Στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου η μάχη για την κατάσχεση των 2.172.692,27 ευρώ μεταξύ ΔΕΥΑΡ και Περιφέρειας

• Η ΔΕΥΑΡ ζητεί ανα­στολή και προ­σω­ρινή διαταγή επι­κα­λού­μενη παύση πλη­ρω­μών και κίνδυνο για την υδρο­δό­τηση του νησιού, ενώ η Περι­φέ­ρεια απαντά ότι η επι­χεί­ρηση επι­λέ­γει να μην πλη­ρώ­νει το νερό που παρα­λαμ­βά­νει και μετα­πω­λεί

Με την κατά­θεση των απόψεων της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου άνοιξε στις 23 Σεπτεμ­βρίου 2026, το νέο κεφά­λαιο της δικα­στι­κής δια­μά­χης ανάμεσα στους 2 φορείς για την προ­γραμ­μα­τική σύμβαση του Γαδουρά. Μία ημέρα νωρί­τερα, στις 22 Σεπτεμ­βρίου, η ΔΕΥΑΡ είχε κατα­θέ­σει την υπ’ αριθμόν ΑΝ46/2026 αίτηση ανα­στο­λής, με σωρευό­μενο αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, κατά του κατα­σχε­τη­ρίου της 16ης Σεπτεμ­βρίου 2026, με το οποίο η Περι­φέ­ρεια δέσμευσε λογα­ρια­σμούς της δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης για ποσό 2.172.692,27 ευρώ.

Τι ζητεί η ΔΕΥΑΡ

Η αίτηση, την οποία υπο­γρά­φει ο δικη­γό­ρος κ. Βασί­λειος Χατζη­γιαν­νά­κης, στρέ­φε­ται κατά της κατά­σχε­σης που επι­βλή­θηκε εις χείρας της Εθνικής Τρά­πε­ζας, της Alpha Bank, της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς και της Eurobank. Η ΔΕΥΑΡ ζητεί την ανα­στολή εκτέ­λε­σης του κατα­σχε­τη­ρίου μέχρι την έκδοση από­φα­σης επί της ανα­κο­πής της, την έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, την πλήρη απο­δέ­σμευση των λογα­ρια­σμών της και τη μη απόδοση στην Περι­φέ­ρεια των ποσών που έχουν ήδη δεσμευ­θεί. Η επι­χεί­ρηση ανα­φέ­ρει μάλιστα ότι έλαβε γνώση του κατα­σχε­τη­ρίου «τυχαία, με δική της επι­μέ­λεια».

Ο κεντρι­κός νομικός ισχυ­ρι­σμός της είναι ότι η κατά­σχεση επι­βλή­θηκε μόλις 1 ημέρα μετά την πράξη βεβαί­ω­σης της οφειλής, χωρίς να τηρηθεί η δίμηνη προ­θε­σμία που προ­βλέ­πει ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης (ν. 5314/2026) και χωρίς να προη­γη­θεί ατομική ειδο­ποί­ηση υπε­ρη­με­ρίας. Η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει επίσης ότι η Περι­φέ­ρεια δεν είναι αρμόδια να εισπράτ­τει η ίδια τα έσοδά της, καθώς η αρμο­διό­τητα αυτή έχει ανα­τε­θεί στη ΔΟΥ με υπουρ­γική απόφαση του 2011, ότι τα έσοδά της από τέλη ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης είναι ακα­τά­σχετα ως ταγμένα σε δημόσιο σκοπό και ότι ο λογα­ρια­σμός μισθο­δο­σίας προ­στα­τεύ­ε­ται από τον νόμο.

