“Ποια Ρόδο θέλουν;”- Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Αν είχαμε τη δυνα­τό­τητα να δούμε, μέσα από μια ταινία, την εικόνα και τη ζωή τού, πάλαι ποτέ, «σμα­ρα­γδέ­νιου νησιού» μας, του χθες και του σήμερα, η σύγκριση θα είναι απελ­πι­στικά μελαγ­χο­λική.

Η Ρόδος του «χθες», παρά τα όποια προ­βλή­ματα και αδιέ­ξοδά της, εξέ­πε­μπε ακόμη την ακτι­νο­βο­λία της, εντός και πέραν της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας.

Νησί φιλό­ξενο με ζεστούς ανθρώ­πους, με απα­ρά­μιλ­λες φυσικές ομορ­φιές, με λαμπρά μνημεία να μαρ­τυ­ρούν, σε ντό­πιους και αλλο­δα­πούς επι­σκέ­πτες, το μεγα­λείο ενός ανώ­τα­του πολι­τι­σμού και μιας πολυ­κύ­μα­ντης Ιστο­ρίας τριών χιλιά­δων χρόνων.

Σήμερα η Ρόδος, η πόλη και τα χωριά της, δεν είναι παρά ένα νησί που έχει χάσει τη γοητεία του. αφι­λό­ξενο και μίζερο, με πάμπολλα αδιέ­ξοδα και δυσκο­λίες. Παντού εξό­φθαλμα τα σημάδια παρακ­μής και φθοράς.

Η ζωή στην πόλη, κυριευ­μένη από κάθε λογής τρο­χο­φόρα, μια μικρή καθη­με­ρινή κόλαση, για ντό­πιους και φιλο­ξε­νού­με­νους που ασφυ­κτιούν αδια­μαρ­τύ­ρητα.

Και τα χωριά, ιμπρε­σιο­νι­στι­κοί πίνακες ζωγρα­φι­κής στο παρελ­θόν, με σφύ­ζουσα ζωή, σήμερα μαρα­ζώ­νουν, εγκα­τα­λεί­πο­νται, συρ­ρι­κνώ­νο­νται, υπό το εγκλη­μα­τικά αδιά­φορο βλέμμα της τοπικής εξου­σίας.

Αυτή, δυστυ­χώς, είναι η σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Γιατί, όμως;

Διότι, οι εκά­στοτε εξου­σιά­ζο­ντες τον τόπο και τους ανθρώ­πους του, με την ψήφο ενός λαού, που ολοένα παθαί­νει αλλά δεν μαθαί­νει, τυφλω­μέ­νοι, θια­σώ­τες του εντυ­πω­σια­σμού και μόνο, πολι­τι­κοί επι­στή­μο­νες της εξα­πά­τη­σης του λαού, ρέμπε­λοι εξου­σιο­λά­γνοι, δεν είδαν και δεν έκαναν τίποτε στις χαμένες τετρα­ε­τίες τους, αφή­νο­ντας τον τόπο να κυλά στον κατή­φορό του. κυρίως στα κρίσιμα και μαύρα χρόνια της βαθιάς οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής απο­σύν­θε­σης.

Πολλές οι χαμένες τετρα­ε­τίες με χει­ρό­τερη όλων -αδιαμφισβήτως- αυτήν του πρώην δημάρ­χου Φώτη Χατζη­διά­κου, ενός αλλο­πρό­σαλ­λου, αντι­δη­μο­κρα­τι­κού, επηρ­μέ­νου, αλα­ζο­νι­κού και μικρό­ψυ­χου ανθρώ­που, ο οποίος, ζώντας στον δικό του κόσμο των φαντα­σιώ­σεων, πίστεψε, ως μικρός Πάπας, ότι άφησε πίσω του «μέγα έργο» και ότι η Ρόδος έζησε «μέρες του Περι­κλέ­ους».

Για την αση­μα­ντό­τητα του ιδίου και του «έργου» του τιμω­ρή­θηκε, βέβαια, από τη λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία του περα­σμέ­νου Μαΐου, αλλά η Ρόδος

χρειά­ζε­ται, χωρίς χρο­νο­τριβή, άλματα επα­νεκ­κί­νη­σης, μεγα­λύ­τερα από τη φθορά και παρακμή των περα­σμέ­νων ετών.

