Νέες περιπέτειες με το ακίνητο «Ψιμόριφου» – Γνωστός ξενοδόχος ενδιαφέρεται για την εξαγορά του

Πε­ρι­πλέ­κε­ται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο η προ­σπά­θεια για την αξιο­ποί­η­ση του προ­νο­μοια­κού πα­ρα­θα­λάσ­σιου ακι­νή­του “Ψι­μό­ρι­φου” στην Ιξιά, από τον Δήμο Ρόδου, εξαι­τί­ας των εκ­κρε­μο­τή­των που εξα­κο­λου­θούν να υφί­στα­νται γύρω από το θέμα της κυ­ριό­τη­τας του.

Το ακί­νη­το αυτό εκτά­σε­ως 19.130 τ.μ. ευ­ρί­σκε­ται στην πα­ρα­λία Ιξιάς, δυ­τι­κώς του ακι­νή­του του γνω­στού ως «Βίλα Rees».

Χθες, σύμ­φω­να με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», ο δι­κη­γό­ρος Αθη­νών κ. Λου­κάς Απο­στο­λί­δης, πρώην υφυ­πουρ­γός Εθνι­κής Αμυ­νας, με συ­νερ­γά­τι­δά του και τον Ρο­δί­τη δι­κη­γό­ρο κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­τη, είχαν επα­φές με πα­ρά­γο­ντες του Δήμου Ρόδου για την επί­λυ­ση του θέ­μα­τος.

Οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν ότι ενερ­γούν για λο­γα­ρια­σμό γνω­στού ξε­νο­δό­χου, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην πε­ριο­χή και έχει εκ­δη­λώ­σει εν­δια­φέ­ρον για την εξα­γο­ρά του ακι­νή­του, προ­κει­μέ­νου να επε­κτεί­νει τις εγκα­τα­στά­σεις της μο­νά­δας του.

Η δη­μο­τι­κή αρχή ωστό­σο αδυ­να­τεί να εκ­ποι­ή­σει το ακί­νη­το, ενώ η έφεση που έχει ασκή­σει για την ακύ­ρω­ση  από­φα­σης του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κρί­θη­κε τον Μάρ­τιο του 2013 ότι ο Δήμος Ρόδου δεν είναι κλη­ρο­δό­χος της κυ­ριό­τη­τάς του, δεν έχει καν προσ­διο­ρι­στεί!

Με την από­φα­ση αυτή, όπως απο­κά­λυ­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση χρη­σι­κτη­σί­ας της κ. Ζερµέν – Σου­ζά­νας, συ­ζύ­γου Γε­ρά­σιµου Ζησιµάτου, το γένος Ερ­ρί­κου και Ανα­στα­σί­ας Μας, κα­τοί­κου Ια­λυ­σού Ρόδου κατά του Δήµου Ρόδου, της κ. Κα­ρο­λάιν Ανν Πα­τρί­τσια Σµίθ και της Ουλ­ρί­κε Ίρµεαρντ Σµίθ, κα­τοί­κων Βούπ­περ­ταλ Γερµανίας, για το δια­βό­η­το πλέον κλη­ρο­δό­τηµα στην Ια­λυ­σό.

Το δι­κα­στή­ριο ωστό­σο, όπως προ­κύ­πτει από το δια­τα­κτι­κό της από­φα­σης, δεν έκρι­νε στην ουσία την έν­δι­κη δια­φο­ρά και κα­τέ­στη­σε σαφές ότι η αί­τη­ση είναι απα­ρά­δε­κτη διότι κακώς στρέ­φε­ται κατά του Δήµου Ρόδου, που δεν είναι κύ­ριος του ακι­νή­του!!

Ο Ευάγ­γε­λος Ψιµόρι­φος, που απε­βί­ω­σε την 29.11.1994 στη Ρόδο, συ­νέ­στη­σε Ιδρυµα µε έδρα την πόλη της Ρόδου και µε την επωνυµία «ΨΗ­ΜΟ­ΡΙ­ΦΕΙΟ ΑΘΛΗ­ΤΙ­ΚΟ ΙΔΡΥ­ΜΑ ΡΟΔΟΥ» στο οποίο κα­τέ­λι­πε το ακί­νη­το.

Εκτο­τε ανέ­κυ­ψε “κό­ντρα” για την κυ­ριό­τη­τά του µεταξύ της κ. Ζησιµάτου και του Δήµου, ενώ ο Δήµος Ρόδου ζή­τη­σε αρ­μο­δί­ως να του χο­ρη­γη­θεί κλη­ρο­νοµητή­ριο, µε το οποίο να βε­βαιώ­νε­ται ότι είναι κλη­ρο­δό­χος του Ε. Ψηµόρι­φου επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του.

Η κ. Ζερµέν – Σου­ζά­να, συζ. Γε­ρά­σιµου Ζησιµάτου, το γένος Ερ­ρί­κου και Ανα­στα­σί­ας Μας, δια­τεί­νε­ται ότι έχει συµπλη­ρω­θεί στο πρό­σω­πό της ο νόµιµος χρό­νος χρη­σι­κτη­σί­ας και ότι το επί­δι­κο ακί­νη­το δεν ανήκε στην κυ­ριό­τη­τα και συ­νε­πώς δεν πε­ρι­λαµβα­νό­ταν στην κλη­ρο­νοµία του Ευαγ­γέ­λου Ψηµόρι­φου κατά το χρόνο του θα­νά­του του.

