Νίκος Δένδιας: Ηχηρό μήνυμα στην Τουρκία για τη «Γαλάζια Πατρίδα»

Για τον σχε­δια­σμό της Αθήνας με στόχο την ενί­σχυση της απο­τρε­πτι­κής ισχύος των Ενόπλων Δυνά­μεων, τις εξο­πλι­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες στο πλαίσιο και της “Ατζέ­ντας 2030”, τη μετά­βαση στο πολυ­χω­ρικό πεδίο επι­χει­ρή­σεων, τη σημασία της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης και της Κυβερ­νο­ά­μυ­νας, μίλησε, μεταξύ άλλων, ο υπουρ­γός Εθνικής ‘Αμυνας Νίκος Δένδιας

Παράλ­ληλα σε σημε­ρινή του συνέ­ντευξη στην εφη­με­ρίδα «ΤΑ ΝΕΑ», ανα­φέρ­θηκε στις εξε­λί­ξεις γύρω από το τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο, στις τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις μέσω του ιδε­ο­λο­γή­μα­τος της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας», αλλά και στις προ­κλή­σεις που ενδέ­χε­ται να προ­κύ­ψουν από την ηλε­κτρική δια­σύν­δεση Ελλάδας και Κύπρου.

Απα­ντώ­ντας στο ερώτημα εάν η κύρωση του τουρ­κο­λι­βυ­κού συμ­φώ­νου από τη Βεγγάζη δημιουρ­γεί νέα δεδο­μένα, ο Νίκος Δένδιας ξεκα­θα­ρί­ζει ότι η συγκε­κρι­μένη εξέλιξη δεν μετα­βάλ­λει το νομικό καθε­στώς του μνη­μο­νίου, ούτε μπορεί να του προσ­δώ­σει νομι­μό­τητα.

Όπως τονίζει, «δεν προσ­δί­δει νομι­μό­τητα στο απο­κα­λού­μενο “τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο”», καθώς εξα­κο­λου­θεί να δια­τη­ρεί τον παρά­νομο, άκυρο και ανυ­πό­στατο χαρα­κτήρα του, αντι­βαί­νο­ντας στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας και στη γεω­γρα­φική και νομική πραγ­μα­τι­κό­τητα της Μεσο­γείου.

Ο υπουρ­γός επι­ση­μαί­νει ότι η εξέλιξη αυτή απο­τε­λεί ακόμη μία από­δειξη της τουρ­κι­κής μεθό­δευ­σης, εκφρά­ζο­ντας την ανη­συ­χία του για τις ευρύ­τε­ρες επι­πτώ­σεις που μπορεί να έχει η ενί­σχυση της επιρ­ροής της ‘Αγκυρας στην περιοχή της Βεγ­γά­ζης. Ειδι­κό­τερα, υπο­γραμ­μί­ζει ότι πρέπει να προ­βλη­μα­τί­σει η διείσ­δυση της Τουρ­κίας στην περιοχή, τόσο ως προς την ασφά­λεια στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο όσο και ως προς πιθανές συνέ­πειες σε άλλα ζητή­ματα, μεταξύ των οποίων και οι μετα­να­στευ­τι­κές ροές.

Στον αντί­ποδα της συγκε­κρι­μέ­νης συμ­φω­νίας, ο υπουρ­γός Εθνικής ‘Αμυνας ανα­φέ­ρε­ται στη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύ­πτου, την οποία είχε υπο­γρά­ψει ο ίδιος κατά τη θητεία του στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών.

Η ελλη­νική σημαία κυμα­τί­ζει περή­φανα στην δεύτερη Belharra «Νέαρχος»

Τη χαρα­κτη­ρί­ζει «έμπρα­κτη εφαρ­μογή του Δικαίου της Θάλασ­σας» και «πολύ­τιμο κεκτη­μένο για την Πατρίδα μας και την Ανα­το­λική Μεσό­γειο», αντι­πα­ρα­βάλ­λο­ντάς την με τον γεω­γρα­φικό και νομικό παρα­λο­γι­σμό του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου.

