Aξίες και κεκτημένα

Να κερ­δί­σουμε πίσω την ελευ­θέ­ρια μας είναι το και­νούρ­γιο αφήγημα που ακούμε τον τελευ­ταίο καιρό από τα πλέον επισημά χείλη. Ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός απευ­θυ­νό­με­νος, με διάγ­γελμα του, προς τον ελλη­νικό λαό το τόνισε με όλη την σοβα­ρό­τητα που απαι­τούσε η περί­σταση: «πρέπει να κερ­δί­σουμε την ελευ­θέ­ρια μας πρέπει να εμβο­λια­σθούμε».

Ποιος θα το πίστευε άραγε εν έτει 2021 ότι η προ­σω­πική μας ελευ­θε­ρία, τα δημο­κρα­τικά μας κεκτη­μένα, η οικο­νο­μική μας ζωή θα είναι σε μια κατά­σταση ομηρίας από έναν αόρατο εχθρό , ο οποίος όχι μόνο δεν φαί­νε­ται αλλά ταυ­τό­χρονα μεταλ­λάσ­σε­ται και η κάθε του μετάλ­λαξη σημα­το­δο­τεί και χιλιά­δες ανθρώ­πι­νες απώ­λειες, απόρ­ροια της φονικής του επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Aνατρέχοντας ανά τους αιώνες της ιστο­ρίας αυτού του τόπου θα δούμε ότι όλα τα κεκτη­μένα που έχουμε και απο­λαμ­βά­νουμε σήμερα την ελευ­θέ­ρια, τη δημο­κρα­τία, τη φιλο­σο­φία, την παιδεία, την υγειά, τις τέχνες, την οικο­νο­μία, τα οικο­δο­μή­σαμε μέσα από μεγά­λους αγώνες μέσα από τον πολι­τι­σμό και την γνώση και τα μετα­λα­μπα­δεύ­σαμε και σε άλλους λαούς, οπού και ανα­φέ­ρο­νται πλέον ως οι΄΄ αρχές του δυτικού πολι­τι­σμού.΄΄

΄΄Να κερ­δί­σουμε πίσω την ελευ­θέ­ρια μας είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γό­ς΄΄δεν μας είπε να πάρουμε τα όπλα και να φωνά­ξουμε ΄΄ΑΕΡΑ΄΄όπως κάναμε στο ένδοξο παρελ­θόν μας. Εν προ­κει­μένω ο εχθρός είναι αόρατος μεταλ­λάσ­σε­ται και δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τα κανόνια και τα αερο­πλάνα. Αυτά τα έχουμε, και καλώς, για άλλους εχθρούς.

Εδώ το όπλο μας το δίνει η ιατρική και η φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νία οπού μέσα σε σύντομο -για τα παγκό­σμια δεδομένα- χρόνο εξε­λί­ξανε ένα «ισχυρό όπλο» ένα εμβόλιο το οποίο μπορεί να πολε­μή­σει και να νικήσει τον αόρατο εχθρό, τον κορο­νοϊό, χτί­ζο­ντας ανοσία προ­στα­τεύ­ο­ντας τους πολίτες από τις θανα­τη­φό­ρες επι­πλο­κές οι οποίες παρου­σιά­ζο­νται στους πιο ευπα­θείς συνάν­θρω­πους μας. Οι παρε­νέρ­γειες δε που έχουν κατα­γρα­φεί είναι απει­ρο­ε­λά­χι­στες στο σύνολο των εμβο­λια­σμέ­νων, και δεν αντι­σταθ­μί­ζο­νται με το γενικό καλό που τα εμβόλια παρέ­χουν σε εκα­τομ­μύ­ρια άλλους.

Εύλογες όμως είναι και οι φοβίες μιας μερίδας πολιτών απέ­να­ντι στο εμβόλιο. Δεν είναι αρνητές ,έχουν τις επι­φυ­λά­ξεις τους για πολλούς και διά­φο­ρους λογούς ο καθένας και η κάθε μια χωριστά. Και εδώ οφείλει η πολι­τεία να ενη­με­ρώ­σει όλους αυτούς τους συναν­θρώ­πους μας, μέσω επι­στη­μο­νι­κών φορέων και ημε­ρί­δων – κατά νομό και κατά περι­φέ­ρεια – που θα αφορούν στην ενη­μέ­ρωση για τον εμβο­λια­σμό ώστε να μπορεί ο πολίτης να έχει την έγκυρη πλη­ρο­φο­ρία από τους καθ’ ύλην αρμο­δί­ους, και όχι από τον πολυ­φω­νικό βομ­βαρ­δι­σμό του κάθε μέσου ενη­μέ­ρω­σης οπού όλοι έχουν άποψη επί παντός του επι­στη­τού.

