«Εγώ νίκησα την κατάρα του αλκοόλ»!

Δημόσια ομάδα με τίτλο «Εγώ νίκησα την κατάρα του αλκοόλ», που απο­σκο­πεί στην παροχή βοή­θειας σε εθι­σμέ­νους, δημιούρ­γησε στον ιστό­τοπο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης Facebook, ο Καρ­πά­θιος συγ­γρα­φέας κ. Γιάννης Λαγω­νι­κός, που μοι­ρά­ζε­ται τις δυσμε­νείς εμπει­ρίες της ζωής του το διά­στημα που ήταν εξαρ­τη­μέ­νος για να συν­δρά­μει τους Δωδε­κα­νή­σιους.

Σε επι­στολή του προς την «δημο­κρα­τική» ανα­φέ­ρει τα εξής:

«ΜΠΟΡΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟ;

Δια­βά­ζο­ντας τη παρα­κάτω ιστορία μου θα μπο­ρέ­σεις εσύ εξαρ­τη­μένε να πάρεις δύναμη και να νική­σεις τη κατάρα του Αλκο­ο­λι­σμού. Γεν­νή­θηκα στην Αφρική από Έλληνες γονείς στην Αιθιο­πία, μεγά­λωσα με αγάπη και φρο­ντίδα χωρίς να μου λείψει τίποτα μιας και ήμουν μονα­χο­παίδι.

Το εβδο­μή­ντα πέντε σε ηλικία δώδεκα ετών γυρί­σαμε στα πάτρια εδάφη στην Ελλάδα και στο όμορφο νησί του Νότιου Αιγαίου την Κάρπαθο. Βέβαια η αλλαγή αυτή σε ένα παιδί που δεν ήξερε γλώσσα και το τελείως άγνωστο περι­βάλ­λον δεν είναι και το ό,τι καλό.  Επίσης λίγο παρα­πάνω από ό,τι έπρεπε μελα­χρι­νός κάτι που έλκυσε κάποιους και τους ξύπνησε τα συναι­σθή­ματα του ρατσι­σμού. Δύσκολη η προ­σαρ­μογή και η ζωή στο νέο πλέον περι­βάλ­λον, παρόλα αυτά σιγά σιγά κατά­φερα να ενσω­μα­τωθώ στη κοι­νω­νία που έπρεπε να ζήσω για την υπό­λοιπη ζωή μου.

Αγώνας επι­βί­ω­σης και παράλ­ληλα αγώνας μάθησης. Δόξα τω Θεώ όλα πήγαν κατά ευχής. Νέος πια με επάγ­γελμα κατα­στη­μέ­νος ζούσα μια ήρεμη και όμορφη ζωή με τους συμπα­τριώ­τες μου και την οικο­γέ­νεια μου.

Ένα μοιραίο ταξίδι στη Ρόδο και μια επί­σκεψη σε σε ένα νυχτε­ρινό κέντρο και μια γνω­ρι­μία με μια κοπέλα ήταν η αρχή για την οδό του αλκο­ο­λι­σμού.

Έρωτας κεραυ­νο­βό­λος και σύντο­μος γάμος και ένα παιδί μέσα σε λίγους μήνες αγόρι, περη­φά­νεια πια για μένα είχα κατα­φέ­ρει να ανα­στήσω τον αεί­μνη­στο πατέρα μου που είχε φύγει από τη ζωή, έτσι του­λά­χι­στον νόμιζα.

Δυστυ­χώς είχα πλα­νευ­τεί οικτρά, η εν λόγω ”κυρία” εντός εισα­γω­γι­κών είχε άλλα σχέδια.  Ένα πρωί πήρε το παιδί και εξα­φα­νί­στηκε. Έχασα τον κόσμο μου, γύρευα να βρω κάτι να με κάνει να ξεχάσω, μπήκα στο πρώτο καφε­νείο που είδα παρήγ­γειλα ούζο καρα­φάκι, και άλλο και άλλο είχα κατα­να­λώ­σει καμιά δεκαριά, το πρό­βλημα ξεχά­στηκε ζαλί­στηκα έκανα κέφι και ζούσα τη παρα­ζάλη του ποτού. Έφτασα σπίτι έπεσα ξερός στο κρεβάτι, το άλλο μεση­μέρι ξύπνησα το πρό­βλημα υπάρχει ίσως και μεγα­λύ­τερο, άντε πάμε πάλι στο ούζο να ξεχά­σουμε.

Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια και χωρίς να το κατα­λάβω άρχισαν να τρέμουν τα χέρια, είχα πια εισχω­ρή­σει στη μακά­βρια λίστα των αλκο­ο­λι­κών.

Τώρα πια ζούσα με το μπου­κάλι στη μασχάλη και τρι­γυρ­νούσα μέσα στους δρόμους σαν ρεμάλι ζητια­νεύ­ο­ντας ποτό.

Στο νησί η μητέρα μου είχε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα ζήσω, κάποια μαγαζιά δεν μου έδιναν ποτό για καλό μου αλλά εγώ ανα­κά­λυψα το μπλε οινό­πνευμα και το έπινα σαν νερό, έφτασα πλέον σε οριακά σημεία μια ανάσα από το θάνατο, οι γιατροί μου έδωσαν τρεις μήνες ζωή, έφτασα σαράντα κιλά πρη­σμέ­νος παντού. Μπήκα σε όλα τα ψυχια­τρεία της χώρας για απο­το­ξί­νωση έμπαινα από τη πόρτα δρα­πέ­τευα από το παρά­θυρο.

Δέσμιος του ποτού αλυ­σο­δε­μέ­νος της εξάρ­τη­σης άραγε υπάρχει επι­στροφή;

Άρχισα να νιώθω την ανάσα του θανάτου πολύ κοντά, κάτι έπρεπε να κάνω δεν υπάρχει άλλη λύση μόνο να το κόψω, μου φαι­νό­ταν αδύνατο και ακα­τόρ­θωτο. Οι λύσεις είναι δύο στον αλκο­ο­λι­σμό ή συνε­χί­ζεις και πεθαί­νεις ή το κόβεις και ελπί­ζεις να ζήσεις.

Διάλεξα το δεύτερο, κλει­δώ­θηκα σε ένα δωμάτιο τέσσερα επί δύο και ξεκί­νησα τη μάχη με το θεριό. Παραι­σθή­σεις, λιπο­θυ­μίες, να πονάνε όλα τα κόκκαλα, εμέτους, ξεκί­νησε ένα μαρ­τύ­ριο, αγώνας επι­βί­ω­σης, πόλεμος, πέρασε μια μέρα άντε να τις κάνω δυο, και έτσι περ­νού­σαν οι μέρες μαρ­τυ­ρι­κές αλλά είχα απο­φα­σί­σει, πρέπει να ζήσω.

Πολλές φορές έφτασα να πιάσω ξανά το μπου­κάλι, αλλά έλεγα εγώ θα κερδίσω όχι εσύ, και έτσι πέρασε ο χρόνος και άρχισα να ξανα­βρί­σκω το νπαλιό μου καλό εαυτό.

Σήμερα μετά 18 χρόνια χωρίς την κατάρα του αλκοόλ ζω μια και­νούρ­για ζωή, ξανά­φτιαξα τη ζωή μου και έχω ένα αγοράκι δύο χρόνων, με τα προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, δεν το βάζω κάτω, ατενίζω το μέλλον με αισιο­δο­ξία. Πέρασα δύσκο­λες κατα­στά­σεις όπως π.χ. το θάνατο της αγα­πη­μέ­νης μου μητέρας και πολλά, αλλά δεν γύρισα πίσω έμαθα να δίνω της μάχες χωρίς ποτό.

Άρα ΝΙΚΗΣΕ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ.

Είμαι στη διάθεσή σας να βοηθήσω με τη πείρα και τη γνώση μου σε όποιον μου ζητήσει τη συμβολή μου.

Με εκτί­μηση

Ιωάννης Μιχ Λαγω­νι­κός

νήσος Κάρ­πα­θος

Τηλ 6971853352»