Αμφι­σβη­τεί ακόμη τη νομι­μό­τητα του ίδιου του τίτλου. Επι­κα­λεί­ται κακή σύνθεση της Επι­τρο­πής Παρα­κο­λού­θη­σης, στην οποία οι 3 εκπρό­σω­ποι της ΔΕΥΑΡ και του Δήμου Ρόδου κατα­ψη­φί­ζουν σταθερά τους λογα­ρια­σμούς από το 2024, καθώς και το γεγονός ότι η σύμβαση της Περι­φέ­ρειας με τον ανάδοχο ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ ανα­φέ­ρει ως πηγή χρη­μα­το­δό­τη­σης το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, γεγονός που κατά την επι­χεί­ρηση σημαί­νει ότι η Περι­φέ­ρεια δεν επι­βα­ρύ­νε­ται με καμία δαπάνη την οποία να μπορεί να μετα­κυ­λί­σει. Προ­βάλ­λει επι­πλέον ότι χρε­ώ­νε­ται για τα έργα της Β’ Φάσης, δηλαδή το νότιο υδρα­γω­γείο και τα υδρα­γω­γεία Αφάντου και Αρχαγ­γέ­λου, τα οποία ουδέ­ποτε λει­τούρ­γη­σαν και των οποίων η εργο­λα­βία δια­λύ­θηκε ορι­στικά τον Ιούνιο του 2026. Τέλος προ­βάλ­λει ένσταση εξό­φλη­σης για ποσό που ξεπερνά το 1 εκατ. ευρώ, το οποίο δια­τεί­νε­ται ότι κατέ­βαλε επι­πλέον στους προη­γού­με­νους λογα­ρια­σμούς και ζητεί να συμ­ψη­φι­στεί.

Στο κεφά­λαιο της βλάβης η εικόνα που παρου­σιά­ζει η επι­χεί­ρηση είναι δρα­μα­τική. Υπο­στη­ρί­ζει ότι με την κατά­σχεση δεσμεύ­θη­καν όλοι οι τρα­πε­ζι­κοί της λογα­ρια­σμοί, ότι έχει περιέλ­θει σε ανα­γκα­στική παύση πλη­ρω­μών και ότι αδυ­να­τεί να κατα­βά­λει τη μισθο­δο­σία των 236 εργα­ζο­μέ­νων της, η οποία ανέρ­χε­ται σε 437.100 ευρώ μηνιαίως. Σύμφωνα με την αίτηση, οι ανε­λα­στι­κές μηνιαίες δαπάνες της ΔΕΥΑΡ ανέρ­χο­νται σε 1.972.340,16 ευρώ, τα ταμειακά δια­θέ­σιμα είναι μηδε­νικά, ενώ από το 2024 στο 2025 η επι­χεί­ρηση είχε μετα­φέ­ρει δια­θέ­σιμα 2,6 εκατ. ευρώ. Οι οφειλές προς τη ΔΕΗ ξεπερ­νούν τα 15 εκατ. ευρώ και η σχετική ρύθμιση χάθηκε, τα χρέη προς προ­μη­θευ­τές υπερ­βαί­νουν τα 6,2 εκατ. ευρώ και προς την εφορία και τον ΕΦΚΑ τα 3 εκατ. ευρώ. Για τις ζημιές της θεο­μη­νίας Bora έχουν δαπα­νη­θεί από ίδιους πόρους πάνω από 17 εκατ. ευρώ, έχουν δημο­πρα­τη­θεί έργα απο­κα­τά­στα­σης 32.362.500,29 ευρώ και το συνο­λικό κόστος υπερ­βαί­νει τα 50 εκατ. ευρώ, ενώ από την κρατική χρη­μα­το­δό­τηση των 3 εκατ. ευρώ που εξαγ­γέλ­θηκε δεν έχει εκτα­μιευ­θεί ακόμη τίποτα.

Η επι­χεί­ρηση επι­ση­μαί­νει ότι εξυ­πη­ρε­τεί ήδη ρύθμιση 48 δόσεων στη ΔΟΥ Ρόδου, με μηνιαία δόση 151.968,04 ευρώ, για την προη­γού­μενη κατά­σχεση του Ιουνίου 2025, από την οποία η Περι­φέ­ρεια εισέ­πραξε 1.478.292,67 ευρώ. Επι­κα­λεί­ται επίσης την κατά­σταση ειδικής κινη­το­ποί­η­σης στην οποία κηρύ­χθηκε ο Δήμος Ρόδου τον Ιανουά­ριο του 2026 λόγω της φραγής του υπο­θα­λάσ­σιου αγωγού του βιο­λο­γι­κού στο Βόδι, για τον οποίο έχει προ­κη­ρύ­ξει έργο 46 εκατ. ευρώ με ίδιους πόρους, δεσμεύ­ο­ντας 1 εκατ. ευρώ για το 2026, 25 εκατ. ευρώ για το 2027 και 20 εκατ. ευρώ για το 2028. Προει­δο­ποιεί ότι, αν παρα­μεί­νει η δέσμευση, θα χαθεί η φορο­λο­γική ενη­με­ρό­τητα, θα στα­μα­τή­σουν τα έργα, θα υπάρξει κίν­δυ­νος δια­κο­πής ηλε­κτρο­δό­τη­σης και θα παρα­λύ­σει η επι­χεί­ρηση, με συνέ­πειες για τη δημόσια υγεία, το περι­βάλ­λον και την του­ρι­στική εικόνα του νησιού. Υπο­στη­ρί­ζει μάλιστα ότι τόσο το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με προ­σω­ρινή διαταγή του Ιουλίου 2025 όσο και το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά έχουν ήδη ανα­γνω­ρί­σει ότι η δέσμευση των λογα­ρια­σμών της προ­κα­λεί ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη.

