Ο ξεπεσμός του «Ανδρισμού»

Εξαι­τίας των νοσηρών φαι­νο­μέ­νων των τελευ­ταίων καιρών, με θύματα πάντοτε τις γυναί­κες, σκέ­φτηκα να απο­τυ­πώσω κάποιες σκέψεις γύρω από αυτό το σοβα­ρό­τατο ζήτημα. Το αδίκημα το οποίο δια­πράτ­τε­ται στις περι­πτώ­σεις αυτές είναι κατ’ αρχήν το αδίκημα του βιασμού, το οποίο τιμω­ρεί­ται με κάθειρξη του­λά­χι­στον δέκα ετών. Εάν δε η πράξη έγινε από δύο ή περισ­σό­τε­ρους δράστες που ενερ­γού­σαν από κοινού ή είχε ως απο­τέ­λε­σμα τον θάνατο του παθό­ντος, επι­βάλ­λε­ται ισόβια κάθειρξη ή πρό­σκαιρη του­λά­χι­στον δέκα ετών. Το αδίκημα δε αυτό έχει καθιε­ρω­θεί για την προ­στα­σία του εννόμου αγαθού της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος και το άρθρο 5 παρ. 1 περί προ­στα­σίας της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας.

Πέραν όμως από το αδίκημα του βιασμού κατ’ αρχήν στην συνέ­χεια δια­πράτ­τε­ται το αδίκημα της ανθρω­πο­κτο­νίας εκ προ­θέ­σεως. Για το εν λόγω αδίκημα επι­βάλ­λε­ται ως ποινή η ισόβια κάθειρξη. Για το αδίκημα του βιασμού το οποίο είναι από τα πλέον σοβαρά αδι­κή­ματα, όμως δεν θεωρώ ότι προ­στα­τεύ­ε­ται επαρκώς η ανθρώ­πινη ζωή από την έννομη τάξη όταν σε περί­πτωση θανάτου του θύματος προ­βλέ­πε­ται δια­ζευ­κτικά ως ποινή πέραν της ισόβιας κάθειρ­ξης και πρό­σκαιρη του­λά­χι­στον δέκα ετών. Βέβαια η επιβολή της πρό­σκαι­ρης κάθειρ­ξης ή του­λά­χι­στον κάθειρ­ξης δέκα ετών ενα­πό­κει­ται στην κρίση του Δικα­στη­ρίου και μάλιστα του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου, στο οποίο πλειο­ψη­φούν οι ένορκοι, οι οποίοι του­λά­χι­στον μερικές φορές εκφρά­ζουν συναι­σθη­μα­τική κρίση. Παρά ταύτα και η ισόβια κάθειρξη στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν είναι ισόβια.

Το ανη­συ­χη­τικό όμως πράγμα για την ελλη­νική οικο­γέ­νεια είναι η βία, η οποία ασκεί­ται από τον ισχυ­ρό­τερο σωμα­τικά άνδρα σε σχέση με την γυναίκα, η οποία υφί­στα­ται τις κακο­ποι­ή­σεις και τις σωμα­τι­κές κακώ­σεις, οι οποίες σε πολλές περι­πτώ­σεις οδηγούν στον θάνατο της και στην καλύ­τερη των περι­πτώ­σεων σε ανα­πη­ρία.

Τα γεγο­νότα των τελευ­ταίων ετών, και πρό­σφατα η δολο­φο­νία των δύο γυναι­κών, της μιας από τον πιλότο σύζυγο της και της άλλης από τον υπο­τι­θέ­μενο «φίλο» της, τα οποία μέχρι πρό­τι­νος κανένας δεν τα δια­νο­είτο. Και από την άλλη πλευρά η μεγα­λο­ψυ­χία αυτής της χαρο­κα­μέ­νης μάνας της

φαρ­μα­κο­ποιού, η οποία ναι μεν οδύ­ρε­ται για τον θάνατο της κόρης της, όμως σκέ­φτε­ται και την μάνα του φονιά διότι και αυτή είναι πικρα­μένη για τον δολο­φόνο γιό της. Την δική της τρα­γω­δία την αντι­πα­ρέρ­χε­ται με την συγ­χώ­ρεση. Γενναία μάνα ακόμα και στην πίκρα της. Νομίζω ότι ούτε οι αρχαίοι τρα­γω­δοί μας, παρά την σοφίαν την οποίαν διέ­θε­ταν, θα κατέ­γρα­φαν τέτοιο τέλος.

Ας ελπί­σουμε ότι στο μέλλον δεν θα συμβούν παρό­μοια φρικτά γεγο­νότα, τα οποία υπο­βαθ­μί­ζουν τον άνθρωπο και εν γένει το ανθρω­πι­σμό μας, όταν μάλιστα οι ίδιοι τελευ­ταίοι φονιά­δες ομο­λό­γη­σαν την πράξη τους όταν η Αστυ­νο­μία μας, υπό την ηγεσία ενός άξιου Υπουρ­γού, είχε φτάσει στα ίχνη τους.

Ρόδος, 20 Ιουλίου 2021

Κων­στα­ντί­νος Ιακ. Σαρής