Πατέρας καταδικάστηκε για συστηματική σωματική και γενετήσια κακοποίηση των δίδυμων ανήλικων παιδιών του!

• Σε ποινή φυλάκισης 33 μηνών με τριετή αναστολή καταδικάστηκε ημεδαπός για επανειλημμένες σωματικές βλάβες σε βάρος των 2 ανήλικων τέκνων του και για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, ενώ η συγκατηγορουμένη και γιαγιά των παιδιών κρίθηκε αθώα • Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε καμία ελαφρυντική περίσταση, παρότι ένα τέτοιο αίτημα είχε γίνει εν μέρει δεκτό ακόμη και από τον εισαγγελέα

Με μία απόφαση που έβαλε τέλος σε μία υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας η οποία είχε απασχολήσει επί μήνες τόσο τις δικαστικές όσο και τις κοινωνικές υπηρεσίες του νησιού, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου κατέληξε στην ενοχή του πατέρα και στην πλήρη αθώωση της γιαγιάς των παιδιών. Ο πρώτος κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος για το μεγαλύτερο μέρος των πράξεων σωματικής βλάβης που του αποδίδονταν, καθώς και για την πράξη της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης 33 μηνών με 3ετή αναστολή. Η δεύτερη κατηγορουμένη, κρίθηκε αθώα και απαλλάχθηκε από το σύνολο των κατηγοριών.
Η υπόθεση είχε φτάσει στο ακροατήριο ύστερα από μια μακρά διαδρομή που είχε ξεκινήσει με καταγγελία, είχε περάσει από τη διαδικασία αφαίρεσης της γονικής μέριμνας και είχε καταλήξει στον σχηματισμό ποινικής δικογραφίας.
Τι έκρινε το δικαστήριο
Η πρόεδρος του δικαστηρίου υιοθέτησε στο μεγαλύτερο μέρος της την εισαγγελική πρόταση, διαφοροποιούμενη ουσιαστικά μόνο στο κεφάλαιο των ελαφρυντικών. Ο ημεδαπός κηρύχθηκε ένοχος για τις πράξεις της απλής σωματικής βλάβης σε βάρος αδύναμων ατόμων, τελεσθείσες κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, τις οποίες φέρεται να διέπραξε σε βάρος των 2 ανήλικων τέκνων του, που κατά τον χρόνο των περιστατικών δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Για δύο από τις επιμέρους πράξεις του κατηγορητηρίου το δικαστήριο έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής, καθώς ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει από την τέλεσή τους υπερέβαινε τα όρια που θέτει ο νόμος για τη συγκεκριμένη κατηγορία αδικημάτων. Για το σύνολο των υπόλοιπων πράξεων, ωστόσο, η έδρα κατέληξε σε καταδικαστική κρίση.
Χωριστό και βαρύνον σκέλος της απόφασης αποτέλεσε η καταδίκη του κατηγορουμένου για την ενδοοικογενειακή προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, κατ’ εξακολούθηση. Η πράξη αυτή, όπως είχε αποτυπωθεί στην κατηγορία, αφορούσε χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα σε βάρος του ενός εκ των δύο παιδιών και κρίθηκε από το δικαστήριο ως αποδειχθείσα.
Οι συνήγοροί του ζήτησαν να του αναγνωριστούν τρία ελαφρυντικά, αντλώντας τα από τις αντίστοιχες περιπτώσεις του άρθρου 84 του Ποινικού Κώδικα, και συγκεκριμένα του προηγούμενου σύννομου βίου, της τέλεσης της πράξης από μη ταπεινά αίτια και της καλής συμπεριφοράς για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη.
Ο εισαγγελέας της έδρας τοποθετήθηκε υπέρ της μερικής αποδοχής του αιτήματος, προτείνοντας να γίνει δεκτό το ελαφρυντικό της καλής μετέπειτα συμπεριφοράς. Παρά την εισαγγελική αυτή θέση, το δικαστήριο δεν ακολούθησε την πρόταση στο συγκεκριμένο σημείο και απέρριψε στο σύνολό του το αίτημα, μη αναγνωρίζοντας καμία ελαφρυντική περίσταση στον καταδικασθέντα.
Πρόκειται για πρωτόδικη απόφαση, η οποία υπόκειται στα προβλεπόμενα από τον νόμο ένδικα μέσα.
Οι πράξεις όπως αποτυπώνονταν στην κατηγορία
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα περιστατικά τοποθετούνταν χρονικά από τις αρχές Μαρτίου 2019 έως την 1η Ιουλίου 2022 και αφορούσαν στα 2 δίδυμα ανήλικα τέκνα του κατηγορουμένου, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που στην αρχή της επίμαχης περιόδου βρίσκονταν σε ηλικία μόλις 4 ετών.