Το βάρος της ευθύνης, εκ των πραγ­μά­των πέφτει, κατά κύριο λόγο, στους ώμους του νέου δημάρ­χου Αντώνη Καμπου­ράκη και του επα­νε­κλε­γέ­ντος περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Και δευ­τε­ρευό­ντως στους βου­λευ­τές του νομού, ως συν­δε­τι­κών κρίκων με την κεντρική εξουσία.

Ταπεινή άποψή μου είναι ότι η γενι­κό­τερη συγκυ­ρία – πολι­τικά, οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά – ευνοεί το πεδίο δράσης και των δύο, και συνεπώς τα άλματα ανά­καμ­ψης του νησιού μπορεί να επι­τευ­χθούν, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Βασική προ­ϋ­πό­θεση απο­τε­λεί ο σχε­δια­σμός για το «πώς θέλουμε το νησί», με βάση το γενι­κό­τερο οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον και, φυσικά, ο άριστος συντο­νι­σμός των υπη­ρε­σιών που καλού­νται να υλο­ποι­ή­σουν σχέδια και στόχους.

Κατ’ αρχάς είναι θετικό ότι Δήμαρ­χος και Περι­φε­ρειάρ­χης δεσμευ­τή­καν, με κοινή δήλωσή τους, ότι «μαζί θα ξανα­σχε­διά­σουμε» τη Ρόδο του μέλ­λο­ντος.

Θετικά κρί­νο­νται, επίσης, από τους πολίτες τα πρώτα δείγ­ματα δια­κυ­βέρ­νη­σης της νέας Δημο­τι­κής Αρχής. Το γεγονός ότι στην πρώτη τακτική συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου ελή­φθη­σαν απο­φά­σεις με στίγμα την επα­να­φορά της αξιο­πρέ­πειας στην πολι­τική του Δήμου προ­οιω­νί­ζε­ται σημα­ντι­κές αλλαγές ως προς την αντί­ληψη άσκησης της εξου­σίας.

Ανα­φέ­ρο­μαι ειδι­κό­τερα στην απόφαση για το ξεκα­θά­ρι­σμα των αμαρ­τω­λών δημο­τι­κών εται­ρειών ΡΟΔΩΝ ΑΕ και ΑΔΕΚΑΜ, δύο όζουσες, όσο και θλι­βε­ρές, ιστο­ρίες που απα­σχο­λούν, περισ­σό­τερο από δέκα χρόνια, τη Δικαιο­σύνη, πολι­τικά πρόσωπα και υπη­ρε­σια­κούς παρά­γο­ντες, ως απο­τυ­πώ­ματα αντι­δη­μο­κρα­τι­κών συμπε­ρι­φο­ρών, αδιά­φα­νων και ανή­θι­κων πρα­κτι­κών ως προς τη δια­χεί­ριση του δημο­σίου χρή­μα­τος.

Αλλά και στην απόφαση ρύθ­μι­σης των τερά­στιων ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών προς τον ΕΦΚΑ, ένα θέμα που κηλί­δωσε την αξιο­πι­στία και το κύρος ενός Δήμου που, λογικά, έπρεπε να απο­τε­λεί «φάρο» της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, ανά την Επι­κρά­τεια.

Σ’ αυτές τις πρώτες πενήντα μέρες της νέας Δημο­τι­κής Αρχής ο δήμαρ­χος Αντώνης Καμπου­ρά­κης με τις απο­φά­σεις του και τις διοι­κη­τι­κές αλλαγές που τόλμησε στον μηχα­νι­σμό του Δήμου κατέ­στησε σαφές ότι δεν επι­θυ­μεί να γίνει «επαγ­γελ­μα­τίας πολι­τι­κός», όπως είχε τονίσει και προ­ε­κλο­γικά, ότι δεν τον ενδια­φέ­ρουν οι πελα­τεια­κές σχέσεις και το

απο­κα­λού­μενο «πολι­τικό κόστος» και, τέλος, ότι θα πορευ­θεί με πυξίδα την ηθική πολι­τική, την υπευ­θυ­νό­τητα, την αξιο­πρέ­πεια.

Και μακάρι να συνε­χί­σει έτσι κλεί­νο­ντας τ’ αυτιά, σε σει­ρή­νες, σε αυλο­κό­λα­κες και κομ­μα­τι­κούς και­ρο­σκό­πους.

Να νοιά­ζε­ται μόνο για τον λαό!