Απορρίφθηκε η αίτηση προμηθευτή για ακύρωση της συμφωνίας εξυγίανσης ξενοδοχειακής εταιρείας

Με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου απορρίφθηκε η αίτηση ανέγγυας πιστώτριας εταιρείας, η οποία ζητούσε την ακύρωση της συμφωνίας εξυγίανσης ξενοδοχειακής επιχείρησης της Ρόδου, επικυρωμένης από το ίδιο δικαστήριο το 2019. Η αιτούσα, επιχείρηση χονδρικού εμπορίου φρούτων και λαχανικών με πελατολόγιο σε ολόκληρο το νησί, υποστήριζε ότι η ξενοδοχειακή εταιρεία είχε παύσει να καταβάλλει τις ετήσιες δόσεις που προέβλεπε η συμφωνία ήδη από το 2021 και ότι η αθέτηση αυτή ήταν τόσο ουσιώδης, ώστε να προδιαγράφει με βεβαιότητα την αδυναμία εξυγίανσης της επιχείρησης.
Το δικαστήριο, ωστόσο, δεν δέχθηκε το αίτημα, με αποτέλεσμα η επικυρωμένη συμφωνία να παραμένει σε ισχύ.
Η αρχική οφειλή και η ρύθμιση του 20%
Η διαφορά ανάγεται σε εμπορικές συναλλαγές που διατηρούσαν επί χρόνια οι δύο εταιρείες, με την προμηθεύτρια να τροφοδοτεί την ξενοδοχειακή μονάδα με φρούτα και λαχανικά. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψε οφειλή ύψους 475.288 ευρώ, για την οποία η προμηθεύτρια δεν διέθετε καμία εμπράγματη εξασφάλιση. Ήταν, με άλλα λόγια, ανέγγυα πιστώτρια, δηλαδή βρισκόταν στην κατηγορία εκείνων των πιστωτών που σε διαδικασίες εξυγίανσης υφίστανται κατά κανόνα τις μεγαλύτερες περικοπές.
Η ξενοδοχειακή εταιρεία, ευρισκόμενη σε αδυναμία εκπλήρωσης των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεών της, χωρίς όμως, όπως η ίδια υποστήριζε, να έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσης πληρωμών, κατέθεσε στις 29 Ιουνίου 2018 αίτηση άμεσης επικύρωσης συμφωνίας εξυγίανσης στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Η συμφωνία είχε συναφθεί με δύο συστημικές τράπεζες, οι οποίες εκπροσωπούσαν το 71,80% του συνόλου των οφειλών και το 99,99% των εμπραγμάτως ασφαλισμένων απαιτήσεων. Επί της αίτησης εκδόθηκε αρχικά μη οριστική απόφαση το 2019 και, κατόπιν κλήσης για επαναφορά της υπόθεσης προς συζήτηση, το δικαστήριο επικύρωσε τη συμφωνία με νεότερη απόφαση του ίδιου έτους, όπως αυτή είχε τροποποιηθεί στις 21 Φεβρουαρίου 2019.
Με βάση την επικυρωμένη συμφωνία, η ξενοδοχειακή εταιρεία ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει στους ανέγγυους πιστωτές της το 20% της συνολικής οφειλής, σε 6 ετήσιες ισόποσες δόσεις. Η πρώτη δόση έπρεπε να πληρωθεί έως το τέλος του 2020 και οι επόμενες έως το τέλος κάθε επόμενου έτους. Για την προμηθεύτρια εταιρεία αυτό σήμαινε ότι η απαίτησή της απομειώθηκε από 475.288 ευρώ σε 95.057,60 ευρώ, με την οφειλέτρια να δεσμεύεται να καταβάλλει 15.842,93 ευρώ ετησίως για τα έτη 2020 έως 2025.
Μία δόση και μετά σιωπή
Η ξενοδοχειακή εταιρεία κατέβαλε πράγματι την πρώτη δόση στο τέλος του 2020. Από εκεί και έπειτα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της αιτούσας, δεν πραγματοποιήθηκε καμία άλλη πληρωμή. Η δόση του 2021 δεν εξοφλήθηκε ούτε εμπρόθεσμα ούτε αργότερα, ενώ το ίδιο φέρεται να συνέβη και με τις δόσεις των ετών 2022, 2023 και 2024. Οι οφειλές αυτές, κατά την αιτούσα, κατέστησαν ληξιπρόθεσμες την 1η Ιανουαρίου κάθε επόμενου έτους και συνολικά ανέρχονταν κατά τον χρόνο κατάθεσης της αίτησης σε 63.371,72 ευρώ.
Η προμηθεύτρια υποστήριζε ότι είχε επιδείξει μακρά ανοχή και ότι είχε προβεί επανειλημμένα σε προφορικές οχλήσεις προς την οφειλέτρια, χωρίς αποτέλεσμα. Στις 26 Απριλίου 2022 απέστειλε εξώδικη διαμαρτυρία, η οποία επιδόθηκε 2 ημέρες αργότερα μέσω δικαστικής επιμελήτριας. Με το έγγραφο αυτό διαμαρτυρόταν για τη μη εξόφληση της δόσης του 2021 και προειδοποιούσε ρητά ότι, σε περίπτωση μη πληρωμής των ληξιπρόθεσμων ποσών, θα προχωρούσε σε αίτηση ακύρωσης της συμφωνίας εξυγίανσης. Κατά την αιτούσα, η ξενοδοχειακή εταιρεία ούτε πλήρωσε ούτε απάντησε στην εξώδικη όχληση.
Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου, εξετάζοντας την υπόθεση, δεν έκανε δεκτή την αίτηση. Η απόρριψη σημαίνει ότι η συμφωνία εξυγίανσης της ξενοδοχειακής εταιρείας, όπως επικυρώθηκε το 2019, εξακολουθεί να δεσμεύει το σύνολο των πιστωτών, περιλαμβανομένης της προμηθεύτριας, της οποίας η απαίτηση παραμένει απομειωμένη στο 20% του αρχικού ποσού. Δεν επέρχεται, συνεπώς, η επαναφορά της οφειλής στα 475.288 ευρώ που ζητούσε η αιτούσα ούτε η αποδέσμευσή της από τους όρους της ρύθμισης.
Το ζήτημα των απλήρωτων δόσεων, όπως τουλάχιστον αυτό τίθεται από την πλευρά της προμηθεύτριας, δεν εξαφανίζεται με την απόρριψη της αίτησης.
Το ίδιο το άρθρο 106ε προβλέπει ότι, ανεξάρτητα από την ακύρωση της συμφωνίας, κάθε πιστωτής διατηρεί τα δικαιώματα που του παρέχει το κοινό δίκαιο για τις περιπτώσεις μη εκπλήρωσης ή καθυστερημένης εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που αναλήφθηκαν με τη συμφωνία.