ΑΠΟΨΕΙΣ

Νερό και λειψυδρία: όταν τα χρόνια προβλήματα βαφτίζονται «έκτακτες ανάγκες»

Ελευθέριος Πέντες
3 λεπτά ανάγνωση

Η δια­χεί­ριση του νερού δεν μπορεί να βασί­ζε­ται σε φωτο­γρα­φίες, εγκαί­νια και πρό­χει­ρες λύσεις, αλλά σε σχέδιο, δεδο­μένα και βιω­σι­μό­τητα.

Ένα επι­τε­λικό κράτος, όπως του­λά­χι­στον το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε, θα έπρεπε να λει­τουρ­γεί με πρόληψη, σχέδιο και δεδο­μένα. Ιδίως σε ζητή­ματα τόσο κρίσιμα όσο το νερό, θα έπρεπε να προ­λα­βαί­νει τις κρίσεις και όχι να τρέχει πίσω από αυτές.

Κι όμως, τα τελευ­ταία χρόνια βλέ­πουμε το αντί­θετο. Περιο­χές που αντι­με­τω­πί­ζουν χρόνια και γνωστά προ­βλή­ματα ύδρευ­σης αντι­με­τω­πί­ζο­νται ξανά και ξανά ως περι­πτώ­σεις «έκτα­κτης ανάγκης». Η λει­ψυ­δρία παρου­σιά­ζε­ται σαν κάτι αιφ­νί­διο, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι ένα πρό­βλημα προ­βλέ­ψιμο, μετρή­σιμο και δια­χρο­νικό.

Και εδώ γεν­νιέ­ται το βασικό ερώτημα:

πώς μπορεί ένα κράτος να αιφ­νι­διά­ζε­ται από προ­βλή­ματα που γνω­ρί­ζει εδώ και χρόνια;

Η έννοια της έκτα­κτης ανάγκης έχει νόημα όταν συμ­βαί­νει κάτι απρό­βλε­πτο. Όχι όταν μιλάμε για υπο­δο­μές που γερνάνε, για δίκτυα που χάνουν νερό, για ανάγκες που αυξά­νο­νται κάθε καλο­καίρι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Όταν χρόνια προ­βλή­ματα αντι­με­τω­πί­ζο­νται με έκτακτα εργα­λεία, στην ουσία παρα­δε­χό­μα­στε ότι δεν υπήρξε σχε­δια­σμός. Και αντί να χτί­ζουμε στα­θε­ρές λύσεις, επι­λέ­γουμε γρή­γο­ρες απα­ντή­σεις. Αυτό όμως δεν είναι στρα­τη­γική. Είναι απλώς μετά­θεση του προ­βλή­μα­τος στο μέλλον.

Αντί η πολι­τεία να ξεκινά από τα βασικά, πόσο νερό χρεια­ζό­μα­στε, πόσο νερό έχουμε, πόσο νερό χάνεται και πόσο νερό κατα­να­λώ­νε­ται, συχνά ξεκινά από το τέλος. Από το ποια λύση μπορεί να υλο­ποι­η­θεί πιο γρήγορα. Έτσι, η συζή­τηση δεν γίνεται με βάση τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες, αλλά με βάση τη δια­θε­σι­μό­τητα έργων και χρη­μα­το­δο­τή­σεων.

Σε αυτό το σημείο υπάρχει ένα κρίσιμο κενό: η κατα­γραφή των πραγ­μα­τι­κών υδρευ­τι­κών αναγκών. Άλλες ανάγκες έχει μια περιοχή με μόνιμο πλη­θυ­σμό και εντελώς δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες έχει μια του­ρι­στική περιοχή, όπου ο πλη­θυ­σμός αυξά­νε­ται κατα­κό­ρυφα την περίοδο αιχμής.

Δεν μπορείς να σχε­διά­ζεις χωρίς να ξέρεις για ποιον και για πόσους σχε­διά­ζεις.

Ας το πούμε απλά. Αν ένα σύστημα ύδρευ­σης χάνει μεγάλο μέρος του νερού του από διαρ­ροές, αν δεν έχει επαρ­κείς ή στε­γα­νές δεξα­με­νές και αν δεν γνω­ρί­ζει με ακρί­βεια τις ανάγκες του, τότε όση παρα­γωγή νερού κι αν προ­σθέ­σεις, το πρό­βλημα δεν λύνεται. Απλώς παρά­γε­ται περισ­σό­τερο νερό για να χαθεί περισ­σό­τερο.

