Ο γάμος και τα πουρνάρια

Είναι μεγάλη τέχνη, στην κατ εντολή άλλων άσκηση εξου­σίας, να στέλ­νεις στις καλέν­δες το μείζον και να καθι­στάς σημαί­νον και μεγάλου ενδια­φέ­ρο­ντος το έλαττον.

Ποιο άρραγες είναι το σημαί­νον στους προ­βλη­μα­τι­σμούς, σοβα­ρούς και ασό­βα­ρους, στην σήμερον ημέρα, ο Γάμος ή τα πουρ­νά­ρια?

Δια­τεί­νο­νται και προ­βάλ­λουν οι κατ επίφαση και κατ επάγ­γελμα εκσυγ­χρο­νι­στές , μεταρ­ρυθ­μι­στές, εραστές της Ευρώπης και υπε­ρα­σπι­στές των Δικαιω­μά­των του ατόμου, ότι απο­τε­λεί ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα του πολίτη, να ρυθ­μί­ζει τα του βίου του και υπο­χρέ­ωση της πολι­τείας, να προ­στα­τεύει τις επι­λο­γές του.

Συνε­χί­ζουν και επε­κτεί­νουν τους ισχυ­ρι­σμούς τους, με την προ­σθήκη ότι αυτή η υπο­χρέ­ωση της Πολι­τείας, είναι ισχυ­ρό­τερη, όταν αφορά μειο­νό­τη­τες.

Ενι­σχύ­ουν την φαρέτρα των επι­χει­ρη­μά­των τους, με την επί­κληση απο­φά­σεων και δια­κη­ρύ­ξεων Υπε­ρε­θνι­κών Οργα­νι­σμών και προ­βάλ­λουν την Χάρτα των δικαιω­μά­των του ανθρώ­που και διά­φο­ρες οδηγίες και απο­φά­σεις της ΕΕ.

Την ίδια ευαι­σθη­σία, υπο­στη­ρι­κτών αυτής της άποψης και κυβερ­νώ­ντων, δεν την είδα για τα εκα­τομ­μύ­ρια μειο­νε­κτού­ντων για διά­φο­ρες αιτίες και λόγους, ανα­πή­ρους, φτω­χο­ποι­η­μέ­νους, κοι­νω­νικά από­βλη­τους, μετα­νά­στες, ορφανά και εγκα­τα­λειμ­μένα παιδιά ,αρρώ­στους και γενικά κοι­νω­νι­κές ομάδες που πράγ­ματι έχουν την ανάγκη στή­ρι­ξης και προ­στα­σίας.

Κανείς δεν θα ισχυ­ρι­στεί ότι οι ομο­φυ­λό­φι­λοι ως άτομα και μέλη της κοι­νω­νίας, δεν θα πρέπει να προ­στα­τεύ­ο­νται από την πολι­τεία και για τις σεξουα­λι­κές τους προ­τι­μή­σεις και επι­λο­γές και για την απόφαση συγκα­τοί­κη­σης.

Η πολι­τεία δεν είναι ελεγ­κτής της κρε­βα­το­κά­μα­ρας κανενός και για αυτό, ήταν επι­τα­κτική η ανάγκη και έγινε, η αλλαγή του οικο­γε­νεια­κού δικαίου,

για την άρση των όποιων στρε­βλώ­σεων και την απε­λευ­θέ­ρωση της κοι­νω­νίας από σκο­τα­δι­στι­κές νοο­τρο­πίες, προίκα, μοιχεία, κλπ.

Η θέσπιση του Γάμου ομο­φυ­λο­φί­λων, τί επί πλέον προ­στα­σία τους προ­σφέ­ρει και την οποία σήμερα δεν έχουν από την υφι­στά­μενη νομο­θε­σία.

Δεν απα­γο­ρεύει κανείς την συμ­βί­ωση, δεν απα­γο­ρεύει την δημο­σιο­ποί­ηση των σεξουα­λι­κών τους προ­τι­μή­σεων, δεν είναι και λίγοι οι πολι­τι­κοί όλων των βαθ­μί­δων που έχουν δημο­σιο­ποι­ή­σει τις προ­τι­μή­σεις τους και εμφα­νί­ζο­νται δημόσια με τον σύντροφο τους, δεν απα­γο­ρεύει την διάθεση των περιου­σια­κών τους στοι­χείων, όπως σε αυτούς αρέσει, δεν υπάρ­χουν εργα­σιακά κωλύ­ματα και τα δεδο­μένα μας δεί­χνουν ότι, ούτε η πολι­τική, ούτε οι ανώ­τε­ρες διευ­θυ­ντι­κές θέσεις, είναι για αυτούς απα­γο­ρευ­μέ­νες περιο­χές, αντι­θέ­τως, ίσως και να έχουν και ιδιαί­τερη μετα­χεί­ριση.