Όπως περιγραφόταν στη δικογραφία, ο πατέρας φέρεται να επιτέθηκε επανειλημμένα στον γιο του, χτυπώντας τον σε διάφορα σημεία του σώματος και περιορίζοντάς τον για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα σε κλειστό χώρο της οικίας, στο πλαίσιο, όπως αναφερόταν, μιας μορφής τιμωρίας. Ανάλογα περιστατικά βίας αποδίδονταν και σε βάρος της ανήλικης κόρης, ορισμένα από τα οποία φέρεται να εκτυλίχθηκαν παρουσία και του αδελφού της. Στην κατηγορία γινόταν λόγος για χτυπήματα στο σώμα και στο κεφάλι, για ρίψη αντικειμένων προς τα παιδιά και για χρήση αντικειμένου κατά την πρόκληση των τραυματισμών, με αποτέλεσμα, κατά τα αναφερόμενα, να προκληθούν στα ανήλικα μώλωπες, εκδορές και έντονος σωματικός πόνος, αλλά και ψυχικός πόνος εξαιτίας της απομόνωσης.
Το αυτοτελές σκέλος της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας αφορούσε χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα σε βάρος της ανήλικης, για τις οποίες ο κατηγορούμενος τελικώς καταδικάστηκε. Από την παράθεση των πραγματικών περιστατικών το δικαστήριο τήρησε τη διάκριση ανάμεσα στις πράξεις που κρίθηκαν αποδεδειγμένες, σε εκείνες για τις οποίες η δίωξη έπαυσε λόγω παραγραφής και στα όσα παρέμεναν στο πεδίο της κατηγορίας.
Η αθώωση της δεύτερης κατηγορουμένης
Η δεύτερη κατηγορουμένη αντιμετώπιζε επίσης κατηγορία για απλή σωματική βλάβη σε βάρος αδύναμων ατόμων, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Κατά την κατηγορία, η ίδια συνοικούσε με τα παιδιά υπό την ιδιότητα της γιαγιάς, τα είχε υπό την προστασία της βάσει πραγματικής κατάστασης και φερόταν να τα είχε χτυπήσει επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της επίμαχης περιόδου, όταν αυτά βρίσκονταν σε ηλικία από 5 έως 8 ετών.
Το δικαστήριο, σταθμίζοντας το αποδεικτικό υλικό που τέθηκε υπόψη του, δεν πείστηκε για την ενοχή της και την κήρυξε αθώα. Η κρίση αυτή σήμανε την πλήρη απαλλαγή της από κάθε κατηγορία, σε αντίθεση με την τύχη του πρώτου κατηγορουμένου, με τον οποίο εδικαζόταν από κοινού.
Η γραμμή της υπεράσπισης
Καθ’ όλη τη διάρκεια της προδικασίας οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν στο σύνολό τους τις αποδιδόμενες πράξεις. Η υπεράσπιση οικοδόμησε τη θέση της γύρω από το επιχείρημα ότι η υπόθεση γεννήθηκε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης διένεξης για την επιμέλεια των παιδιών. Όπως υποστήριζαν οι κατηγορούμενοι, τα παιδιά απομακρύνθηκαν από την οικογένεια κατόπιν καταγγελίας και έκθεσης κοινωνικής έρευνας, της οποίας την εγκυρότητα και την πληρότητα αμφισβήτησαν με έμφαση, κάνοντας λόγο για πλημμελή διαδικασία που στηρίχθηκε, κατά τους ισχυρισμούς τους, σε καταθέσεις προσώπων προσκείμενων σε τρίτον, ο οποίος φέρεται να επιδίωκε να αναλάβει ο ίδιος τα παιδιά.
Στο πλαίσιο αυτό, η πλευρά των κατηγορουμένων είχε προσκομίσει ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, ιατρικά και εκπαιδευτικά έγγραφα, καθώς και ιατροδικαστικές εκθέσεις, υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν διαπιστωθεί σημεία κάκωσης στα παιδιά και ότι αυτά μεγάλωναν σε ένα φροντισμένο περιβάλλον. Διατείνονταν, επίσης, ότι οι καταθέσεις των ανηλίκων είχαν διαμορφωθεί υπό την επιρροή του οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο πλέον διέμεναν.
Το δικαστήριο, ωστόσο, στάθμισε διαφορετικά το σύνολο των στοιχείων ως προς τον πρώτο κατηγορούμενο. Παρά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης και τα έγγραφα που επικαλέστηκε, η έδρα κατέληξε στην καταδίκη του για το μεγαλύτερο μέρος των πράξεων που του αποδίδονταν, διατηρώντας παράλληλα την αμφιβολία της ως προς τη δεύτερη κατηγορουμένη, την οποία και απάλλαξε.
Ως συνήγοροι για την υποστήριξη της κατηγορίας παρέστησαν οι κ.κ. Στυλιανός Κιουρτζής και Μυριάμ Τομαρά. Την υπεράσπιση των κατηγορουμένων ανέλαβαν οι κ.κ. Γιάννης Χαρίτος, Δήμος Μουτάφης, Αντώνιος Μαρκουλής και Παντελεήμων Μαρκουλής.