Στο ερώτηση για την επι­κεί­μενη έναρξη των ερευνών που αφορούν την πόντιση του καλω­δίου ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελλάδας – Κύπρου, καθώς και για το ενδε­χό­μενο νέας κρίσης με την ‘Αγκυρα και την ύπαρξη στρα­τιω­τι­κής ετοι­μό­τη­τας για την προ­στα­σία των ερευ­νη­τι­κών πλοίων, ο υπουρ­γός Εθνικής ‘Αμυνας υπο­γράμ­μισε οτι «το έργο της ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελλάδας – Κύπρου δεν υπά­γε­ται στην αρμο­διό­τητα του Υπουρ­γείου Εθνικής ‘Αμυνας», προ­σθέ­το­ντας ότι ελπίζει να μη χρεια­στεί να απα­σχο­λή­σει το υπουρ­γείο στη συνέ­χεια.

Εξαί­ρεση απο­τε­λεί, όπως εξηγεί, η δια­δι­κα­σία έκδοσης NAVTEX από την Υδρο­γρα­φική Υπη­ρε­σία του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, κατόπιν εισή­γη­σης της Επι­τρο­πής Χορή­γη­σης Αδειών Ερευνών Θαλάσ­σης (ΕΧΑΕΘ).

Ερω­τη­θείς εάν η προ­ώ­θηση του επί­μα­χου τουρ­κι­κού νομο­σχε­δίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» σημα­το­δο­τεί το τέλος των «ήρεμων νερών», ο κ. Δένδιας εκφρά­ζει την ανη­συ­χία του για τη διαρκή διεύ­ρυνση της τουρ­κι­κής ατζέ­ντας των παρά­νο­μων απαι­τή­σεων. Χαρα­κτη­ρί­ζει, μάλιστα, το ιδε­ο­λό­γημα της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας» μια προ­σέγ­γιση που συνα­γω­νί­ζε­ται «σε νομικό και γεω­γρα­φικό παρα­λο­γι­σμό το τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο».

Την ίδια στιγμή επι­ση­μαί­νει ότι η εσω­τε­ρική νομο­θε­σία μιας χώρας δεν μπορεί να δημιουρ­γή­σει μια πραγ­μα­τι­κό­τητα αντί­θετη προς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας. Ωστόσο, χαρα­κτη­ρί­ζει την τουρ­κική προ­σέγ­γιση πρό­κληση προς τη διεθνή κοι­νό­τητα και την κοινή λογική, καθώς, όπως εξηγεί, επι­χει­ρεί να εμφα­νί­σει ελλη­νικά νησιά και θαλάσ­σιες ζώνες ως περιο­χές τουρ­κι­κών διεκ­δι­κή­σεων, με την προσ­δο­κία ότι θα μπο­ρούσε να επι­βλη­θεί η αποδοχή τους.

Στο σημείο αυτό δια­τυ­πώ­νει με σαφή­νεια την ελλη­νική θέση, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «Η Ελλάδα είναι αδύ­να­τον να απο­δε­χθεί ακρω­τη­ρια­σμό εθνικής κυριαρ­χίας και απε­μπό­ληση κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των». Συνδέει, παράλ­ληλα, τη συγκε­κρι­μένη θέση με τη μεταρ­ρύθ­μιση «Ατζέντα 2030», εξη­γώ­ντας ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους προ­χώ­ρησε η συγκε­κρι­μένη προ­σπά­θεια ήταν η ανάγκη να μπορεί η χώρα να αντι­με­τω­πί­ζει κάθε πρό­κληση.

