Απορρίφθηκε η αγωγή για «βιασμό και αιμομιξία»

Mε από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή μιας κα­τοί­κου της Ρόδου και του γιου της, κατά του αδελ­φού και θείου τους, αντί­στοι­χα, που κα­ταγ­γέλ­θη­κε ως ο πρω­τα­γω­νι­στής μιας αρ­ρω­στη­μέ­νης υπόθεσης βια­σμού και αι­μο­μι­ξίας, που κρατήθηκε ως επτα­σφράγιστο μυ­στι­κό στο στενό πε­ρι­βάλλον της οι­κο­γένειας.

Όπως έγραψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η υπόθεση απο­κα­λύ­φθη­κε μετά από έρευνα ενός 50χρο­νου σήμερα, κατοίκου Βόλου, ο οποίος αναζήτησε και φέρεται να βρήκε τους φυ­σι­κούς του γονείς, όταν τις τε­λευ­ταίες στιγ­μές της ζωής του θετού πατέρα του, πλη­ρο­φο­ρήθηκε ότι ήταν φυ­σι­κό τέκνο Ρο­δι­τών.

Ο 50χρο­νος, κάτοι­κος Βόλου, κατά το έτος 2009, λίγο πριν το θάνατο του θετού του πατρός και κατά τις τε­λευ­ταίες του στιγ­μές, πλη­ρο­φο­ρήθηκε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι υιο­θε­τήθηκε από αυτόν και την γυναίκα του και ότι οι πραγ­μα­τι­κοί του γονείς βρί­σκο­νται στη Ρόδο. Ενώ ήταν σε ηλικία 46 ετών, ξεκίνησε επίμονο αγώνα προ­κει­μένου να ανεύρει τους φυ­σι­κούς του γονείς.

Αναζήτησε την πραγ­μα­τι­κή του μητέρα, την οποία βρήκε τε­λι­κά στη Ρόδο και ήρθε σε επι­κοι­νω­νία μαζί της.

Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται στην αγωγή, ούτε εκείνη εγνώριζε την ύπαρξή του, αφού όταν τον γέννησε σε ηλικία μόλις 15 ετών, της είπαν στο νο­σο­κο­μείο, όπου την πήγε η μητέρα της ότι γεννήθηκε νεκρός.

Μετά την τρα­γι­κή αυτή αποκάλυψη, η μητέρα του του εξι­στόρησε όλη την αλήθεια, η οποία του προκάλεσε ακόμα τρα­γι­κότερο σοκ, αφού δια­πί­στω­σε τε­λι­κά ότι όχι μόνο ήταν υιο­θε­τη­μένος από τα τρία του χρόνια, αλλά επι­πλέ­ον ότι είναι ο γόνος εγκλήματος βια­σμού και αι­μο­μι­ξίας της μητέρας του από τον αδελ­φό της.

Του αποκάλυψε η μητέρα του συ­γκε­κρι­μένα ότι ο αδελ­φός της, όταν αυτή ήταν σε ηλικία 14 ετών, την βίασε και την κατέστησε έγκυο.

Κατά τη διάρκεια της εγκυ­μο­σύνης της, η μητέρα της διέδιδε στην κλει­στή κοι­νω­νία του χω­ριού, όπου κα­τοι­κού­σαν, ότι η κόρη της έμεινε έγκυος από έναν στρα­τιώ­τη, που υπη­ρε­τούσε εκεί και σκόπευε να την πα­ντρευ­τεί, κρατώντας εφτα­σφράγιστο το μυ­στι­κό, με αποτέλεσμα να ζει η μητέρα του στον κόσμο της απόλυτης σιωπής, χωρίς να μπο­ρεί να αντι­δράσει ή να υπε­ρα­σπίσει τον εαυτό της, αφού ζούσε σε άθλιες συν­θή­κες της μικρής κλει­στής κοι­νω­νίας του χω­ριού της δε­κα­ε­τίας 1960-1970.