«Να κερ­δί­σουμε πίσω την ελευ­θέ­ρια μας» είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός αλλά δεν βρήκε ευήκοα ώτα σε μια άλλη κατη­γο­ρία πολιτών τους επο­νο­μα­ζό­με­νους «αρνητές του εμβο­λίου». Εδώ τα πράγ­ματα δυσκο­λεύ­ουν γιατί από ότι φαί­νε­ται οι αρνητές είναι σκληροί, είναι μπετόν αρμέ, δεν πεί­θο­νται με τίποτα, έχουν δική τους φιλο­σο­φία και την εκφρά­ζουν δυνα­μικά και με κάθε τρόπο. Ενίοτε με τα λεγό­μενα κάποιων να κινού­νται στην σφαίρα του εξω­πραγ­μα­τι­κού και της συνω­μο­σιο­λο­γίας. Όπως προ­α­νέ­φερα στην χωρά που γέννησε την δημο­κρα­τία όλοι έχουν λόγο και αντί­λογο. Όλη έχουν φωνή. Είναι κεκτη­μένο του δυτικού μας πολι­τι­σμού, αρκεί όμως εκεί που αρχίζει το κεκτη­μένο του ενός να μην κατα­πα­τείτε το κεκτη­μένο του άλλου, διότι αυτό ούτε δημο­κρα­τία προ­ϋ­πο­θέ­τει αλλά ούτε και ελευ­θε­ρία.

Φωνές του τύπου ότι δεν υπάρχει κορο­νο­ϊός ή ισχυ­ρι­σμοί ότι μαζί με τον εμβο­λια­σμό μας εμφυ­τεύ­ουν τσιπάκι για να μας ελέγ­χουν το μυαλό, ρητο­ρική που ανα­φέ­ρει ότι εάν εμβο­λια­στώ σε λίγα χρονιά μπορεί να μεταλ­λα­χθώ σε ασβο­κού­ναβο ή δεν ξέρω και εγώ τι, θεωρώ ότι στε­ρού­νται λογικής και απαι­τούν περαι­τέρω διε­ρεύ­νηση από ειδι­κούς.

Δεν είναι δυνατόν με τόσες χιλιά­δες νεκρούς να υπάρ­χουν ακόμη συμπο­λί­τες μας που να αμφι­σβη­τούν την ύπαρξη του ιού. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να πιστεύ­ουν ότι τους εμφυ­τεύ­ουν τσιπάκι για να τους ελέγ­ξουν το μυαλό. Πως μπορεί αλήθεια κάποιος να ελέγξει το μυαλό μιας ηλι­κιω­μέ­νης; η οποία και γι΄ αυτό δεν εμβο­λιά­ζε­ται. Φοβάται ότι θα ξεκι­νή­σει δηλαδή μεση­μέρι να μαγει­ρέ­ψει μουσακά και ελέγ­χο­ντας την κάποιοι, θα την προ­σα­να­το­λί­σουν στο να φτιάξει μπριάμ; έτσι για να την τιμω­ρή­σουν ή για να της υπο­κλέ­ψουν τη μαγική συνταγή; Δεν νοείται να πιστεύ­ουν και να δια­κη­ρύτ­τουν, κάποιοι άλλοι, ότι με το εμβόλιο αυτο­μά­τως απο­χα­ρα­κτη­ρί­ζε­σαι από χρι­στια­νός και τιμω­ρεί­σαι με αιώνιο βρασμό στα καζανιά της κολά­σεως. Δεν είναι σοβαρά πράγ­ματα αυτά και η επίσημη εκκλη­σιά δεν τα ασπά­ζε­ται .

