Πατέρας καταδικάστηκε για συστηματική σωματική και γενετήσια κακοποίηση των δίδυμων ανήλικων παιδιών του!

• Σε ποινή φυλά­κι­σης 33 μηνών με τριετή ανα­στολή κατα­δι­κά­στηκε ημε­δα­πός για επα­νει­λημ­μέ­νες σωμα­τι­κές βλάβες σε βάρος των 2 ανή­λι­κων τέκνων του και για προ­σβολή της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας ανη­λί­κου, ενώ η συγκα­τη­γο­ρου­μένη και γιαγιά των παιδιών κρίθηκε αθώα • Το δικα­στή­ριο δεν ανα­γνώ­ρισε καμία ελα­φρυ­ντική περί­σταση, παρότι ένα τέτοιο αίτημα είχε γίνει εν μέρει δεκτό ακόμη και από τον εισαγ­γε­λέα

Με μία απόφαση που έβαλε τέλος σε μία υπόθεση ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας η οποία είχε απα­σχο­λή­σει επί μήνες τόσο τις δικα­στι­κές όσο και τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες του νησιού, το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου κατέ­ληξε στην ενοχή του πατέρα και στην πλήρη αθώωση της γιαγιάς των παιδιών. Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος κρίθηκε ένοχος για το μεγα­λύ­τερο μέρος των πράξεων σωμα­τι­κής βλάβης που του απο­δί­δο­νταν, καθώς και για την πράξη της προ­σβο­λής της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας ανη­λί­κου, και του επι­βλή­θηκε συνο­λική ποινή φυλά­κι­σης 33 μηνών με 3ετή ανα­στολή. Η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη, κρίθηκε αθώα και απαλ­λά­χθηκε από το σύνολο των κατη­γο­ριών.

Η υπόθεση είχε φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο ύστερα από μια μακρά δια­δρομή που είχε ξεκι­νή­σει με καταγ­γε­λία, είχε περάσει από τη δια­δι­κα­σία αφαί­ρε­σης της γονικής μέρι­μνας και είχε κατα­λή­ξει στον σχη­μα­τι­σμό ποι­νι­κής δικο­γρα­φίας.

Τι έκρινε το δικα­στή­ριο

Η πρό­ε­δρος του δικα­στη­ρίου υιο­θέ­τησε στο μεγα­λύ­τερο μέρος της την εισαγ­γε­λική πρόταση, δια­φο­ρο­ποιού­μενη ουσια­στικά μόνο στο κεφά­λαιο των ελα­φρυ­ντι­κών. Ο ημε­δα­πός κηρύ­χθηκε ένοχος για τις πράξεις της απλής σωμα­τι­κής βλάβης σε βάρος αδύ­να­μων ατόμων, τελε­σθεί­σες κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, τις οποίες φέρεται να διέ­πραξε σε βάρος των 2 ανή­λι­κων τέκνων του, που κατά τον χρόνο των περι­στα­τι­κών δεν ήταν σε θέση να υπε­ρα­σπι­στούν τον εαυτό τους.

Για δύο από τις επι­μέ­ρους πράξεις του κατη­γο­ρη­τη­ρίου το δικα­στή­ριο έπαυσε ορι­στικά την ποινική δίωξη λόγω παρα­γρα­φής, καθώς ο χρόνος που είχε μεσο­λα­βή­σει από την τέλεσή τους υπε­ρέ­βαινε τα όρια που θέτει ο νόμος για τη συγκε­κρι­μένη κατη­γο­ρία αδι­κη­μά­των. Για το σύνολο των υπό­λοι­πων πράξεων, ωστόσο, η έδρα κατέ­ληξε σε κατα­δι­κα­στική κρίση.

Χωριστό και βαρύνον σκέλος της από­φα­σης απο­τέ­λεσε η κατα­δίκη του κατη­γο­ρου­μέ­νου για την ενδο­οι­κο­γε­νειακή προ­σβολή της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας ανη­λί­κου, κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Η πράξη αυτή, όπως είχε απο­τυ­πω­θεί στην κατη­γο­ρία, αφο­ρούσε χει­ρο­νο­μίες γενε­τή­σιου χαρα­κτήρα σε βάρος του ενός εκ των δύο παιδιών και κρίθηκε από το δικα­στή­ριο ως απο­δει­χθείσα.

