Η πολιτική του μίσους και τα εκτροφεία της βίας

Ο δια­δι­κτυα­κός – και όχι μόνο – εμφύ­λιος τρο­φο­δο­τεί τον φανα­τι­σμό και υπο­θάλ­πει τον τρα­μπου­κι­σμό

Η ρητο­ρική του μίσους κυριαρ­χεί σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα μέσω των κοι­νω­νι­κών δικτύων (facebook, twitter) και όχι μόνο. Η κατά­σταση ορι­σμέ­νες φορές τείνει να γίνει ανε­ξέ­λεγ­κτη και τα όσα κατα­γρά­φο­νται εσχάτως ξεφεύ­γουν από το πλαίσιο της κλα­σι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης ιδεών και απόψεων. Οπως επι­ση­μάν­θηκε και σε Διεθνές Συνέ­δριο, έπειτα από έρευνα σε περίπου 500 εκατ. tweets, η ρητο­ρική μίσους απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των κοι­νω­νι­κών δικτύων.

Μια απλή «βόλτα» σε λογα­ρια­σμούς στο facebook και στο twitter είναι αρκετή για να αντι­λη­φθεί κανείς τον βαθμό του κοι­νω­νι­κού διχα­σμού που υπάρχει σε μια σειρά κρί­σι­μων ζητη­μά­των, από την οικο­νο­μία, τους θεσμούς, έως και θέματα που αφορούν τον αξιακό κώδικα. Επί της ουσίας, είναι σε εξέλιξη ένας ιδιό­τυ­πος δια­δι­κτυα­κός «εμφύ­λιος πόλεμος» που προ­κα­λεί εντά­σεις, εξάπτει πάθη και ενδυ­να­μώ­νει τον άκρατο φανα­τι­σμό, καθώς κατα­γρά­φο­νται κύματα λεκτι­κής βίας και φασι­στικό μένος.

Αυτή η ρητο­ρική του μίσους τρο­φο­δό­τησε και την επίθεση που δέχθηκε από ακρο­δε­ξιούς ο δήμαρ­χος Θεσ­σα­λο­νί­κης Γιάννης Μπου­τά­ρης τη 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης για τον Ποντιακό Ελλη­νι­σμό. Το κλίμα είχε καλ­λιερ­γη­θεί τις προη­γού­με­νες ημέρες με άκρως επι­θε­τι­κές, προ­σβλη­τι­κές, χυδαίες και ακρο­δε­ξιές αναρ­τή­σεις στο Δια­δί­κτυο και μάλιστα σε μια περίοδο που συνέ­πεσε με την επέτειο της δολο­φο­νίας του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Αυτό ήταν το… προ­σά­ναμμα για την απρο­κά­λυ­πτη και τρα­μπού­κικη επίθεση στον Γιάννη Μπου­τάρη, η περί­πτωση του οποίου είναι ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στική για την εκδή­λωση των φασι­στι­κών συμπε­ρι­φο­ρών και ενερ­γειών. Είχε προη­γη­θεί βέβαια η ανάρ­τηση στο Δια­δί­κτυο μιας ψευδούς είδησης (η πληγή των fake news), ότι δήθεν ο δήμαρ­χος έδωσε άδεια να γίνει την ίδια ημέρα με τις εκδη­λώ­σεις των Ποντίων για την ημέρα της γενο­κτο­νίας του ποντια­κού ελλη­νι­σμού η παρέ­λαση των ομο­φυ­λο­φί­λων κ.ά. Η ψευδής πλη­ρο­φο­ρία δια­δό­θηκε με ταχύ­τητα φωτός από διάφορα ακρο­δε­ξιά, και όχι μόνο, σάιτ και μπλογκ και πυρο­δό­τησε νέα ένταση.

Και δεν είναι η μόνη ψευδής είδηση, καθώς καθη­με­ρινά μετα­δί­δο­νται αμέ­τρητα ψέματα που δηλη­τη­ριά­ζουν τη δημόσια ζωή του τόπου και, ειδικά εάν αφορούν πολι­τι­κούς, μεγε­θύ­νουν το κλίμα απα­ξί­ω­σης της πολι­τι­κής, ρίχνο­ντας νερό στον μύλο της Ακρο­δε­ξιάς.

