Ήταν όλοι εκεί, για το ύστατο χαίρε στον Τάκη Χρυσοβέργη

Σε κλίμα οδύνης, έγινε το μεση­μέρι της Πέμπτης η κηδεία του Τάκη Χρυ­σο­βέργη που «έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 63 ετών, βυθί­ζο­ντας στο πένθος την οικο­γέ­νειά του, συγ­γε­νείς και φίλους.

Ο ιερός ναός του Αγίου Δημη­τρίου στο παλαιό Κοι­μη­τή­ριο της πόλεως Ρόδου όπου έγινε η ταφή, γέμισε από ανθρώ­πους που γνώ­ρι­ζαν τον εκλι­πό­ντα και βρέ­θη­καν στη νεκρώ­σιμο Ακο­λου­θία για το ύστατο χαίρε στον αγα­πη­μένο τους φίλο.

Το αδια­χώ­ρητο σημειώ­θηκε και έξω από την εκκλη­σία που συγκε­ντρώ­θηκε ο κόσμος για να πει το τελευ­ταίο αντίο στον Τάκη Χρυ­σο­βέργη.

Τρα­γι­κές φιγού­ρες η κόρη του Αμάντα, η σύντρο­φός τους Νίκη και τα αδέλφια του Μαριάνθη, Φωτεινή και Μιχάλης.

Δια­βά­στηκε το ψήφισμα του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Χάλκης κι επι­κή­δειους εκφώ­νη­σαν ο Δήμαρ­χος Χάλκης, ο επι­χει­ρη­μα­τίας και συνερ­γά­της επί σειρά ετών του εκλι­πό­ντος Γιάννης Κλούβας, ο Μιχάλης Βιτζη­λαίος και ο δημο­σιο­γρά­φος Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου.

Ο Δήμαρ­χος Χάλκης Άγγελος Φρα­γκά­κης φανερά συγκι­νη­μέ­νος ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο Τάκης Χρυ­σο­βέρ­γης ο οποίος διε­τέ­λεσε Αντι­δή­μαρ­χος Πολι­τι­σμού και Του­ρι­σμού στο νησί προ ετών άφησε σημα­ντική παρα­κα­τα­θήκη στον τόπο στον τομέα αυτό που προ­σπα­θούν να ακο­λου­θή­σουν και ήταν ένας εξαί­ρε­τος άνθρω­πος που αγα­πούσε και πρό­σφερε τα μέγιστα στον τόπο κατα­γω­γής του τη Χάλκη.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας Γιάννης Κλούβας με ραγι­σμένη φωνή από συγκί­νηση ανα­φέρ­θηκε στην προ­σω­πι­κό­τητα του εκλι­πό­ντος και την άριστη συνερ­γα­σία που είχαν για πάρα πολλά χρόνια στη νυχτε­ρινή ζωή της Ρόδου, τονί­ζο­ντας ότι ο Τάκης ως dj άφησε εποχή στο νησί και ήταν ιδιαί­τερα αγα­πη­τός στην κοι­νω­νία.

Ο Μιχάλης Βιτζη­λαίος πρό­τεινε να πρό­τεινε να ονο­μα­σθεί το ποδο­σφαι­ρικό γήπεδο Χάλκης στην μνήμη του, ενώ ο Τέρης Χατζη­ιω­ά­νου με σπα­σμένη φωνή βαθύ­τατα συγκλο­νι­σμέ­νος ανα­φέρ­θηκε στην πολύ­χρονη φιλία από τα παιδικά τους χρόνια και στην εξαι­ρε­τική επαγ­γελ­μα­τική συνερ­γα­σία που είχαν επί σειρά ετών.

Τη σορό του εκλι­πό­ντος συνό­δευε η ζωγρα­φιά του πολυα­γα­πη­μέ­νου του εγγονού Γκά­μπριελ πάνω στο φέρετρο.

Παρό­ντες μεταξύ άλλων στην κηδεία ήταν ο πρώην βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Κοσμάς Σφυρίου, ο πρώην Δήμαρ­χος Ρόδου Στάθης Κου­σουρ­νάς.

Ο επι­κή­δειος του Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου

Τάκη μας,

Πλημ­μύ­ρισε το δια­δί­κτυο από λόγια αγάπης και απο­χαι­ρε­τι­σμού με την αναγ­γε­λία του φευγιού σου.

Η Ρόδος και η Χάλκη βυθί­στη­καν στη θλίψη.

Ο Τάκης Χρυ­σο­βέρ­γης, ο «Θεός» όπως σε φώναζαν με στοργή και θαυ­μα­σμό όλοι όσοι σε έζησαν, δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Έφυγε από την επίγεια ζωή, αφή­νο­ντας πίσω του μια μουσική που δεν θα σβήσει ποτέ, ένα φως που θα παρα­μέ­νει αναμ­μένο στις μνήμες χιλιά­δων ανθρώ­πων, μια παρα­κα­τα­θήκη χαράς, γεν­ναιο­δω­ρίας και ζωής.

Εδώ που όλοι μας με βουβή συγκί­νηση η κόρη σου Αμάντα, το εγγο­νάκι σου ο Gabriel με την ζωγρα­φια του η οικο­γέ­νεια σου και μια κοι­νω­νία ολό­κληρη πενθεί, σαν να έχασε κάτι δικό της, πολύ­τιμο και ανε­πα­νά­λη­πτο.