Ιδιαί­τερη έμφαση δίνει στην απο­τρε­πτική ισχύ των Ενόπλων Δυνά­μεων, σημειώ­νο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά ότι «Ισχυρές Ένοπλες Δυνά­μεις σημαί­νει αξιό­πι­στη απο­τροπή», η οποία επι­τρέ­πει στην Ελλάδα να δια­θέ­τει αυτο­πε­ποί­θηση και να αντι­με­τω­πί­ζει τις προ­κλή­σεις με απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Ερω­τη­θείς σχετικά για την πορεία υλο­ποί­η­σης της «Ασπίδας του Αχιλλέα», του αντια­ε­ρο­πο­ρι­κού και αντι-drone θόλου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αυτός θα ενσω­μα­τω­θεί στη νέα Διοί­κηση Μη Επαν­δρω­μέ­νων Συστη­μά­των, ο κ. Δένδιας ανέφερε ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα», μέρος των οπλικών συστη­μά­των της οποίας παρου­σιά­στηκε στους πολίτες κατά την παρέ­λαση της 28ης Οκτω­βρίου στη Θεσ­σα­λο­νίκη, βρί­σκε­ται ήδη στο στάδιο της υλο­ποί­η­σης. Εξηγεί ότι πρό­κει­ται για μια ολο­κλη­ρω­μένη αρχι­τε­κτο­νική οπλικών συστη­μά­των, η οποία δημιουρ­γεί επάλ­λη­λους θόλους προ­στα­σίας πάνω από την ελλη­νική επι­κρά­τεια, με ενιαίο σύστημα διοί­κη­σης και ελέγχου.

Ως προς το χρο­νο­διά­γραμμα, ανα­φέ­ρει ότι η πλήρης επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα ανα­μέ­νε­ται να επι­τευ­χθεί εντός 34 μηνών, με στα­διακή παρά­δοση των επι­μέ­ρους συστη­μά­των.

Ο υπουρ­γός επι­μέ­νει ότι η ουσία του εγχει­ρή­μα­τος δεν βρί­σκε­ται στην από­κτηση μεμο­νω­μέ­νων οπλικών συστη­μά­των, αλλά στη συνο­λική αρχι­τε­κτο­νική που τα συνδέει. Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά υπο­γραμ­μί­ζει, «Σημα­ντι­κό­τερο από κάθε μεμο­νω­μένο σύστημα είναι η αρχι­τε­κτο­νική του θόλου». Στην ίδια κατεύ­θυνση, ιδιαί­τερη σημασία απο­δί­δει στην από­κτηση τεχνο­γνω­σίας, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η ελλη­νική αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία θα συμ­με­τέ­χει σε ποσοστό του­λά­χι­στον 25%.

Περι­γρά­φο­ντας τη φιλο­σο­φία του προ­γράμ­μα­τος, τονίζει ότι «Η “Ασπίδα του Αχιλλέα” δεν είναι ένα ακόμη όπλο που αγο­ρά­ζουμε από το ράφι, αλλά ένα δικτυο­κε­ντρικό πλέγμα που δια­συν­δέει τα νέα συστή­ματα με όσα ήδη δια­θέ­τουμε».

Στη συνέ­χεια παρου­σιά­ζει τις επι­μέ­ρους ζώνες του συστή­μα­τος. Ειδι­κό­τερα, εξηγεί ότι στην εξω­τε­ρική ζώνη βρί­σκε­ται το David’s Sling, το οποίο προ­ο­ρί­ζε­ται για την ανα­χαί­τιση τακτι­κών βαλ­λι­στι­κών πυραύ­λων και πυραύ­λων Κρουζ μεγάλου βελη­νε­κούς. Στη μεσαία ζώνη βρί­σκε­ται το Barak MX, ενώ στη μικρή και μέση ζώνη το Spyder, με τα δύο τελευ­ταία συστή­ματα να προ­ο­ρί­ζο­νται για την αντι­κα­τά­σταση παλαιό­τε­ρων συστη­μά­των.