Ρητο­ρική του μίσους

Στην υπόθεση ξυλο­δαρ­μού του Γ. Μπου­τάρη ανα­δεί­χθη­καν και ορι­σμένα στοι­χεία που έχουν τη σημασία τους: α) η ακραία και απα­ρά­δε­κτη στάση του πρώην νομάρχη και επί σειρά ετών στε­λέ­χους της ΝΔ Πανα­γιώτη Ψωμιάδη να επι­τε­θεί στον δήμαρχο Θεσ­σα­λο­νί­κης με απα­ρά­δε­κτους και χυδαί­ους χαρα­κτη­ρι­σμούς (σ.σ. «αυτός ξεπού­λησε τη Μακε­δο­νία, αυτή η χολέρα, αυτό το τραβέλι το πολι­τικό») και β) η κίνηση του Ηλία Κασι­διάρη να τηλε­φω­νή­σει σε έναν εκ των συλ­λη­φθέ­ντων και μετέ­πειτα κατα­δι­κα­σθέ­ντων για να του πει ότι η Χρυσή Αυγή είναι δίπλα του, παρά την προ­σπά­θεια των γονιών του να δια­ψεύ­σουν ότι ο γιος τους έχει οποια­δή­ποτε σχέση με το κόμμα του Νίκου Μιχα­λο­λιά­κου.

Η υπόθεση αξιο­ποι­ή­θηκε εξαρχής από την κυβέρ­νηση που είδε μια πολύ καλή ευκαι­ρία να προ­σεγ­γί­σει κεντρώ­ους ψηφο­φό­ρους, κλεί­νο­ντας το μάτι σε στήριξη του Γ. Μπου­τάρη για τον Δήμο Θεσ­σα­λο­νί­κης, στον οποίον ο Αλέξης Τσίπρας τηλε­φώ­νησε για συμπα­ρά­σταση, ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Χρι­στό­φο­ρος Βερ­ναρ­δά­κης συμ­με­τείχε στη συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, όπως και ο Σταύρος Θεο­δω­ρά­κης, ενώ πάρα πολλοί υπουρ­γοί τον στή­ρι­ξαν.

Παράλ­ληλα, από το Μέγαρο Μαξίμου, στη σκιά και της εισβο­λής του Ρου­βί­κωνα στο ΣτΕ – την κατα­δί­κασε μεν η κυβέρ­νηση, όπως και τις απειλές στον Κυριάκο Μητσο­τάκη διά στό­μα­τος Αλ. Τσίπρα -, έγινε προ­σπά­θεια ταύ­τι­σης της ΝΔ με ακραί­ους κύκλους, με την επι­σή­μανση ότι ακρο­δε­ξιές αντι­λή­ψεις βρί­σκουν έκφραση στα ηγετικά κλι­μά­κια του κόμ­μα­τος.

Το επι­κίν­δυνο είναι ότι αυτή η ρητο­ρική του μίσους δεν εκπέ­μπε­ται μόνο από την Ακρο­δε­ξιά, αλλά εμφα­νί­ζε­ται έντονα και από την Ακρο­α­ρι­στερά, γυρί­ζο­ντας όλοι με τον τρόπο τους το ρολόι του χρόνου πίσω, σε αλήστου μνήμης εποχές.

Η ένταση είναι κυρί­αρχη σε όλο το φάσμα της πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής και καθη­με­ρινά κατα­γρά­φο­νται πολλά περι­στα­τικά ακραίας ρητο­ρι­κής, οδη­γώ­ντας έμπει­ρους πολι­τι­κούς με νομική κατάρ­τιση να υπεν­θυ­μί­σουν ότι δύναται να αξιο­ποι­η­θεί ο λεγό­με­νος αντι­ρα­τσι­στι­κός νόμος (Ν.4285/2014) και ειδικά το άρθρο που αφορά τη δημόσια υπο­κί­νηση βίας ή μίσους.

«Εχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί ακρο­δε­ξιοί θύλακες στη Θεσ­σα­λο­νίκη, με αφορμή το Μακε­δο­νικό ζήτημα αλλά και επειδή έχουν χτυ­πη­θεί παλαιά οικο­νο­μικά κέντρα (στα νοσο­κο­μεία, την αυτο­διοί­κηση, τον ΟΑΣΘ)» σημεί­ωσε ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Χρι­στό­φο­ρος Βερ­ναρ­δά­κης, στη σκιά των κινη­το­ποι­ή­σεων στη Θεσ­σα­λο­νίκη, από φορείς και πολίτες που έστει­λαν μήνυμα της άλλης, δημο­κρα­τι­κής, ανοι­κτής και ανε­κτι­κής πόλης.