Έχουμε τις δυνα­τό­τη­τες να πάμε πολύ καλυ­τέρα ως κοι­νω­νία αλλά πολλές φορές πάμε ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω ,σαν κάτι να μην θέλει να μας αφήσει να προ­χω­ρή­σουμε. Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να είναι αυτό, ίσως η λάθος νοο­τρο­πία που έχουμε, ίσως η έλλειψη παι­δείας , διότι παιδεία σε κάποιον δεν είναι τα πτυχία και τα μετα­πτυ­χιακά που κατέχει αλλά είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο, το οποίο ξεκι­νάει από την νηπιακή ηλικία και χτί­ζε­ται χρόνο με το χρόνο.

Εδώ και κοντά σαράντα χρονιά έχουμε ένα κακό εκπαι­δευ­τικό σύστημα το οποίο σε μεγάλο βαθμό παρά­γει­΄΄πα­πα­γά­λου­ς΄΄,ανθρώ­πους χωρίς κριτική σκέψη χωρίς γενι­κό­τε­ρες γνώσεις και δεξιό­τη­τες, που δεν δύνα­νται να εμβα­θύ­νουν σε τίποτα πέραν από αυτό το οποίο απο­στή­θι­σαν. Με δια­χρο­νική «παπα­γα­λική» ευλά­βεια και προ­σή­λωση», ξεκι­νώ­ντας από το δημο­τικό έως το λύκειο συνε­χί­ζο­ντας και στο πανε­πι­στή­μιο. Όλοι εξε­τά­ζο­νται πάνω σε συγκε­κρι­μένα βιβλία και όχι σε ύλη τη οποία μπορεί να αντλή­σουν και από άλλες πηγές από αλλά βιβλία, καθι­στώ­ντας τον μαθητή, τον φοιτητή ταυ­τό­χρονα και ερευ­νητή, διευ­ρύ­νο­ντας τους εκπαι­δευ­τι­κούς του ορί­ζο­ντες, και δίνο­ντας του τη δυνα­τό­τητα να απο­κτή­σει ευρύ­τερη και γενι­κό­τερη μόρφωση.

«Να κερ­δί­σουμε πίσω την ελευ­θέ­ρια μας» είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός. Και την παιδεία μας θα έλεγα εγώ, και την ανθρω­πιά μας. Ας εφαρ­μό­σουμε τα μετρά για να βοη­θή­σουμε πρω­τί­στως αυτούς που το έχουν ανάγκη, τους ευά­λω­τους που κιν­δυ­νεύ­ουν περισ­σό­τερο. Βοη­θώ­ντας αυτούς βοηθάμε τον ίδιο μας τον εαυτό, βοηθάμε την πατρίδα μας.

Χτί­ζο­ντας το τείχος ανοσίας δημιουρ­γούμε οξυγόνο, δίνουμε προ­ο­πτι­κές και ζωή στους συνάν­θρω­πους μας αλλά και στο σύστημα υγείας που και αυτό βαρια­να­σαί­νει και έρχεται στα όρια του όταν τα κρού­σματα αυξά­νο­νται.

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να κερ­δί­σουμε όχι μόνο την ελευ­θέ­ρια μας αλλά και ένα σωρό άλλα κεκτη­μένα τα οποία εμείς σαν Έλληνες ανα­δεί­ξαμε και που τώρα τα θέσαμε στο συρτάρι της λήθης. Εάν θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού που ονο­μά­ζε­ται ”ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ΄΄ πρέπει να ανοί­ξουμε όλοι αυτό το συρτάρι ίσως κάτι έχουμε μέσα ξεχάσει.

Όμως πρέπει και η πολι­τεία το επίσημο κράτος να ανα­λά­βει τις δια­χρο­νι­κές της ευθύνες πάνω σε αυτά τα ζητή­ματα. Και εάν ο κάθε πολίτης πρέπει να ανοίξει το δικό του συρτάρι μήπως ξέχασε κάτι, η πολι­τεία θα πρέπει να ανοίξει την δική της ντου­λάπα διότι σιγουρά εκεί θα βρει όλα αυτά που έχουμε στε­ρη­θεί εδώ και πολλά χρονιά από τα μνη­μό­νια έως και σήμερα. Ας ανα­λά­βει ο καθένας λοιπόν τις ευθύνες που του ανα­λο­γούν. Ποτέ δεν είναι αργά.

ΑΣ κάνει ο καθένας την αυτο­κρι­τική του, αλώστε αξία του ευρω­παϊ­κού μας πολι­τι­σμού είναι και αυτή.

Έτσι απλά……