­φει σή­με­ρα η βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Independent. Ο πόνος λόγω της κρί­σης χρέ­ους γί­νε­ται αι­σθη­τός στις πιο ευά­λω­τες ομά­δες, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των ηλι­κιω­μέ­νων σχο­λιά­ζει η εφη­με­ρί­δα στο editorial.

Η αγω­νία στην Ελ­λά­δα πα­ρα­τεί­νε­ται, όπως υπεν­θύ­μι­σε με δη­λώ­σεις του ο υφυ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νί­ας Γενς Σπαν, που θε­ω­ρεί πι­θα­νή μια συμ­φω­νία με το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο (ΔNT) που να μην απαι­τεί ελά­φρυν­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους ώστε οι πι­στω­τές να μην έχουν απώ­λειες για τα δά­νειά τους, όπως είπε. Το ΔΝΤ θέλει να γίνει μια ελά­φρυν­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, αλλά η Γερ­μα­νία αντι­τί­θε­ται σε αυτό.

Το θέμα δεν είναι μόνο τε­χνι­κό, σε σχέση με την κα­ταλ­λη­λό­τε­ρη μορφή ελά­φρυν­σης του χρέ­ους για την Ελ­λά­δα. Ούτε είναι θέμα που έχει να κάνει με τη δί­καιη αντι­με­τώ­πι­ση δια­φο­ρε­τι­κών κρα­τών- μελών της ευ­ρω­ζώ­νης. Ούτε καν είναι ένα θέμα για το μέλ­λον της ευ­ρω­ζώ­νης ή ακόμη και για την οι­κο­νο­μία γε­νι­κά. Όλα με­τρά­νε, αλλά ένα πράγ­μα με­τρά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο και αυτό είναι το αν­θρω­πι­στι­κό ζή­τη­μα για τους Έλ­λη­νες που είναι αντι­μέ­τω­ποι με μια κοι­νω­νι­κή και αν­θρώ­πι­νη κα­τα­στρο­φή, επι­ση­μαί­νει ο Independent.

Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία έχει συρ­ρι­κνω­θεί κατά πε­ρισ­σό­τε­ρο από το ένα τέ­ταρ­το την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία. Ο πόνος της κρί­σης είναι αρ­κε­τά εμ­φα­νής, αλλά δεν κα­τα­νέ­με­ται εξί­σου. Οι συ­ντα­ξιού­χοι βλέ­πουν το ει­σό­δη­μά τους να έχει μειω­θεί κατά το ήμισυ, και σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις πε­ρισ­σό­τε­ρο. Οι ια­τρι­κές υπη­ρε­σί­ες τε­λούν υπό τε­ρά­στια πίεση, με ορι­σμέ­να φάρ­μα­κα να μην είναι πλέον δια­θέ­σι­μα. Η ανερ­γία επί­ση­μα είναι 23% και η ανερ­γία των νέων αγ­γί­ζει το δι­πλά­σιο πο­σο­στό. Για τους τυ­χε­ρούς και μορ­φω­μέ­νους νέους, η δια­φυ­γή είναι να με­τα­να­στεύ­σουν στη Βρε­τα­νία ή στη Γερ­μα­νία, όπου υπάρ­χουν δου­λειές. Για τους με­γα­λύ­τε­ρους και λι­γό­τε­ρο τυ­χε­ρούς δεν υπάρ­χει δια­φυ­γή εκτός από το να τα βγά­ζουν πέρα, στη­ρι­ζό­με­νοι συχνά στη φι­λαν­θρω­πία. Φυ­σι­κά υπήρ­χε με­γά­λη κα­κο­δια­χεί­ρι­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, αλλά αυτοί που την κα­κο­δια­χει­ρί­στη­καν δεν είναι αυτοί που πλήτ­το­νται τώρα.

Το τρα­γι­κό είναι ότι υπάρ­χει μια πε­πα­τη­μέ­νη την οποία χώρες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες μπο­ρούν να ακο­λου­θούν για την επα­νεκ­κί­νη­ση της οι­κο­νο­μί­ας τους. Αυτή συ­νή­θως πε­ρι­λαμ­βά­νει τρία πράγ­μα­τα: ελά­φρυν­ση του χρέ­ους, υπο­τί­μη­ση του νο­μί­σμα­τος και διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Η Ελ­λά­δα έχει αρ­χί­σει να κάνει με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, αλλά οι δύο πρώ­τες επι­λο­γές δεν είναι δια­θέ­σι­μες. Σε κά­ποιο στά­διο, θα πρέ­πει να γίνει μια ελά­φρυν­ση του χρέ­ους και πολ­λοί πι­στεύ­ουν ότι θα πρέ­πει να υπάρ­ξει και υπο­τί­μη­ση. Στο με­τα­ξύ, η αγω­νία συ­νε­χί­ζε­ται, πλη­γώ­νο­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρο εκεί­νους που είναι λι­γό­τε­ρο δυ­να­τοί να το αντέ­ξουν, το­νί­ζει στο κύριο άρθρο της η βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα.

thetoc.gr