«Η βαθιά Θεσ­σα­λο­νίκη δεν είναι απλώς συντη­ρη­τική. Είναι σκο­τεινή. Είναι η πόλη των φαντα­σμά­των, που λέει ο Μαζά­ουερ. Θέλει να κλα­ψου­ρί­ζει μόνο για τα ελλη­νικά σύμβολά της. Για αυτό μισεί τον Μπου­τάρη. Γιατί δεν την αφήνει ήσυχη να βολεύ­ε­ται στον θυμα­το­ποι­η­μένο ναρ­κισ­σι­σμό και στα ψέματά της» έγραψε ο Νίκος Μαραν­τζί­δης, καθη­γη­τής Πολι­τι­κής Επι­στή­μης στο Πανε­πι­στή­μιο Μακε­δο­νίας. Και ως Σαλο­νι­κιός, υπο­γράμ­μισε, μεταξύ άλλων, ότι «τώρα η βαθιά Θεσ­σα­λο­νίκη μετα­μορ­φώ­νε­ται, μασκα­ρεύ­ε­ται για την ακρί­βεια, σε μια νέα εθνι­κο­φρο­σύνη, που τρέχει με αλα­λαγ­μούς στα συλ­λα­λη­τή­ρια για τη ”Μακε­δο­νία μας” και στα διάφορα ”εθνικά” μνη­μό­συνα, φοράει αρχαίες πανο­πλίες, ορθό­δο­ξους ή ρωσό­φι­λους μανδύες και βγαίνει δημόσια για να βρίσει χυδαία και να απει­λή­σει όποιον της αντι­μιλά».

Η κοινή δια­πί­στωση όμως είναι ότι αυτή η Θεσ­σα­λο­νίκη δεν αφορά μόνο αυτούς που χτύ­πη­σαν τον Γ. Μπου­τάρη, αλλά και την καλή κοι­νω­νία της πόλης που έχει την αίσθηση πάντα του αδι­κη­μέ­νου από το κράτος των Αθηνών.

«Το κράτος των Αθηνών»

Η Θεσ­σα­λο­νίκη και η συντη­ρη­τική της πλευρά ανα­δεί­χθη­καν με μεγάλη ένταση στο συλ­λα­λη­τή­ριο του περα­σμέ­νου Ιανουα­ρίου για το Σκο­πιανό. Ταυ­τό­χρονα επη­ρέ­ασε πολι­τι­κούς συσχε­τι­σμούς, ανα­προ­σάρ­μοσε πολι­τι­κές συμ­μα­χίες, οριο­θέ­τησε ιδε­ο­λο­γι­κές γραμμές και ανέ­δειξε εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες.

Δεν ήταν λίγοι όσοι είδαν το συλ­λα­λη­τή­ριο ως τη μήτρα ενός ακραίου εθνι­κο­λαϊ­κι­σμού, από την οποία αρκετοί θυμί­ζουν πως ανα­δύ­θηκε η Χρυσή Αυγή, ενώ αυξή­θηκε η ριζο­σπα­στι­κο­ποί­ηση μεγάλου τμή­μα­τος της δεξιάς παρά­τα­ξης και άρχισε να αποκτά δυνα­μική στο κοι­νω­νικό πεδίο η ακρο­δε­ξιά ρητο­ρική.

Με την ανα­μό­χλευση του Σκο­πια­νού, εμφα­νί­στη­καν και πάλι στο προ­σκή­νιο βου­λευ­τές της ΝΔ με σκληρές και υπερ­συ­ντη­ρη­τι­κές απόψεις, παρά­γο­ντες της εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δεξιάς, των Ανε­ξάρ­τη­των Ελλήνων, της Χρυσής Αυγής, παρα­εκ­κλη­σια­στι­κές και εκκλη­σια­στι­κές οργα­νώ­σεις κ.ά.

Η Θεσ­σα­λο­νίκη ήταν το πρώτο γήπεδο, στο οποίο ύστερα από πολύ καιρό επι­χει­ρή­θηκε να λυθούν πολι­τι­κοί λογα­ρια­σμοί στην ευρύ­τερη Δεξιά, ενώ γενι­κό­τερα στη Βόρεια Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να συζη­τεί­ται σε κάποιους πολι­τι­κούς και επι­χει­ρη­μα­τι­κούς κύκλους – όσο και εάν στην Αθήνα το έχουν ξεχάσει ή δεν το συζη­τούν σκο­πί­μως – η ανάγκη δημιουρ­γίας ενός καθα­ρό­αι­μου δεξιού κόμ­μα­τος, μια παραλ­λαγή της Λέγκας του Βορρά, η οποία θα ενώσει τις διά­σπαρ­τες δυνά­μεις της πατριω­τι­κής Δεξιάς και θα είναι έναντι της ΝΔ.