Η μητέρα του υπο­στη­ρίζει στην ίδια αγωγή ότι ο εναγόμενος αδελ­φός της είναι απο­κλει­στι­κός υπαίτιος όλων των πα­ρα­πάνω εγκλη­μάτων, τα οποία προξένησαν την κα­τα­στρο­φή του ψυ­χι­κού κόσμου, τόσο του δικού της από την εφη­βι­κή ήδη ηλικία της, όσο και του παι­διού που έφερε στον κόσμο, κάτω από τις πε­ρι­γρα­φείσες τρα­γι­κές συνθήκες, που δεν τις χωράει η λο­γι­κή, που δεν τις αντέχει το συναίσθημα, που δεν τις συγ­χω­ρεί ο ανθρώπινος ορ­γα­νι­σμός.

Ο κα­ταγ­γελ­λόμενος, με τις προ­τά­σεις του αρ­νή­θη­κε τα όσα του αποδίδο­νται. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η εγκυ­μο­σύ­νη της αδελ­φής του προήλθε από μια πε­ρι­στα­σια­κή σχέση με κάποιον στρα­τιώ­τη.

Ο κα­ταγ­γελ­λόμενος υπο­στη­ρίζει ότι η αδελ­φή του παρέμεινε στο νο­σο­κο­μείο με το παιδί οκτώ ημέρες από την ημε­ρο­μη­νία γεννήσεώς του, δη­λα­δή την 15η Φε­βρουα­ρίου 1963 και ότι καμία απολύτως ιδιαίτερη επαφή, πολλώ μάλ­λον σαρ­κι­κή ιδιαίτερα με το χα­ρα­κτήρα του βια­σμού δεν είχε με την αδελ­φή του.

Ισχυ­ρί­ζε­ται μά­λι­στα ότι από το έτος 1962, όταν ήταν 17 ετών μέχρι και λίγο χρόνο πριν την επί­δο­ση της αγωγής, δεν είχε οποιο­δήποτε πρόβλημα στη σχέση τόσο με την αδελ­φή του, όσο και με τα αδέλφια και τους γονείς τους.

Τονίζει πα­ρα­πέρα ότι ο ισχυ­ρι­σμός της εβιάσθη δι­κο­νο­μι­κά ότι είναι αδύνατον να αξιο­λο­γη­θεί καθ’ οιον­δήποτε τρόπο, αφού παρήλθε ο τρι­πλάσιος σχεδόν χρόνος πα­ρα­γρα­φής αυτής της κο­λα­σίμου πράξεως από το χρόνο τε­λέ­σε­ώς της και ουδέποτε κα­ταγ­γέλθηκε έστω καθ’ οιον­δήποτε τρόπο από την αδελ­φή ή τους γονείς τους.

Οι ενά­γο­ντες ζή­τη­σαν να υπο­χρε­ω­θεί ο ενα­γό­με­νος, με από­φα­ση προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή, να κα­τα­βά­λει σε κα­θέ­ναν από αυ­τούς το ποσό των 250.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ηθική βλάβη που υπέ­στη­σαν, με το νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής, να δια­τα­χθεί η διε­νέρ­γεια ια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης με τη μέ­θο­δο του υβρι­δι­σμού DNA, ώστε να δια­πι­στω­θεί αν ο ενα­γό­με­νος είναι φυ­σι­κός πα­τέ­ρας του πρώ­του ενά­γο­ντος, να απαγ­γελ­θεί σε βάρος του ενα­γο­μέ­νου προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση διάρ­κειας ενός έτους, ως μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης της εκ­δο­θη­σο­μέ­νης από­φα­σης λόγω της αδι­κο­πρα­ξί­ας, να απει­λη­θεί σε βάρος του χρη­μα­τι­κή ποινή 2.000 ευρώ για κάθε πα­ρά­βα­ση της από­φα­σης και τέλος, να κα­τα­δι­κα­στεί στην πλη­ρω­μή των δι­κα­στι­κών τους εξό­δων.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η αγωγή είναι μη νό­μι­μη και φαρ­μα­ο­α­πορ­ρι­πτέα ως προς τον πρώτο ενά­γο­ντα, ενό­ψει του ότι, προ­ϋ­πό­θε­ση για την προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας είναι η ύπαρ­ξη προ­σβο­λής με πράξη άλλου, που να δια­τα­ράσ­σει μία ή πε­ρισ­σό­τε­ρες εκ­δη­λώ­σεις του βλα­πτό­με­νου κατά τη στιγ­μή της προ­σβο­λής, η δε πράξη προ­σβο­λής αφε­νός δε στρά­φη­κε κατά του ιδίου, αφε­τέ­ρου, κατά τον κρί­σι­μο χρόνο που έλαβε χώρα η πράξη αυτή, έστω και σε δια­φο­ρε­τι­κό από αυτόν πρό­σω­πο, καμία αντα­να­κλα­στι­κή συ­νέ­πεια αυτής δεν υπέ­στη στον συ­ναι­σθη­μα­τι­κό του κόσμο, εφό­σον δεν είχε καν γεν­νη­θεί.

