Ο φόβος κολυμπάει στην επιφάνεια, η καταστροφή δουλεύει στον βυθό

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη κατα­γραφή του λαγο­κέ­φα­λου το 2004, η συζή­τηση που ανάβει ξανά και ξανά στα μέσα και στα κοι­νω­νικά δίκτυα έχει μετα­το­πι­στεί ακριβώς εκεί που δεν χρειά­ζε­ται. Μιλάμε για δαγκώ­ματα και για τέρατα της θάλασ­σας, όταν ο Γερά­σι­μος Κον­δυ­λά­τος από τον Υδρο­βιο­λο­γικό Σταθμό Ρόδου ξεκα­θα­ρί­ζει ότι σε δύο δεκα­ε­τίες τα κατα­γε­γραμ­μένα περι­στα­τικά επί­θε­σης σε άνθρωπο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο ήταν περίπου 15. Το πραγ­μα­τικό θέμα δεν είναι αν θα μας δαγκώ­σει ένα ψάρι στα ρηχά, είναι ότι ένα είδος χωρίς θηρευ­τές, χωρίς βακτή­ρια, χωρίς παρά­σιτα που να ελέγ­χουν τον πλη­θυ­σμό του, τρώει τα πάντα και ανα­πα­ρά­γε­ται ανε­ξέ­λεγ­κτα μέσα σε ένα οικο­σύ­στημα που δεν έχει καμία άμυνα απέ­να­ντί του.

Αυτή είναι η ουσία που χάνεται κάτω από τους εντυ­πω­σια­κούς τίτλους. Η Μεσό­γειος μετα­μορ­φώ­νε­ται σιωπηλά από τα ξενικά είδη που μπαί­νουν από τη Διώρυγα του Σουέζ, και η πίεση στη βιο­ποι­κι­λό­τητα δεν φωτο­γρα­φί­ζε­ται όμορφα ούτε φέρνει κλικ. Ο Κον­δυ­λά­τος το λέει καθαρά, ο άνθρω­πος δεν είναι στο μενού του λαγο­κέ­φα­λου, εμείς μπαί­νουμε στο δικό του περι­βάλ­λον. Όμως αντί να συζη­τάμε για το πώς δια­χει­ρι­ζό­μα­στε μια οικο­λο­γική ανι­σορ­ρο­πία που εξε­λίσ­σε­ται εδώ και είκοσι χρόνια, προ­τι­μάμε την υστερία της μιας εβδο­μά­δας και μετά την ξεχνάμε μέχρι το επόμενο βίντεο.

Η θάλασσα δεν θα μας τιμω­ρή­σει με ένα δάγκωμα, θα το κάνει με ένα οικο­σύ­στημα που δεν θα ανα­γνω­ρί­ζουμε.