Καθο­ρι­στική, σύμφωνα με τον υπουργό, είναι η συμβολή των προηγ­μέ­νων ραντάρ, ενώ ιδιαί­τερη αναφορά κάνει στο εθνικό σύστημα διοί­κη­σης και ελέγχου, το οποίο απο­τε­λεί τον κεντρικό συντο­νι­στικό μηχα­νι­σμό ολό­κλη­ρης της αρχι­τε­κτο­νι­κής. Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει, «”εγκέ­φα­λος” του συνόλου είναι το εθνικό σύστημα διοί­κη­σης και ελέγχου».

Εξηγεί ότι μέσω αυτού θα δια­συν­δέ­ο­νται τα υφι­στά­μενα Patriot, τα μαχη­τικά αερο­σκάφη, οι ναυ­τι­κές μονάδες, οι αισθη­τή­ρες και των τριών Κλάδων, φτά­νο­ντας μέχρι και τη διόπτρα στο κράνος του οπλίτη.

Παράλ­ληλα περι­γρά­φει τη συγκε­κρι­μένη δια­σύν­δεση ως τη μεγάλη αλλαγή που επι­χει­ρεί­ται στις Ένοπλες Δυνά­μεις. Όπως σημειώ­νει, «Η χώρα περνά από την παλαιό­τερη λει­τουρ­γία C4I στο C5ISRT», δηλαδή σε ένα ολο­κλη­ρω­μένο σύστημα Διοί­κη­σης, Ελέγχου, Επι­κοι­νω­νιών, Υπο­λο­γι­στών, Κυβερ­νο­χώ­ρου, Πλη­ρο­φο­ριών, Επι­τή­ρη­σης, Ανα­γνώ­ρι­σης και Στο­χο­ποί­η­σης.

Ανα­λύ­ο­ντας περαι­τέρω τη λει­τουρ­γία της νέας πλατ­φόρ­μας, επι­ση­μαί­νει ότι αυτή θα συγκε­ντρώ­νει την εικόνα από το σύνολο των αισθη­τή­ρων που δια­θέ­τει η χώρα, θα την επε­ξερ­γά­ζε­ται, θα την προ­τε­ραιο­ποιεί, θα προ­τεί­νει την κατάλ­ληλη αντι­με­τώ­πιση και θα προ­βαί­νει σε στο­χο­ποί­ηση. Με τον τρόπο αυτό, όπως εξηγεί, οι Ένοπλες Δυνά­μεις παύουν να λει­τουρ­γούν ως ένα απλό σύνολο προ­σω­πι­κού και οπλικών συστη­μά­των και μετα­τρέ­πο­νται σε έναν ενιαίο οργα­νι­σμό, ικανό να αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες απειλές. Ανα­γνω­ρί­ζει, πάντως, ότι για την ολο­κλή­ρωση αυτής της μετά­βα­σης απαι­τεί­ται χρόνος.

Ιδιαί­τερη αναφορά κάνει και στο αντι-drone σκέλος της «Ασπίδας του Αχιλλέα», τονί­ζο­ντας τον θεμε­λιώδη ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζουν τα εγχώρια συστή­ματα, πέρα από τις τεχνο­λο­γίες μη κινη­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­χη­μά­των. Ως χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα ανα­φέ­ρει το «Κένταυ­ρος», το οποίο απο­τε­λεί προϊόν συνερ­γα­σίας του ΕΛΚΑΚ με την Ελλη­νική Αερο­πο­ρική Βιο­μη­χα­νία και επι­χει­ρεί ήδη στις φρε­γά­τες του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Παράλ­ληλα, γνω­στο­ποιεί ότι φορητά αντι-drone συστή­ματα ελλη­νι­κής κατα­σκευής εισέρ­χο­νται σε μαζική παρα­γωγή.