Η απά­ντηση της Περι­φέ­ρειας

Στις απόψεις που υπο­γρά­φουν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ευάγ­γε­λος Πετρό­που­λος, Γιώργος Μαυ­ρομ­μά­της και Ελλη Βελιάδη η Περι­φέ­ρεια ζητεί την απόρ­ριψη τόσο της αίτησης ανα­στο­λής όσο και του αιτή­μα­τος προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής. Υπεν­θυ­μί­ζει ότι η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση της 6ης Ιουνίου 2022 ελέγ­χθηκε από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο, εγκρί­θηκε από το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ με την απόφαση 53/2022 και προ­βλέ­πει ρητά ότι η Περι­φέ­ρεια πλη­ρώ­νει τον ανάδοχο από ίδια κεφά­λαια και η ΔΕΥΑΡ της απο­δί­δει τα ποσά εντός 30 ημερών από κάθε λογα­ρια­σμό, καθι­στά­μενη υπε­ρή­μερη χωρίς όχληση. Ο έκτος λογα­ρια­σμός κοι­νο­ποι­ή­θηκε στις 13 Ιουλίου 2026, η προ­θε­σμία έληξε στις 12 Αυγού­στου και, όπως ανα­φέ­ρε­ται, η ΔΕΥΑΡ δεν έχει κατα­βά­λει ούτε 1 ευρώ, ούτε καν το ποσό των 1.216.632,62 ευρώ που η ίδια, με τους δικούς της υπο­λο­γι­σμούς, απο­δέ­χε­ται ως ορθή χρέωση.

Η Περι­φέ­ρεια απορ­ρί­πτει τον ισχυ­ρι­σμό περί δίμηνης προ­θε­σμίας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο ίδιος νόμος εξαιρεί ρητά τις οφειλές που στη­ρί­ζο­νται σε συμ­βά­σεις με ορι­σμένο χρόνο πλη­ρω­μής και ότι για κατα­σχέ­σεις εις χείρας τρίτων δεν απαι­τεί­ται προη­γού­μενη ειδο­ποί­ηση, όπως έχει κρίνει το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας. Επι­κα­λεί­ται πρό­σφα­τες απο­φά­σεις του Αρείου Πάγου, μεταξύ αυτών τις 203/2026 και 209/2026, σύμφωνα με τις οποίες οι ΔΕΥΑ είναι νομικά πρόσωπα ιδιω­τι­κού δικαίου με δική τους περιου­σία και τα δια­θέ­σιμά τους δεν είναι ακα­τά­σχετα, ενώ σημειώ­νει ότι ο λογα­ρια­σμός μισθο­δο­σίας έχει, κατά την ίδια τη ΔΕΥΑΡ, μηδε­νικό υπό­λοιπο. Ως προς τη χρη­μα­το­δό­τηση, παρα­πέ­μπει σε έγγραφο της Διεύ­θυν­σης Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων του Υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών του Ιουλίου 2025, το οποίο βεβαιώ­νει ότι το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων δεν χρη­μα­το­δο­τεί τη σύμβαση του ανα­δό­χου, ύψους 18.344.717 ευρώ πλέον ΦΠΑ. Σημειώ­νει επίσης ότι η αμοιβή του ανα­δό­χου έχει μειωθεί με 3 δια­δο­χι­κές απο­φά­σεις του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου λόγω της μη λει­τουρ­γίας των έργων της Β’ Φάσης και ότι ο έκτος λογα­ρια­σμός εκκα­θα­ρί­στηκε υπέρ της ΔΕΥΑΡ κατά 337.395,45 ευρώ, από 2.510.087,72 σε 2.172.692,27 ευρώ, ώστε να αντι­στοι­χεί ακριβώς σε όσα πλη­ρώ­νει η Περι­φέ­ρεια στον ανάδοχο για το ίδιο διά­στημα. Η Περι­φέ­ρεια έχει ήδη εγκρί­νει την 33η πιστο­ποί­ηση, δηλαδή την πληρωμή των υπη­ρε­σιών μέχρι και τις 31 Μαρτίου 2026.