Το υφι­στά­μενο νομο­θε­τικό πλαίσιο ( σύμφωνο συμ­βί­ω­σης), προ­στα­τεύει πολ­λα­πλώς και με επάρ­κεια τα προ­σω­πικά δικαιώ­ματα, εκτός αυτού της υιο­θε­σίας και πιο συγκε­κρι­μένα, το υφι­στά­μενο θεσμικό πλαίσιο υιο­θε­σιών δεν το προ­βλέ­πει.

Είναι επιλογή της Κυβέρ­νη­σης, εάν πιστεύει και το θεωρεί ορθό και ανα­γκαίο, ότι ένα ομο­φυ­λο­φι­λικό ζευγάρι πρέπει να έχει το δικαί­ωμα της υιο­θε­σίας, τότε μπορεί να συμπλη­ρώ­σει τον υφι­στά­μενο νόμο.

Επί της ουσίας ο δήθεν προ­βλη­μα­τι­σμός, αν στον υπό ψήφιση Νόμο συμπε­ρι­λη­φθεί η τεκνο­θε­σία ή όχι δεν υφί­στα­ται και αυτό που προ­βλη­μα­τί­ζει και για το οποίο υπάρ­χουν αντιρ­ρή­σεις, είναι ο ευτε­λι­σμός του θεσμού του Γάμου.

Και ετυ­μο­λο­γικά, Γάμος σημαί­νει γενε­τή­σια ένωση, στην ένωση δύο ανθρώ­πων του ιδίου φύλλου, δεν υπάρχει γενε­τή­σια ένωση, ποιος είναι αυτός που γεννά και ποιος είναι αυτός που τίκτει.

Το έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν, δεν εννοεί τίποτα άλλο παρά μόνο την γενε­τή­σια ένωση, οι τάσεις που υπάρ­χουν στην Δυτι­κο­ευ­ρω­παϊκή πολι­τική σκηνή, στο­χεύ­ουν σε συγκε­κρι­μένα πράγ­ματα, τα όσα προ­βάλ­λο­νται είναι μελε­τη­μένα και σχε­δια­σμένα για την επί­τευξη ενός και μόνο στόχου, την απο­διάρ­θρωση των Κοι­νω­νιών, την διάλυση των όποιων συλ­λο­γι­κο­τή­των και την εξα­το­μί­κευση.

Εξα­το­μι­κευ­μέ­νες κοι­νω­νίες που δεν είναι πια κοι­νω­νίες, αλλά άθροι­σμα ατόμων, είναι εύκολα ελεγ­χό­με­νες και καθο­δη­γού­με­νες, εύκολα δημιουρ­γού­νται τα κατα­να­λω­τικά πρότυπα, εύκολα οι εργα­ζό­με­νοι για ψίχουλα είναι δούλοι των εργο­δο­τών, οι Κυβερ­νή­σεις χωρίς αντί­δραση και αντί­σταση οδηγούν τις κοι­νω­νίες στην φτω­χο­ποί­ηση και είναι συνερ­γά­τες στην μονο­μερή συσ­σώ­ρευση του πλούτου.

Σαν χώρα και σαν Λαός-Έθνος, δεν μοιά­ζουμε και δεν έχουμε κοινά στοι­χεία με τους Λαούς της Ευρώπης, εκτός από αυτά που στο δικό τους εποι­κο­δό­μημα πρό­σθε­σαν, ο λεγό­με­νος Δυτικός πολι­τι­σμός, δεν είναι στον πυρήνα του, άλλος από τον Ελλη­νο­χρη­στια­νικό πολι­τι­σμό, είναι όλα αυτά που μας λεη­λά­τη­σαν, έχουμε χρέος να φυλά­ξουμε σαν κόρη οφθαλ­μού αυτά που μας χαρα­κτη­ρί­ζουν σαν Λαό σαν Έθνος, την γλώσσα, τα ήθη, την πατρίδα, την παρά­δοση, πολι­τι­σμική, θρη­σκευ­τική, τους θεσμούς, την ιστορία, τις κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες, την αγάπη μας και τον σεβασμό μας σε όλους που έχουν ανάγκη.

Θα κρα­τή­σουμε τον ΓΑΜΟ ως θεσμό ιερό και ας αφή­σουμε τους άλλους να πάνε για ΠΟΥΡΝΑΡΙΑ.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 23/1/2024