Το Πολυµελές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου µε την από­φα­σή του δέ­χε­ται ότι από το πε­ριε­χόµενο της δια­θή­κης του Ψιµόρι­φου… “κα­τα­φα­νώς προ­κύ­πτει, (χωρίς να απαι­τεί­ται το Δι­κα­στή­ριο να προ­βεί σε ερµηνεία της δια­θή­κης) ότι ο Ευάγ­γε­λος Ψηµόρι­φος σύ­στη­σε δια αυτής (της από 19.11.1988 ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης) το ως άνω αυ­το­τε­λές κοι­νω­φε­λές Ίδρυµα, ορί­ζο­ντας αυτό ως κλη­ρο­δό­χο επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του, όρισε τον πρώτο εναγόµενο Δήµο κλη­ρο­δό­χο ανα­φο­ρι­κά µε την πα­ρα­χώ­ρη­ση της χρή­σης και δια­χεί­ρι­σης αυτού και τη σύ­ζυ­γό του Ούτε, µετά της συµβο­λαιο­γρά­φου Αρι­στέ­ας Ηρα­κλεί­δου – Πε­ρί­δου εκτε­λέ­στριες αυτής.

Ως εκ τού­του, ο Δήµος Ρόδου, όπως κρί­θη­κε σε πρώτο βαθμό, επ’ου­δε­νί είναι κλη­ρο­δό­χος επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του επω­φε­λούµενος µόνο µε τη χρήση και τη δια­χεί­ρι­σή του.

Στην αυτή δια­πί­στω­ση, άλ­λω­στε, ήχθη και το Εφε­τείο Αθη­νών µε την υπ’ αριθµ. 1560/2008 από­φα­σή του (Τµήµα Εκού­σιας Δι­καιο­δο­σί­ας) – καί­τοι δεν πα­ρά­γε­ται δε­δι­κασµένο από την κρίση του αυτή – όταν εκλή­θη να ερµηνεύ­σει, κα­τό­πιν αί­τη­σης του Δήµου Ρο­δί­ων, την ανω­τέ­ρω δια­θή­κη ως προς τον τρόπο δια­χεί­ρι­σης της κα­τα­λει­πόµενης δια της ως άνω κλη­ρο­δο­σί­ας πε­ριου­σί­ας, η οποία είχε τα­χθεί υπέρ κοι­νω­φε­λούς σκο­πού.

Για τη σύ­στα­ση Ιδρύ­μα­τος απαι­τεί­ται σύμ­φω­να με τον Αστι­κό Κώ­δι­κα η έκ­δο­ση προ­ε­δρι­κού δια­τάγ­μα­τος.

Το αρ­μό­διο Υπουρ­γείο αρ­νή­θη­κε την έκ­δο­ση του σχε­τι­κού δια­τάγ­μα­τος με την αι­τιο­λο­γία ότι δεν είχε αφε­θεί αρ­κε­τή πε­ριου­σία (σε ρευ­στά) για την εκ­πλή­ρω­ση του σκο­πού του Ιδρύ­μα­τος, μόνο του το ακί­νη­το δεν είναι προ­σο­δο­φό­ρο, και συ­νέ­στη­σε την προ­σφυ­γή του Δήμου στη Δι­καιο­σύ­νη για να επι­τρα­πεί η εκ­ποί­η­σή του και η δια­τή­ρη­ση του προ­ϊ­ό­ντος της εκ­ποι­ή­σε­ως (τι­μή­μα­τος) σε ει­δι­κό λο­γα­ρια­σμό του Δήμου με προ­ο­ρι­σμό την εκ­πλή­ρω­ση του σκο­πού που έταξε ο δια­θέ­της.

Πράγ­μα­τι ο Δήμος προ­σέ­φυ­γε στο αρ­μό­διο Εφε­τείο Αθη­νών το οποίο επέ­τρε­ψε στον Δήμο αυτήν την εκ­ποί­η­ση και διέ­τα­ξε τη δια­τή­ρη­ση του τι­μή­μα­τος που θα απο­φέ­ρει η εκ­ποί­η­ση σε «λο­γα­ρια­σμό ει­δι­κής δια­χει­ρί­σε­ως» του Δήμου και την εκ­πλή­ρω­ση των σκο­πών που έταξε ο δια­θέ­της από τους τό­κους του λο­γα­ρια­σμού αυτού.

Τότε εμ­φα­νί­σθη­κε ως αντί­δι­κος του Δήμου κ. Ζερ­μέν χήρα Γε­ρά­σι­μου Ζη­σι­μά­του η οποία ισχυ­ρί­σθη­κε ότι χρη­σι­δέ­σπο­σε στο ακί­νη­το και επι­δί­ω­ξε ασκώ­ντας έν­δι­κα μέσα να εμπο­δί­σει την εξέ­λι­ξη αυτής της δια­δι­κί­ας και την εκ­ποί­η­ση του ακι­νή­του.

Η αντί­δι­κος του Δήμου Ρόδου, δια­τεί­νε­ται μά­λι­στα ότι πα­ρα­πλα­νη­τι­κά απο­κα­λεί­ται το ακί­νη­το στην επω­νυ­μία του δια­θέ­τη υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν ανήκε και στην κυ­ριό­τη­τα του θα­νό­ντος Ευαγ­γέ­λου Ψι­μο­ρί­φου.

Δια­τεί­νε­ται μά­λι­στα ότι  ο φε­ρό­με­νος ως ιδιο­κτή­της κα­τη­γο­ρή­θη­κε για πλα­στο­γρα­φία και φυ­λα­κί­στη­κε για τις πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειές του, με τις οποί­ες προ­σπά­θη­σε να οι­κειο­ποι­η­θεί το συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το που ανήκε και ανή­κει στην οι­κο­γέ­νειά της.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι η από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Αθη­νών είναι γνω­μο­δό­τι­κή ως προς την άρ­νη­ση της αρχής για τη σύ­στα­ση του ιδρύ­μα­τος και ου­δε­μία κυ­ριό­τη­τα ή νομή κρί­νει.