Στο ζήτημα της βλάβης η Περι­φέ­ρεια χαρα­κτη­ρί­ζει την εικόνα της ΔΕΥΑΡ ανα­ξιό­πι­στη και ανα­πό­δει­κτη. Επι­ση­μαί­νει ότι ο πίνακας ανε­λα­στι­κών δαπανών των 1.972.340,16 ευρώ μηνιαίως αντι­στοι­χεί σε 23,7 εκατ. ευρώ ετησίως, ποσό που υπερ­βαί­νει κατά 4 εκατ. ευρώ τα έσοδα των 19 έως 20 εκατ. ευρώ που δηλώνει η ίδια η επι­χεί­ρηση, και ότι η ΔΕΥΑΡ δεν προ­σκό­μισε οικο­νο­μι­κές κατα­στά­σεις, προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό ή κινή­σεις λογα­ρια­σμών. Παρα­τη­ρεί ακόμη ότι ένας φορέας που προ­γραμ­μα­τί­ζει να χρη­μα­το­δο­τή­σει με ίδιους πόρους έργο 46 εκατ. ευρώ μέσα σε 3 χρόνια δεν μπορεί να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η είσπραξη 2,17 εκατ. ευρώ, ποσό που αντι­στοι­χεί στο 11% περίπου των ετήσιων εσόδων του, θα τον οδη­γή­σει σε κατάρ­ρευση. Το ζήτημα, όπως δια­τυ­πώ­νε­ται, δεν είναι ότι η ΔΕΥΑΡ δεν μπορεί να πλη­ρώ­σει, αλλά ότι επι­λέ­γει να μην πλη­ρώ­σει την Περι­φέ­ρεια και να δια­θέ­σει τα έσοδά της αλλού.

Η Περι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει επίσης ότι η κατά­σχεση δεν κατα­λαμ­βά­νει όλους τους λογα­ρια­σμούς της ΔΕΥΑΡ, αλλά περιο­ρί­ζε­ται στο συγκε­κρι­μένο ποσό και σε 5 τρά­πε­ζες, με την επι­χεί­ρηση να μην προ­σβάλ­λει καν την κατά­σχεση εις χείρας της CrediaBank. Χαρα­κτη­ρί­ζει ανα­κριβή τον ισχυ­ρι­σμό ότι τα δικα­στή­ρια είχαν ανα­γνω­ρί­σει ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη, καθώς το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά με την απόφαση Ν35/2025 απέρ­ριψε την τότε αίτηση ανα­στο­λής και διέταξε μόνο την ελεύ­θερη δια­κί­νηση των μελ­λο­ντι­κών κατα­θέ­σεων υπό τον όρο της τήρησης της ρύθ­μι­σης. Υπο­γραμ­μί­ζει ότι τα ποσά που δεσμεύ­θη­καν στις 16 Σεπτεμ­βρίου έχουν ήδη εκχω­ρη­θεί εκ του νόμου στην Περι­φέ­ρεια και ότι η ανα­στολή δεν έχει ανα­δρο­μική λει­τουρ­γία. Θέτει, τέλος, το ζήτημα του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος από την αντί­θετη σκοπιά, ανα­φέ­ρο­ντας ότι ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος για την υδρο­δό­τηση της Ρόδου δεν προ­έρ­χε­ται από την κατά­σχεση αλλά από την άρνηση της ΔΕΥΑΡ να πλη­ρώ­σει το νερό που παρα­λαμ­βά­νει, αφού η Περι­φέ­ρεια συνε­χί­ζει να πλη­ρώ­νει τον ανάδοχο αφαι­ρώ­ντας πόρους από άλλες ανάγκες των νησιών της και, αν αυτό κατα­στεί αδύνατο, ο ανά­δο­χος μπορεί να ανα­στεί­λει τις εργα­σίες. Επι­κου­ρι­κώς ζητεί, αν το δικα­στή­ριο δια­τά­ξει κάποιο μέτρο, να αφορά μόνο μελ­λο­ντι­κές κατα­θέ­σεις και να τεθεί ως όρος η κατα­βολή του­λά­χι­στον του 50% της οφειλής, και πάντως όχι λιγό­τερο από τα 1.216.632,62 ευρώ που η ΔΕΥΑΡ ανα­γνω­ρί­ζει.