30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου

Στην πολι­τική ιστορία της σύγ­χρο­νης 3ης Δημο­κρα­τίας της χώρας μας, ξεχω­ρι­στή θέση έχει η σχέση αγάπης πολύ μεγάλου τμή­μα­τος της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, με τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ Ανδρέα Παπαν­δρέου. Αυτή η αγάπη εκφρά­στηκε έμπρα­κτα, όχι μόνο σε όλες τις επαφές του Ανδρέα με τον κόσμο σε όλη την χώρα, όχι μόνο στις συγκε­ντρώ­σεις στις πλα­τείες, αλλά και στις κάλπες. Σ’ αυτές οι Έλληνες πολίτες τον τίμησαν, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τον 3 φορές πρω­θυ­πουργό :

το 1981, με ποσοστό 48, 07 %, από 2.726.310 πολίτες,

το 1985, με ποσοστό 45, 82 %, από 2.916.450 πολίτες και

το 1993, με ποσοστό 46, 88 %, από 3.235.020 πολίτες.

Ενέ­πνευσε αυτή την αγάπη και την εμπι­στο­σύνη ο Ανδρέας Παπαν­δρέου, γιατί επαγ­γέλ­θηκε την ΑΛΛΑΓΗ, της θεσμι­κής, της κοι­νω­νι­κής και της οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης των Ελλήνων & των Ελλη­νί­δων. Και έκανε πράξη την Αλλαγή σε μεγάλο βαθμό :

Με την πολυ­διά­στατη εξω­τε­ρική πολι­τική της χώρας μας και τον «ενιαίο αμυ­ντικό χώρο Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος».

Με την εθνική συμ­φι­λί­ωση καταρ­γώ­ντας κατά­λοιπα του εμφυ­λίου πολέμου & ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ενιαία Αντί­σταση.

Με την θωρά­κιση της Δημο­κρα­τίας με θεσμούς στη Βουλή, στον συν­δι­κα­λι­σμό & στην απο­κέ­ντρωση με αυτο­διοί­κηση.

Με δρα­στική ενί­σχυση των εισο­δη­μά­των των φτωχών & των «μη προ­νο­μιού­χων», δημιουρ­γώ­ντας την «μεσαία τάξη».

Με ουσια­στική μείωση των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των στην Ελλάδα, εγκα­θι­στώ­ντας κοι­νω­νικό κράτος – κράτος δικαίου.

Με την ίδρυση του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας (Ε.Σ.Υ) και την κατα­σκευή πανε­πι­στη­μια­κών & περιφ/κών νοσο­κο­μείων (όπως της Ρόδου) και κέντρων υγείας σε όλη τη χώρα.

Με την ίδρυση νέων πανε­πι­στη­μίων και ιδιαί­τερα στην ελλη­νική περι­φέ­ρεια (μεταξύ αυτών & του Πανεπ/μίου Αιγαίου) και μεγάλου πλήθους σχο­λείων και των δυο βαθ­μί­δων σε όλη την ελλη­νική επι­κρά­τεια και ιδιαί­τερα στην περι­φέ­ρεια.

Με την προ­ο­δευ­τική αλλαγή του Οικο­γε­νεια­κού Δικαίου, με έμφαση στην ανα­βάθ­μιση της θέσης των γυναι­κών.

Και τόσες και τόσες αλλαγές, που δεν είναι εφικτό να τις κατα­γράψω σ’ ένα σύντομο σημεί­ωμα.

Το καθο­ρι­στικό πολι­τικό απο­τύ­πωμα του Ανδρέα Παπαν­δρέου στην σύγ­χρονη πολι­τική ιστορία της χώρας μας, σήμερα – 30 χρόνια μετά τον θάνατο του – το επι­κα­λού­νται όλοι. Ακόμη και τα κόμματα που το 1989 (το «βρώμικο 1989», όπως επι­κρά­τησε να ονο­μά­ζε­ται) – με πρω­τερ­γάτη της παρα­πο­μπής τον πατέρα του κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη – τον παρέ­πεμ­ψαν σε δίκη, με μαρ­τυ­ρίες αργυ­ρό­νη­των προ­σώ­πων του κοινού ποι­νι­κού δικαίου … Και το Ειδικό Δικα­στή­ριο το ‘92 τον αθώωσε.

Μάλιστα την ιστο­ρική πολι­τική δικαί­ωση του Ανδρέα Παπαν­δρέου την επι­σφρά­γι­σαν 3.235.020 πολίτες, που τον ανέ­δει­ξαν πρω­θυ­πουργό (για 3η φορά) στις εκλογές του 1993, με ποσοστό ψήφων 46, 88 % !

Σήμερα, που συμπλη­ρώ­νο­νται 30 χρόνια από τον θάνατο του, μια φράση έχω να πω : Τιμή & Δόξα στον Α. Παπαν­δρέου.