Οι συνή­γο­ροί του ζήτησαν να του ανα­γνω­ρι­στούν τρία ελα­φρυ­ντικά, αντλώ­ντας τα από τις αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις του άρθρου 84 του Ποι­νι­κού Κώδικα, και συγκε­κρι­μένα του προη­γού­με­νου σύν­νο­μου βίου, της τέλεσης της πράξης από μη ταπεινά αίτια και της καλής συμπε­ρι­φο­ράς για σχετικά μεγάλο διά­στημα μετά την πράξη.

Ο εισαγ­γε­λέας της έδρας τοπο­θε­τή­θηκε υπέρ της μερικής απο­δο­χής του αιτή­μα­τος, προ­τεί­νο­ντας να γίνει δεκτό το ελα­φρυ­ντικό της καλής μετέ­πειτα συμπε­ρι­φο­ράς. Παρά την εισαγ­γε­λική αυτή θέση, το δικα­στή­ριο δεν ακο­λού­θησε την πρόταση στο συγκε­κρι­μένο σημείο και απέρ­ριψε στο σύνολό του το αίτημα, μη ανα­γνω­ρί­ζο­ντας καμία ελα­φρυ­ντική περί­σταση στον κατα­δι­κα­σθέ­ντα.

Πρό­κει­ται για πρω­τό­δικη απόφαση, η οποία υπό­κει­ται στα προ­βλε­πό­μενα από τον νόμο ένδικα μέσα.

Οι πράξεις όπως απο­τυ­πώ­νο­νταν στην κατη­γο­ρία

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, τα περι­στα­τικά τοπο­θε­τού­νταν χρονικά από τις αρχές Μαρτίου 2019 έως την 1η Ιουλίου 2022 και αφο­ρού­σαν στα 2 δίδυμα ανήλικα τέκνα του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που στην αρχή της επί­μα­χης περιό­δου βρί­σκο­νταν σε ηλικία μόλις 4 ετών.

Όπως περι­γρα­φό­ταν στη δικο­γρα­φία, ο πατέρας φέρεται να επι­τέ­θηκε επα­νει­λημ­μένα στον γιο του, χτυ­πώ­ντας τον σε διάφορα σημεία του σώματος και περιο­ρί­ζο­ντάς τον για παρα­τε­τα­μένα χρονικά δια­στή­ματα σε κλειστό χώρο της οικίας, στο πλαίσιο, όπως ανα­φε­ρό­ταν, μιας μορφής τιμω­ρίας. Ανάλογα περι­στα­τικά βίας απο­δί­δο­νταν και σε βάρος της ανή­λι­κης κόρης, ορι­σμένα από τα οποία φέρεται να εκτυ­λί­χθη­καν παρου­σία και του αδελφού της. Στην κατη­γο­ρία γινόταν λόγος για χτυ­πή­ματα στο σώμα και στο κεφάλι, για ρίψη αντι­κει­μέ­νων προς τα παιδιά και για χρήση αντι­κει­μέ­νου κατά την πρό­κληση των τραυ­μα­τι­σμών, με απο­τέ­λε­σμα, κατά τα ανα­φε­ρό­μενα, να προ­κλη­θούν στα ανήλικα μώλωπες, εκδορές και έντονος σωμα­τι­κός πόνος, αλλά και ψυχικός πόνος εξαι­τίας της απο­μό­νω­σης.

Το αυτο­τε­λές σκέλος της προ­σβο­λής της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας αφο­ρούσε χει­ρο­νο­μίες γενε­τή­σιου χαρα­κτήρα σε βάρος της ανή­λι­κης, για τις οποίες ο κατη­γο­ρού­με­νος τελικώς κατα­δι­κά­στηκε. Από την παρά­θεση των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών το δικα­στή­ριο τήρησε τη διά­κριση ανάμεσα στις πράξεις που κρί­θη­καν απο­δε­δειγ­μέ­νες, σε εκείνες για τις οποίες η δίωξη έπαυσε λόγω παρα­γρα­φής και στα όσα παρέ­με­ναν στο πεδίο της κατη­γο­ρίας.