Στη συνέ­χεια, ανα­φερ­θείς στην πρό­σφατη επί­σκεψή του στη Βοστώνη και στην υπο­γραφή μνη­μο­νίου συνερ­γα­σίας του ΕΛΚΑΚ με το MIT Sea Grant Program στον τομέα της θαλάσ­σιας ρομπο­τι­κής και απα­ντώ­ντας στο ερώτημα πότε ανα­μέ­νε­ται να υπάρ­ξουν τα πρώτα απτά απο­τε­λέ­σματα της συνερ­γα­σίας, τα οποία θα ενι­σχύ­σουν τις επι­χει­ρη­σια­κές δυνα­τό­τη­τες του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, τόνισε ότι η υπο­γραφή του MoU για τη στρα­τη­γική συνερ­γα­σία απο­τε­λεί το επόμενο βήμα μιας προ­σπά­θειας που ξεκί­νησε πριν από δύο χρόνια, αρχικά με εκπαι­δευ­τικό προ­σα­να­το­λι­σμό.

Όπως διευ­κρι­νί­ζει, η συνερ­γα­σία δεν ξεκινά από το μηδέν, καθώς τον περα­σμένο Ιούνιο καθη­γη­τές και ερευ­νη­τές του MIT είχαν εκπαι­δεύ­σει μαθητές της Σχολής Ναυ­τι­κών Δοκίμων και μέλη της ελλη­νι­κής επι­στη­μο­νι­κής κοι­νό­τη­τας στη θαλάσ­σια ρομπο­τική και στα αυτό­νομα συστή­ματα.

Η εκπαί­δευση, όπως σημειώ­νει, συν­δύ­ασε τη θεω­ρη­τική κατάρ­τιση με την πρα­κτική εξά­σκηση και τις δοκιμές στη θάλασσα, δημιουρ­γώ­ντας τη βάση για τη μόνιμη συνερ­γα­σία που επι­σφρα­γί­στηκε στη Βοστώνη.

Ανα­φε­ρό­με­νος ειδι­κό­τερα στο Πολε­μικό Ναυτικό, ο υπουρ­γός επι­ση­μαί­νει ότι, πέρα από την εκπαι­δευ­τική συνερ­γα­σία, έχουν ήδη ολο­κλη­ρω­θεί επι­τυ­χη­μέ­νες δοκιμές με το μη επαν­δρω­μένο σκάφος τύπου Corsair της εται­ρείας Saronic, το οποίο χρη­σι­μο­ποιεί­ται και από το Ναυτικό των ΗΠΑ. Όπως ανα­φέ­ρει , έχει υπο­βλη­θεί αίτημα προ­μή­θειας μέσω δια­κρα­τι­κής συμ­φω­νίας, με στόχο την από­κτηση σημα­ντι­κού αριθμού σκαφών.

Παράλ­ληλα, υπεν­θύ­μισε ότι το ΚΥΣΕΑ έχει εγκρί­νει την από­κτηση υπο­βρύ­χιων οχη­μά­των ειδικών επι­χει­ρή­σεων, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι οκτώ από αυτά θα κατα­σκευα­στούν στον Σκα­ρα­μα­γκά.

Πέρα από τις συγκε­κρι­μέ­νες προ­μή­θειες, ο Νίκος Δένδιας θέτει ως κεντρικό στόχο την ανά­πτυξη εγχώ­ριας παρα­γω­γι­κής και σχε­δια­στι­κής ικα­νό­τη­τας, ώστε η χώρα να μην περιο­ρί­ζε­ται στην αγορά έτοιμων συστη­μά­των. Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά επι­ση­μαί­νει, «Να μην περιο­ρι­στούμε στα συστή­ματα που θα απο­κτή­σουμε, αλλά να ανα­πτύ­ξουμε την ικα­νό­τητα να σχε­διά­ζουμε και να παρά­γουμε».

Κατα­λή­γο­ντας, θέτει ως σαφή στόχο το 2030, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «Ο στόχος είναι ξεκά­θα­ρος: μέχρι το 2030 να είμαστε πρω­το­πό­ροι στην Ευρώπη στην ανά­πτυξη αυτό­νο­μων πλατ­φορ­μών».

