Το καλύτερο μνημόσυνο

Ενας χρόνος συμπλη­ρώ­θηκε από τον θάνατο του Παντελή Παντε­λίδη. Είναι κρίμα και άδικο, να χάνεται κάποιος, πριν προ­λά­βει να κλείσει τα 33 και που μέχρι εκείνη την ώρα κρα­τούσε όλα, όσα μπο­ρούσε να ονει­ρευ­τεί ένα απλό, λαϊκό παιδί. Ένα παιδί, που ταξί­δευε με προ­ο­ρι­σμό το όνειρό του. Και μέσα σε ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο, αυτό το ταξίδι στα­μά­τησε πάνω σε μια μπάρα. Είναι πραγ­μα­τικά άδικο. Οσο άδικος ήταν ο χαμός του, τόσο άδικο και θλιβερό, είναι, ο θάνατος ενός νέου ανθρώ­που, να γίνεται αντι­κεί­μενο εκμε­τάλ­λευ­σης, με ειδή­σεις που περιο­ρί­ζο­νται στην κου­τσο­μπο­λί­στικη σκοπιά και όχι στην ουσία και όχι σαν αφορμή για σκέψη και οργά­νωση, ώστε να μην χαθούν οι ζωές και άλλων ανθρώ­πων. Είναι κρίμα. Γιατί ο χαμός αυτού του παιδιού θα μπο­ρούσε να εξε­λι­χθεί στο ισχυ­ρό­τερο κοι­νω­νικό μήνυμα κατά της χρήσης αλκοόλ από όσους πιάνουν τιμόνι στα χέρια τους. Η μνήμη του Παντε­λίδη θα έπρεπε να είναι το παρά­δειγμα, αν θέλετε η θυσία προς ένα σκληρό και χρήσιμο μάθημα. Ομως τελικά, κυρίως χάρη στη συν­δρομή ορι­σμέ­νων μέσων, εξε­λίσ­σε­ται σε θεωρία συνω­μο­σίας. Και έχει εξαι­ρε­τικό -και συνάμα ανατριχιαστικό- ενδια­φέ­ρον να παρα­κο­λου­θή­σεις πώς ορι­σμένα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και δημο­σιο­γρά­φοι πρώτης ή περι­θω­ρια­κής γραμμής, σκύβουν πάνω από το θέμα για να τσι­μπή­σουν νούμερα και κλικ . Εξα­ντλούμε την ευαι­σθη­σία μας στο θρήνο γι’ αυτούς που χάνουμε, και συνε­χί­ζουμε τις κακές μας συνή­θειες. Τα τροχαία μάς αφορούν όλους. Στους δρόμους σκο­τώ­νο­νται πλού­σιοι, φτωχοί, άσημοι, διά­ση­μοι, νέοι, ηλι­κιω­μέ­νοι, οι πάντες. Κι αν θέλετε ένα πιο πολι­τικό σχόλιο: τα τροχαία αντα­να­κλούν ευκρι­νώς το συλ­λο­γικό μας αδιέ­ξοδο. Υπο­τί­θε­ται ότι το απότομο στα­μά­τημα των ονείρων πάνω σε μια μπάρα, αυτή η πλευρά της τρα­γω­δίας, θα είναι και διδα­κτική ιστορία που εξηγεί πώς είναι η ζωή Η ευκαι­ρία που δίνει ο Παντε­λής να μείνει και κάτι εκτός από τα τρα­γού­δια του. Και είναι το καλύ­τερο μνη­μό­συνο.