Η αθώωση της δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρου­μέ­νης

Η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη αντι­με­τώ­πιζε επίσης κατη­γο­ρία για απλή σωμα­τική βλάβη σε βάρος αδύ­να­μων ατόμων, κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Κατά την κατη­γο­ρία, η ίδια συνοι­κούσε με τα παιδιά υπό την ιδιό­τητα της γιαγιάς, τα είχε υπό την προ­στα­σία της βάσει πραγ­μα­τι­κής κατά­στα­σης και φερόταν να τα είχε χτυ­πή­σει επα­νει­λημ­μένα κατά τη διάρ­κεια της επί­μα­χης περιό­δου, όταν αυτά βρί­σκο­νταν σε ηλικία από 5 έως 8 ετών.

Το δικα­στή­ριο, σταθ­μί­ζο­ντας το απο­δει­κτικό υλικό που τέθηκε υπόψη του, δεν πεί­στηκε για την ενοχή της και την κήρυξε αθώα. Η κρίση αυτή σήμανε την πλήρη απαλ­λαγή της από κάθε κατη­γο­ρία, σε αντί­θεση με την τύχη του πρώτου κατη­γο­ρου­μέ­νου, με τον οποίο εδι­κα­ζό­ταν από κοινού.

Η γραμμή της υπε­ρά­σπι­σης

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια της προ­δι­κα­σίας οι κατη­γο­ρού­με­νοι αρνή­θη­καν στο σύνολό τους τις απο­δι­δό­με­νες πράξεις. Η υπε­ρά­σπιση οικο­δό­μησε τη θέση της γύρω από το επι­χεί­ρημα ότι η υπόθεση γεν­νή­θηκε στο πλαίσιο μιας ευρύ­τε­ρης διέ­νε­ξης για την επι­μέ­λεια των παιδιών. Όπως υπο­στή­ρι­ζαν οι κατη­γο­ρού­με­νοι, τα παιδιά απο­μα­κρύν­θη­καν από την οικο­γέ­νεια κατόπιν καταγ­γε­λίας και έκθεσης κοι­νω­νι­κής έρευνας, της οποίας την εγκυ­ρό­τητα και την πλη­ρό­τητα αμφι­σβή­τη­σαν με έμφαση, κάνο­ντας λόγο για πλημ­μελή δια­δι­κα­σία που στη­ρί­χθηκε, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, σε κατα­θέ­σεις προ­σώ­πων προ­σκεί­με­νων σε τρίτον, ο οποίος φέρεται να επι­δί­ωκε να ανα­λά­βει ο ίδιος τα παιδιά.

Στο πλαίσιο αυτό, η πλευρά των κατη­γο­ρου­μέ­νων είχε προ­σκο­μί­σει ένορκες βεβαιώ­σεις μαρ­τύ­ρων, ιατρικά και εκπαι­δευ­τικά έγγραφα, καθώς και ιατρο­δι­κα­στι­κές εκθέ­σεις, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν είχαν δια­πι­στω­θεί σημεία κάκωσης στα παιδιά και ότι αυτά μεγά­λω­ναν σε ένα φρο­ντι­σμένο περι­βάλ­λον. Δια­τεί­νο­νταν, επίσης, ότι οι κατα­θέ­σεις των ανη­λί­κων είχαν δια­μορ­φω­θεί υπό την επιρροή του οικο­γε­νεια­κού περι­βάλ­λο­ντος στο οποίο πλέον διέ­με­ναν.

Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, στάθ­μισε δια­φο­ρε­τικά το σύνολο των στοι­χείων ως προς τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο. Παρά τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης και τα έγγραφα που επι­κα­λέ­στηκε, η έδρα κατέ­ληξε στην κατα­δίκη του για το μεγα­λύ­τερο μέρος των πράξεων που του απο­δί­δο­νταν, δια­τη­ρώ­ντας παράλ­ληλα την αμφι­βο­λία της ως προς τη δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη, την οποία και απάλ­λαξε.

Ως συνή­γο­ροι για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέ­στη­σαν οι κ.κ. Στυ­λια­νός Κιουρ­τζής και Μυριάμ Τομαρά. Την υπε­ρά­σπιση των κατη­γο­ρου­μέ­νων ανέ­λα­βαν οι κ.κ. Γιάννης Χαρίτος, Δήμος Μου­τά­φης, Αντώ­νιος Μαρ­κου­λής και Παντε­λε­ή­μων Μαρ­κου­λής.