Στο θέμα της επι­και­ρο­ποί­η­σης του Μακρο­πρό­θε­σμου Προ­γραμ­μα­τι­σμού Αμυ­ντι­κών Εξο­πλι­σμών (ΜΠΑΕ), διευ­κρι­νί­ζει ότι ο Μακρο­πρό­θε­σμος Προ­γραμ­μα­τι­σμός Αμυ­ντι­κών Εξο­πλι­σμών απο­τε­λεί ένα πρό­γραμμα που επι­και­ρο­ποιεί­ται ανάλογα με τις ανάγκες. Σπεύδει, ωστόσο, να επι­ση­μά­νει ότι η δια­δι­κα­σία αυτή δεν συνιστά μια απλή αριθ­μη­τική προ­σαρ­μογή, αλλά αντα­να­κλά τις πραγ­μα­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες των Ενόπλων Δυνά­μεων, με βάση τα σύγ­χρονα δεδο­μένα και τις ταχύ­τα­τες τεχνο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις.

Ως πρώτο παρά­γο­ντα που επη­ρε­ά­ζει τον σχε­δια­σμό ανα­δει­κνύει τα διδάγ­ματα των σύγ­χρο­νων πολε­μι­κών συγκρού­σεων. Ανα­φε­ρό­με­νος στον Καύκασο, στην Ουκρα­νία, στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περι­φε­ρεια­κές συγκρού­σεις, σημειώ­νει ότι έχει απο­δει­χθεί πως μέσα χαμηλού κόστους μπορούν να προ­κα­λέ­σουν ζημιές δισε­κα­τομ­μυ­ρίων. Ιδιαί­τερη έμφαση δίνει στα drones, στα σμήνη και στα υπο­βρύ­χια μη επαν­δρω­μένα συστή­ματα, τα οποία, όπως ανα­φέ­ρει, απο­τε­λούν πλέον την αιχμή των σύγ­χρο­νων επι­χει­ρή­σεων.

Παράλ­ληλα, επι­ση­μαί­νει ότι το πεδίο της μάχης μετα­τρέ­πε­ται σε ένα δια­κλα­δικό και πολυ­χω­ρικό περι­βάλ­λον, στο οποίο ενσω­μα­τώ­νο­νται το διά­στημα, ο κυβερ­νο­χώ­ρος και το ηλε­κτρο­μα­γνη­τικό φάσμα. Σημειώ­νει, επίσης, ότι η τεχνητή νοη­μο­σύνη και τα αυτό­νομα συστή­ματα μετα­βάλ­λουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο σχε­διά­ζο­νται και διε­ξά­γο­νται οι επι­χει­ρή­σεις.

Περ­νώ­ντας στις συγκε­κρι­μέ­νες αλλαγές του νέου προ­γραμ­μα­τι­σμού, παρου­σιά­ζει ως πρώτο άξονα τη στενή σύνδεση των εξο­πλι­σμών με τη νέα Δομή Δυνά­μεων. Ειδι­κό­τερα, ανα­φέ­ρε­ται στις μετα­βο­λές της Γ΄ φάσης, με την κατάρ­γηση 56 μονάδων και 126 δομών των Ενόπλων Δυνά­μεων, οι οποίες, όπως εξηγεί, εξοι­κο­νο­μούν 530 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε βάθος πεντα­ε­τίας. Προ­σθέ­τει ότι επι­πλέον 600 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ εξοι­κο­νο­μού­νται από υλικό μειω­μέ­νης επι­χει­ρη­σια­κής αξίας.

Ο υπουρ­γός εξήρε τη σημασία της εξοι­κο­νό­μη­σης πόρων, συγκρί­νει το ετήσιο κόστος λει­τουρ­γίας μιας φρε­γά­τας FDI, το οποίο ανέρ­χε­ται περίπου στα 2 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, με το αντί­στοιχο κόστος μιας παλαιάς φρε­γά­τας που απο­σύ­ρε­ται, το οποίο φτάνει τα 7,3 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Όπως τονίζει, πρόθεση του υπουρ­γείου είναι οι εξοι­κο­νο­μή­σεις να ανα­κα­τα­νε­μη­θούν εκεί όπου υπάρ­χουν ανάγκες, με ιδιαί­τερη έμφαση στις αμοιβές του προ­σω­πι­κού των Ενόπλων Δυνά­μεων.

