«Ισορροπημένη εξισορρόπηση» και άλλα καθρεφτάκια για ιθαγενείς

«Εδώ και με­ρι­κά 24ωρα, η Ελ­λά­δα επι­σή­μως ζει στον αστε­ρι­σμό της «ισορ­ρο­πη­μέ­νης εξι­σορ­ρό­πη­σης». Αυτό ση­μαί­νει ότι θα υπάρ­χει «ένας κα­θρέ­φτης για κάθε μέτρο που θα αντα­να­κλά ένα αντί­με­τρο». Και αν δεν υπάρ­χει η ΕΡΤ που το γρά­φει σαφώς κάτω από την ει­κό­να του Ντάι­σελ­μπλουμ καθώς αυτός μι­λού­σε για διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές που θα φέ­ρουν δη­μο­σιο­νο­μι­κό απο­τέ­λε­σμα: «Λι­τό­τη­τα τέλος!». Ο από­λυ­τος λε­κτι­κός αντι­πε­ρι­σπα­σμός, η δη­μα­γω­γι­κή σύγ­χυ­ση και -κυ­ρί­ως- η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να επι­μέ­νεις σε μίαν άποψη ακόμη κι αν αυτή προ­σκρού­ει προ­φα­νώς στην αλή­θεια. Oι γλωσ­σο­λό­γοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι όταν η Διπλή Γλώσ­σα επι­κρα­τεί στον δη­μό­σιο διά­λο­γο, τότε οδη­γεί και στη Διπλή Σκέψη. Με άλλα λόγια, όταν επί μα­κρόν οι λέ­ξεις χά­νουν το νόημά τους, επει­δή ακρι­βώς το μυαλό λει­τουρ­γεί με ση­μα­σί­ες, αλ­λοιώ­νο­νται τα κρι­τή­ρια με βάση τα οποία κά­νου­με επι­λο­γές. Και όταν, μά­λι­στα, οι όροι με τους οποί­ους επι­κοι­νω­νού­με απευ­θύ­νο­νται κυ­ρί­ως στο θυ­μι­κό μας, μπο­ρούν να ανα­τι­νά­ξουν -κυ­ριο­λε­κτι­κά- τον ορ­θο­λο­γι­σμό. Είναι η κα­τά­στα­ση την οποία η σύγ­χρο­νη Ψυ­χο­λο­γία απο­κα­λεί «Αγνω­σία» και ση­μα­το­δο­τεί την από­λυ­τη πίστη του υπο­κει­μέ­νου όχι σε αυτό που πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει, αλλά σε κάτι που εκεί­νο θέλει να συμ­βαί­νει. Είτε γιατί το έχει ανά­γκη, είτε γιατί θα αυτο-αμ­φι­σβη­τη­θεί δρα­μα­τι­κά αν πα­ρα­δε­χθεί ότι έκανε μια λάθος επι­λο­γή.»

Από­σπα­σμα από άρθρο  Γιάν­νη Βλα­στά­ρη, συγ­γρα­φέα του «Λε­ξι­κού χωρίς γρα­βά­τα» το οποίο μας εξη­γεί τους νε­ο­λο­γι­σμούς των ετών της κρί­σης, που θα ζή­λευε ο Ορ­γου­ελ.