- Η πρόεδρος της Φιλοζωικής Ρόδου περιγράφει συχνά περιστατικά κακοποίησης, μεταξύ των οποίων και έξι γερμανικά ποιμενικά στην Ιαλυσό που απομακρύνθηκαν με εισαγγελική εντολή. Τονίζει ότι η παραμέληση, όπως η μόνιμη κράτηση χωρίς επαρκή τροφή, νερό και φροντίδα, αποτελεί επίσης βάναυση κακοποίηση.
- Καλεί τους πολίτες να μη σιωπούν όταν γίνονται μάρτυρες κακοποίησης και να ενημερώνουν τις αρμόδιες αρχές ή φιλοζωικούς συλλόγους, καθώς ακόμη και ένα τηλεφώνημα μπορεί να σώσει μια ζωή.
- Η διαχείριση των αδέσποτων στη Ρόδο επιβαρύνει εθελοντές και δημοτικές δομές, με ελλείψεις σε κτηνιατρική κάλυψη και τροφές. Η πρόεδρος ζητά από τον Δήμο ολοκληρωμένο, μακροπρόθεσμο σχέδιο.
- Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η εγκατάλειψη κυνηγόσκυλων, ενώ προτείνονται μαζικές στειρώσεις και κίνητρα υιοθεσίας για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η πρόεδρος της Φιλοζωικής Ρόδου, Στεφανία Παπακωνσταντίνου, μιλά χωρίς περιστροφές για τη σκληρή πραγματικότητα της κακοποίησης ζώων στο νησί, τις παθογένειες στη διαχείριση των αδέσποτων από τον Δήμο και την οριακή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι εθελοντές. Παράλληλα, χτυπάει ηχηρό καμπανάκι για την εγκατάλειψη των κυνηγόσκυλων και καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις για μαζικές στειρώσεις και κίνητρα υιοθεσίας.
Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων στη Ρόδο παραμένει μια ανοιχτή πληγή που δοκιμάζει καθημερινά τις αντοχές της τοπικής κοινωνίας, των εθελοντών, αλλά και των δημοτικών δομών. Από περιστατικά βάναυσης παθητικής κακοποίησης που απαιτούν εισαγγελική παρέμβαση, μέχρι την έλλειψη επαρκούς κτηνιατρικής κάλυψης και τροφών, τα προβλήματα συσσωρεύονται, την ώρα που οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής φτάνουν στα όρια της εξάντλησης.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η πρόεδρος της Φιλοζωικής Ρόδου, Στεφανία Παπακωνσταντίνου, σκιαγραφεί τη σημερινή κατάσταση στο νησί, καλεί τους πολίτες να σπάσουν τη σιωπή τους και ζητά από τη δημοτική αρχή ένα ολοκληρωμένο, στρατηγικό σχέδιο με βάθος χρόνου.
Κυρία Παπακωνσταντίνου, το τελευταίο διάστημα έρχονται στο φως ολοένα και περισσότερα περιστατικά κακοποίησης αλλά και εγκατάλειψης ζώων (κυρίως ζώων συντροφιάς) στο νησί. Ποια είναι η εικόνα που αντιμετωπίζετε ως Φιλοζωική Ρόδου;
Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις κακοποιήσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένα πρόσφατο περιστατικό, πριν από δύο με τρεις εβδομάδες, με έξι γερμανικά ποιμενικά στην Ιαλυσό. Σε άμεση συνεργασία με την Αστυνομία, τον Γιώργο Κρητικό από το κυνοκομείο και την Κτηνιατρική Υπηρεσία της Περιφέρειας, προχωρήσαμε –με εισαγγελική εντολή και προσωρινά μέτρα– στην αφαίρεσή τους, και πλέον τα ζώα φιλοξενούνται με ασφάλεια στο κυνοκομείο. Ωστόσο, πρέπει να τονίσουμε ότι κακοποίηση δεν είναι μόνο η σωματική βία, το να χτυπήσει δηλαδή κάποιος ένα ζώο. Υπάρχει και η παθητική κακοποίηση, την οποία συναντάμε πολύ συχνά. Πρόκειται για ζώα που ζουν μόνιμα φυλακισμένα σε ένα κλουβί, εκτεθειμένα σε ακραίες καιρικές συνθήκες, χωρίς επαρκή τροφή, νερό ή ανθρώπινη επαφή. Προσωπικά, θεωρώ αυτή τη μορφή κακοποίησης εξίσου βάναυση –ίσως και χειρότερη– διότι μπορεί να συνεχίζεται αθόρυβα επί χρόνια χωρίς κανείς να αντιδρά.
Τι θα λέγατε στους πολίτες που γίνονται μάρτυρες τέτοιων περιστατικών, αλλά διστάζουν να μιλήσουν;
Το χειρότερο απ’ όλα είναι να βλέπει κανείς ένα περιστατικό κακοποίησης και να μην προβαίνει σε καμία απολύτως κίνηση. Θέλω να προτρέψω τον κόσμο να μην σιωπά. Κατανοώ απόλυτα ότι ορισμένοι μπορεί να φοβούνται ή να διστάζουν να εκτεθούν, όμως έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν στις αρμόδιες αρχές ή σε έναν φιλοζωικό σύλλογο όπως ο δικός μας, ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες. Αυτή η ενημέρωση, ένα απλό τηλεφώνημα, μπορεί κυριολεκτικά να σώσει μια ζωή.