Ως δεύτερο άξονα παρου­σιά­ζει την ανά­πτυξη της αρχι­τε­κτο­νι­κής των Ενόπλων Δυνά­μεων στο διά­στημα. Στον σχε­δια­σμό περι­λαμ­βά­νο­νται γεω­στα­τι­κός δορυ­φό­ρος στρα­τιω­τι­κών προ­δια­γρα­φών, τρεις δορυ­φό­ροι μέσης τροχιάς μέσω του ευρω­παϊ­κού προ­γράμ­μα­τος IRIS, καθώς και δορυ­φό­ροι ραντάρ σε συνερ­γα­σία με την Πολωνία.

Ο υπουρ­γός υπο­γραμ­μί­ζει ότι πρό­κει­ται για μια ιστο­ρική αλλαγή στις δυνα­τό­τη­τες της χώρας, καθώς, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει, «Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μας, θα δια­θέ­τουμε ικα­νό­τητα δια­στη­μι­κής παρου­σίας», με εθνικό έλεγχο των επι­κοι­νω­νιών και αστε­ρι­σμό φωτο­γρα­φι­κών μικρο­δο­ρυ­φό­ρων. Στο ίδιο πλαίσιο, γνω­στο­ποιεί ότι η Διοί­κηση Δια­στή­μα­τος πρό­κει­ται να εγκαι­νια­στεί εντός Δεκεμ­βρίου.

Τρίτος άξονας είναι η προ­τε­ραιο­ποί­ηση συγκε­κρι­μέ­νων εξο­πλι­στι­κών προ­γραμ­μά­των, με πρώτη την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ακο­λου­θούν τα μαχη­τικά F-35, τα πρώτα από τα οποία ανα­μέ­νε­ται να παρα­δο­θούν το 2028 μαζί με τα πλέον σύγ­χρονα όπλα, καθώς και η ανα­βάθ­μιση 83 μαχη­τι­κών F-16 σε επίπεδο Viper.

Σε ό,τι αφορά τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, ο κ. Δένδιας ανα­φέ­ρε­ται στην παρα­λαβή δύο επι­πλέον φρε­γα­τών FDI εντός του 2026, στην αρχική από­κτηση δύο φρε­γα­τών FREMM τύπου Bergamini και στον προ­γραμ­μα­τι­σμό για δύο ακόμη. Στον σχε­δια­σμό περι­λαμ­βά­νο­νται επίσης η από­κτηση 2+2 ναρ­κο­θη­ρευ­τι­κών και η ανα­βάθ­μιση των φρε­γα­τών MEKO.

Παράλ­ληλα, στα εξο­πλι­στικά προ­γράμ­ματα εντάσ­σο­νται τα μετα­γω­γικά αερο­σκάφη C-390, πύραυ­λοι για τα ελι­κό­πτερα Apache, επι­πλέον συστή­ματα V-BAT και HERON, καθώς και υπο­βρύ­χιες πλατ­φόρ­μες.

Ως τέταρτο και καθο­ρι­στικό άξονα ανα­δει­κνύει την εγχώρια αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία και το οικο­σύ­στημα και­νο­το­μίας. Ο υπουρ­γός ξεκα­θα­ρί­ζει ότι η συμ­με­τοχή του εγχώ­ριου οικο­συ­στή­μα­τος σε ποσοστό του­λά­χι­στον 25% θα απο­τε­λεί κανόνα και προ­σθέ­τει ότι η συγκε­κρι­μένη πρό­βλεψη θα νομο­θε­τη­θεί.