Συ­να­κό­λου­θα, όπως κρί­θη­κε πα­ρέλ­κει και η εξέ­τα­ση του αι­τή­μα­τος για διε­νέρ­γεια ια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης με τη μέ­θο­δο του υβρι­δι­σμού DNA, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί αν ο ενα­γό­με­νος είναι ή όχι φυ­σι­κός πα­τέ­ρας του πρώ­του ενά­γο­ντος.

Σε ό,τι αφορά τους ισχυ­ρι­σμούς της δεύ­τε­ρης ενά­γου­σας το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο ενα­γό­με­νος φέ­ρε­ται το έτος 1962 ότι τη βίασε, ενώ ήταν ανή­λι­κη σε ηλι­κία 14 ετών.

Η αγωγή ασκή­θη­κε με κα­τά­θε­ση του δι­κο­γρά­φου στη γραμ­μα­τεία του Δι­κα­στη­ρί­ου την 23-03-2012 και με επί­δο­ση αντι­γρά­φου της στον ενα­γό­με­νο την ίδια ημε­ρο­χρο­νο­λο­γία.

Ως εκ τού­του, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο και αλη­θείς υπο­τι­θέ­με­νοι οι ως άνω ισχυ­ρι­σμοί της, οι απορ­ρέ­ου­σες αξιώ­σεις της τόσο από το δι­καί­ω­μα στην προ­σω­πι­κό­τη­τά της όσο και από την αδι­κο­πρα­κτι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενα­γο­μέ­νου, έχουν υπο­πέ­σει σε πα­ρα­γρα­φή, ενό­ψει του ότι πα­ρήλ­θε, από την τέ­λε­ση των ποι­νι­κά κο­λά­σι­μων αυτών πρά­ξε­ων χρο­νι­κό διά­στη­μα πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από δε­κα­πέ­ντε έτη, η δε πράξη της αι­μο­μι­ξί­ας με­τα­ξύ αδελ­φών, που τι­μω­ρεί­ται με ποινή φυ­λά­κι­σης μέχρι δύο ετών και χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λη­μα πα­ρα­γρά­φε­ται σε συ­ντο­μό­τε­ρο χρόνο (πέντε έτη), το διά­στη­μα της ανα­στο­λής, σε κάθε δε πε­ρί­πτω­ση, έχει πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα με­γα­λύ­τε­ρο από εί­κο­σι έτη.

Επο­μέ­νως, έγινε δεκτή και ως ου­σια­στι­κά βά­σι­μη η σχε­τι­κά προ­βαλ­λό­με­νη έν­στα­ση του ενα­γό­με­νου και απορ­ρί­φθη­κε η έν­δι­κη αγωγή της δεύ­τε­ρης ενά­γου­σας, ως ου­σια­στι­κά αβά­σι­μη.

Τέλος, οι ενά­γο­ντες κα­τα­δι­κά­στη­καν στην πλη­ρω­μή των δι­κα­στι­κών εξό­δων του ενα­γο­μέ­νου λόγω της ήττας τους, τα οποία προσ­διο­ρί­στη­καν στο ποσό των 500 ευρώ.

Τους ενά­γο­ντες εκ­προ­σώ­πη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Χάρις Μα­τσί­γκου και Δη­μή­τριος Νι­κο­λό­που­λος και τον ενα­γό­με­νο ο δι­κη­γό­ρος κ. Δημ. Ρά­πτης.