Ο Τάκης από τα μαθη­τικά του χρόνια αγάπησε βαθιά τη μουσική — και αυτή του αντα­πέ­δωσε την αγάπη κάνο­ντάς τον θρύλο της νυχτε­ρι­νής ζωής.

Από τα decks των πιο ιστο­ρι­κών clubs της Ρόδου μέχρι τα στού­ντιο των ραδιο­φώ­νων και τα κοινά της Χάλκης, ο Τάκης μας ήταν πάντα εκεί: δοτικός, ανε­πι­τή­δευ­τος, χαρι­σμα­τι­κός.

Δεν ήσουν μόνο ο DJ που έκανε τα πλήθη να χορεύ­ουν, να ερω­τεύ­ο­νται, να ονει­ρεύ­ο­νται. Ήσουν ο φίλος που έβαζε πλάτη, ο αδελφός που νοια­ζό­ταν, ο φιλό­σο­φος της ζωής που ήξερε να βλέπει «πίσω» από τα φαι­νό­μενα.

Η τοπική αυτο­διοί­κηση της Χάλκης, στην οποία υπη­ρέ­τη­σες ως αντι­δή­μαρ­χος και δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, απο­χαι­ρετά με τιμή τον δικό της άνθρωπο.

Το δημο­τικό συμ­βού­λιο εξέδωσε ψήφισμα σε ένδειξη ανα­γνώ­ρι­σης της προ­σφο­ράς και της προ­σω­πι­κό­τη­τάς σου.

Δεν χωράει ο Τάκης σε λίγες λέξεις. Δεν χωράει σε κανένα ψήφισμα, σε κανένα αντίο.

Γιατί άνθρω­ποι σαν κι σένα δεν φεύγουν.

Μένουν για πάντα στις ανα­μνή­σεις μας, στα τρα­γού­δια που θα ακούμε, σε εκείνο το βλέμμα που μας καλούσε πάντα να ζήσουμε λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο αληθινά.

Τα κοι­νω­νικά δίκτυα κατα­κλύ­στη­καν από λόγια φίλων, συνερ­γα­τών, συνο­δοι­πό­ρων της ζωής του.

«Ακόμα και όταν πάλευες με την ασθέ­νεια, ενέ­πνεες με τη δύναμη και την αισιο­δο­ξία σου».

Μέσα στον πόνο, στά­θη­κες όρθιος, αγέ­ρω­χος, ευγενής.

Έζησες με πάθος και αξιο­πρέ­πεια

Η απώλειά σου «χτύπησε» κατευ­θείαν στην καρδιά της κοι­νω­νίας.

Όλοι είχαν μια ιστορία, μια ανά­μνηση, μια λέξη-κλειδί που σε περιέ­γραφε. «Περι­πε­τειώ­δης», «ριψο­κίν­δυ­νος», «χαρι­σμα­τι­κός», «φωτει­νός». Και πάνω απ’ όλα: φίλος.

«Με παρη­γο­ρεί το γεγονός ότι δεν πονάει πια», έγραψε ανέφερε στην είδηση του θανάτου σου  ο Γιάννης Κλούβας.

«Ήταν ο καλύ­τε­ρος φίλος για όλους».

Ο Δημή­τρης Χόνδρος μίλησε για έναν αδελφό. «Με έμαθε πολλά. Όσο ζω θα θυμάμαι…»

Μα ίσως πιο βαθιά, πιο τρυφερά, πιο υπαρ­ξιακά, είναι τα λόγια του Γιώργου Χατζη­διά­κου

«Ήταν φιλό­σο­φος της ζωής. Έβλεπε πάντα βαθύ­τερα, εκεί που βρί­σκε­ται η ουσία. Η σιωπή του αφήνει πίσω μια ματιά δια­φο­ρε­τική, που θα την κου­βα­λάμε για πάντα».

Στην τελευ­ταία του συνέ­ντευξη, τον Ιούλιο του 2024, είχε μιλήσει για τις χρυσές δεκα­ε­τίες της Ρόδου, για το τρί­πτυχο της δια­σκέ­δα­σης: «χορεύω, ερω­τεύ­ο­μαι, περνάω καλά».

Και είχε ευχηθεί η νεολαία να γνω­ρί­σει ξανά την αθω­ό­τητα εκείνης της εποχής.

Ίσως αυτή η ευχή να ήταν και η πιο βαθιά του παρα­κα­τα­θήκη. Γιατί αυτός ήταν ο Τάκης.

Ένας άνθρω­πος που δεν έπαιξε απλά μουσική — μας έμαθε να ακούμε τη ζωή με όλα της τα χρώματα.

Καλό σου ταξίδι, Τάκαρε. Και σ’ ευχα­ρι­στούμε. Για όλα.

Καλό σου ταξίδι στο φως. Και εκεί ψηλά, που στήνεις τώρα το πιο μεγάλο πάρτι των άστρων… παίξε ένα κομμάτι και για μας.

O «Θεός» της μου­σι­κής ταξι­δεύει στη γει­το­νιά του παρα­δεί­σου.

Αιωνία σου η μνήμη.