Πρώτα φτιά­χνεις το σύστημα και μετά το ενι­σχύ­εις.

Οποια­δή­ποτε άλλη σειρά είναι λάθος.

Η εγκα­τά­σταση μιας μονάδας παρα­γω­γής νερού είναι εύκολη πολι­τικά. Φαί­νε­ται, εγκαι­νιά­ζε­ται, δίνει την αίσθηση ότι «κάτι έγινε». Όμως ας είμαστε ειλι­κρι­νείς: ο κόσμος έχει κου­ρα­στεί από φωτο­γρα­φίες.

Δεν είναι ζητού­μενο για την κοι­νω­νία να δει άλλη μία φωτο­γρα­φία με πολι­τι­κούς παρά­γο­ντες μπροστά σε μια εγκα­τά­σταση. Αυτό δεν λύνει το πρό­βλημα, δεν γεμίζει τις δεξα­με­νές και δεν μειώνει τους λογα­ρια­σμούς.

Το ζητού­μενο δεν είναι η εικόνα. Το ζητού­μενο είναι η ουσία.

Μια λύση δεν κρί­νε­ται την ημέρα των εγκαι­νίων. Κρί­νε­ται στον χρόνο. Όταν δεν υπάρ­χουν κάμερες και δελτία τύπου. Κρί­νε­ται από το αν λει­τουρ­γεί καθη­με­ρινά και από το αν δεν υπο­νο­μεύει τη βιω­σι­μό­τητα των υπη­ρε­σιών ύδρευ­σης.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, όποια λύση κι αν επι­λε­γεί, θα την πλη­ρώ­σει ο πολίτης. Όχι θεω­ρη­τικά, αλλά πρα­κτικά, στον λογα­ρια­σμό του.

Οι υπη­ρε­σίες ύδρευ­σης των Δήμων είναι αντα­πο­δο­τι­κές. Για να σταθούν όρθιες χρειά­ζο­νται λύσεις που να μπορούν να λει­τουρ­γούν και να αντέ­χουν. Αν μια επιλογή έχει μεγάλο κόστος λει­τουρ­γίας και εξαρ­τά­ται από ακριβή ενέρ­γεια, τότε δεν είναι βιώσιμη λύση.

Το ζήτημα της δια­χεί­ρι­σης του νερού αγγίζει περισ­σό­τε­ρους από έναν θεσμι­κούς φορείς, κάτι απο­λύ­τως λογικό. Το πρό­βλημα όμως δεν είναι η προ­σπά­θεια των επι­μέ­ρους δομών.

Το πρό­βλημα είναι η απουσία ενιαίας, συνε­κτι­κής και δια­φα­νούς εθνικής στρα­τη­γι­κής για το νερό.

Σε αυτό το περι­βάλ­λον, οι δημο­τι­κές υπη­ρε­σίες ύδρευ­σης εμφα­νί­ζο­νται συχνά ως μη βιώ­σι­μες. Όχι λόγω ανι­κα­νό­τη­τας, αλλά λόγω έλλει­ψης στα­θε­ρών κανόνων και κεντρι­κού σχε­δια­σμού.

Αν το νερό αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως δημόσιο αγαθό, τότε χρειά­ζε­ται και δημόσιο, ανε­ξάρ­τητο και διαφανή έλεγχο. Μια ανε­ξάρ­τητη αρχή μπορεί να αξιο­λο­γεί επεν­δύ­σεις και να δια­σφα­λί­ζει ότι ο δημό­σιος χαρα­κτή­ρας του νερού προ­στα­τεύ­ε­ται στην πράξη.

Πριν από οποια­δή­ποτε μεγάλη επέν­δυση, πρέπει να είναι ξεκά­θαρα:

Α) το πραγ­μα­τικό υδατικό ισο­ζύ­γιο κάθε περιο­χής

Β) οι συνο­λι­κές υδρευ­τι­κές ανάγκες, μαζί με την περίοδο αιχμής

Γ) η κατά­σταση των δικτύων και των βασικών υπο­δο­μών

Δ) το πραγ­μα­τικό κόστος λει­τουρ­γίας στον χρόνο

Χωρίς αυτά, καμία λύση δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί σοβαρή.

Το νερό δεν χρειά­ζε­ται έργα βιτρί­νας. Το νερό είναι καθη­με­ρινή ανάγκη.

Η κοι­νω­νία δεν ζητά άλλα εγκαί­νια. Ζητά να δου­λεύ­ουν τα συστή­ματα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.