Όπως εξηγεί, η επι­δί­ωξη δεν είναι να περιο­ρί­ζε­ται η χώρα στην αγορά συστη­μά­των, αλλά να δημιουρ­γή­σει μια ισχυρή παρα­γω­γική βάση στην Ελλάδα, η οποία θα δια­θέ­τει και δυνα­τό­τη­τες εξα­γω­γών προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Κλεί­νο­ντας ως προς τις εξο­πλι­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες, ο κ. Δένδιας επι­ση­μαί­νει ότι μέχρι το 2030 απαι­τεί­ται να δοθεί εξαι­ρε­τικά μεγάλη έμφαση στην Κυβερ­νο­ά­μυνα, κυρίως εξαι­τίας των νέων δυνα­το­τή­των που προ­σφέ­ρει η Τεχνητή Νοη­μο­σύνη σε έναν δυνη­τικό αντί­παλο.

Για τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις και απα­ντώ­ντας σε σχετική ερώτηση για τον στόχο της αυτο­δυ­να­μίας και εάν υπάρχει εκλο­γι­κός πήχης για τη Νέα Δημο­κρα­τία απορ­ρί­πτει την ύπαρξη συγκε­κρι­μέ­νου ποσο­τι­κού στόχου, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι ουδέ­ποτε έχει ανα­φερ­θεί σε «πήχη», ούτε έχει μιλήσει για συγκε­κρι­μένο ποσοστό.

Όπως εξηγεί, αυτό που έχει θέσει ως σαφή πολι­τική επι­δί­ωξη, τόσο στο τελευ­ταίο Συνέ­δριο της Νέας Δημο­κρα­τίας, όσο και σε κομ­μα­τι­κές εκδη­λώ­σεις, είναι ότι η αυτο­δυ­να­μία απο­τε­λεί προ­γραμ­μα­τική θέση του κόμ­μα­τος.

Στο πλαίσιο αυτό, υπο­γραμ­μί­ζει ότι η Νέα Δημο­κρα­τία οφείλει να ζητήσει τη στήριξη του ελλη­νι­κού λαού για την εφαρ­μογή ενός συγκε­κρι­μέ­νου προ­γράμ­μα­τος, το οποίο θα δια­θέ­τει σαφές ιδε­ο­λο­γικό πλαίσιο και καθαρό χρονικό ορί­ζο­ντα.

Παράλ­ληλα, εκφρά­ζει την ικα­νο­ποί­ησή του για την πρό­σφατη τοπο­θέ­τηση του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι ο ίδιος επι­σή­μανε πως «η αυτο­δυ­να­μία είναι μονό­δρο­μος».

Τέλος, σε ερώτηση για το ζήτημα των μετε­κλο­γι­κών συνερ­γα­σιών, με αφορμή και τα δημο­σκο­πικά δεδο­μένα, και εάν η Νέα Δημο­κρα­τία θα έπρεπε να συζητά περισ­σό­τερο αυτό το ενδε­χό­μενο, χαρα­κτη­ρί­ζει πρόωρη τη συζή­τηση περί μετε­κλο­γι­κών συνερ­γα­σιών και εκτιμά ότι μια τέτοια συζή­τηση υπο­νο­μεύει την καθαρή πολι­τική πρόταση της Νέας Δημο­κρα­τίας προς την ελλη­νική κοι­νω­νία. Επα­να­φέ­ρει, ουσια­στικά, τη θέση που είχε δια­τυ­πώ­σει προη­γου­μέ­νως, σύμφωνα με την οποία βασική επι­δί­ωξη του κόμ­μα­τος είναι η ανα­νέ­ωση της λαϊκής εντολής στη βάση του προ­γράμ­μα­τός του.

Ενώ σε ερώτηση για τον Αντώνη Σαμαρά, ο υπουρ­γός επα­να­λαμ­βά­νει τη θέση που έχει δια­τυ­πώ­σει και στο παρελ­θόν, σημειώ­νο­ντας ότι, ως πρώην πρω­θυ­πουρ­γός, «νομι­μο­ποιεί­ται και δικαιού­ται να έχει τις απόψεις του».

Πηγή: eleftherostypos.gr