Παράλληλα, όμως, παρατηρείται και μια μεγάλη κινητοποίηση από φιλόζωους πολίτες που θέλουν να βοηθήσουν. Πώς λειτουργεί στην πράξη η συνεργασία σας με τον κόσμο;
Υπάρχει όντως μεγάλη ευαισθητοποίηση από ανθρώπους που αγαπούν και φροντίζουν τα ζώα. Αυτό, όμως, που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι μπορεί ο καθένας από εμάς να προσφέρει έμπρακτα, χωρίς να μεταθέτει συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον. Οι εθελοντές που βρισκόμαστε στο πεδίο είμαστε ελάχιστοι. Συχνά, όταν κάποιος εντοπίσει ένα τραυματισμένο ζωάκι στον δρόμο, αρκείται στο να το φωτογραφίσει, να το ανεβάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να απαιτήσει από τους εθελοντές να τρέξουν να το μαζέψουν. Μακάρι να μπορούσαμε να ανταποκριθούμε σε όλα τα περιστατικά, αλλά πρακτικά είναι αδύνατον. Ο καθένας μπορεί να βάλει ένα μικρό λιθαράκι για ένα ζώο που βρίσκεται σε ανάγκη, αντί να περιμένει τα πάντα από πέντε συγκεκριμένους ανθρώπους που τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ. Και ας μη ξεχνάμε το βασικότερο: είμαστε εθελοντές, δεν είναι αυτή η επαγγελματική μας υποχρέωση. Η θεσμική ευθύνη για τη φροντίδα και τη διαχείριση των αδέσποτων ανήκει αποκλειστικά στον εκάστοτε Δήμο.
Αυτό ακριβώς είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο: η στάση του Δήμου Ρόδου. Είχε παρουσιαστεί ένα νέο επιχειρησιακό πρόγραμμα για τα αδέσποτα, αλλά στην πράξη φαίνεται να μην προχωρά. Εσείς έχετε δει ουσιαστική ανταπόκριση από τη δημοτική αρχή;
Υπήρξε μια μικρή εξέλιξη το προηγούμενο διάστημα, καθώς δόθηκαν κάποιες τροφές σε εθελοντές, οι οποίες όμως έχουν πλέον εξαντληθεί. Ως αποτέλεσμα, οι εθελοντές βρίσκονται ξανά χωρίς προμήθειες και φτάνουν στην απόγνωση, μη έχοντας πώς να ταΐσουν τα ζώα που φροντίζουν. Επιπλέον, έγινε μια προσπάθεια σύναψης συμβάσεων με δύο ιδιώτες κτηνιάτρους, οι οποίες επίσης έχουν ολοκληρωθεί. Ένας ιδιώτης κτηνίατρος έχει τη δική του πελατεία και τα δικά του περιστατικά· είναι αντικειμενικά αδύνατον να σηκώσει όλο το βάρος των αδέσποτων ενός ολόκληρου νησιού. Μου έχει τύχει προσωπικά να επικοινωνήσω με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο, τον κύριο Χατζηκαλημέρη, για ένα σοβαρά τραυματισμένο ζώο και να με παραπέμψει σε συμβεβλημένο κτηνίατρο, ο οποίος όμως δεν μπορούσε να με εξυπηρετήσει επειδή δεν είχε ούτε χρόνο ούτε χώρο.
Τι χρειάζεται, επομένως, να αλλάξει στον σχεδιασμό του Δήμου ώστε να υπάρξει πραγματικό αποτέλεσμα;
Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο, στρατηγικό σχέδιο τόσο για τις στειρώσεις όσο και για την κτηνιατρική περίθαλψη. Πρέπει να απασχολούνται περισσότεροι κτηνίατροι, να διατίθενται μεγαλύτερα κονδύλια ώστε να μοιράζεται ο όγκος των περιστατικών και να εξυπηρετούνται όλα τα ζώα.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η μοναδική ρεαλιστική λύση για τον έλεγχο και τη μείωση του πληθυσμού των αδέσποτων είναι οι μαζικές στειρώσεις, οι οποίες πρέπει να υλοποιούνται αδιάλειπτα, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και σε βάθος χρόνου. Είναι απολύτως σαφές ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Πρόσφατα είδαμε τον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας να θεσπίζει έκπτωση 20% στα δημοτικά τέλη για όσους υιοθετούν αδέσποτα από το δημοτικό κυνοκομείο!!! Θα μπορούσε ένα τέτοιο κίνητρο να εφαρμοστεί στη Ρόδο;
Είναι αναμφίβολα μια εξαιρετικά έξυπνη ιδέα που ενθαρρύνει τις υπεύθυνες υιοθεσίες. Βέβαια, στη Ρόδο τα δημοτικά τέλη βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα, οπότε μένει να φανεί πόσο εφικτό θα ήταν ένα τέτοιο μέτρο. Ωστόσο, κλείνοντας, θα ήθελα να αναδείξω ένα ζήτημα που μας απασχολεί έντονα και χρειάζεται άμεση διερεύνηση: το πρόβλημα με τα κυνηγόσκυλα. Αυτή τη στιγμή, από τα περίπου 600 σκυλιά που φιλοξενούνται στο κυνοκομείο της Ρόδου, τα 400 με 500 είναι κυνηγόσκυλα. Αυτό το στοιχείο δεν πρέπει να το προσπεράσουμε. Είναι ένα τεράστιο καμπανάκι που οφείλουμε όλοι να τολμήσουμε να το δούμε κατάματα.






























Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.