Η αδυναμία εύρεσης κατοικίας ακυρώνει κάθε προσπάθεια κάλυψης των κενών θέσεων

• Γιατροί, νοση­λευ­τές, αστυ­νο­μι­κοί, λιμε­νι­κοί, δια­σώ­στες του ΕΚΑΒ, επο­χι­κοί υπάλ­λη­λοι, φοι­τη­τές και φυσικά οι ίδιοι οι κάτοι­κοι του νησιού ανα­ζη­τούν στέγη σε μια περιο­ρι­σμένη αγορά, που τα δια­θέ­σιμα σπίτια είναι λίγα και τα ενοίκια δυσθε­ώ­ρητα

Τι κοινό έχουν οι γιατροί, οι νοση­λευ­τές, οι αστυ­νο­μι­κοί, οι πυρο­σβέ­στες και οι λιμε­νο­φύ­λα­κες που έρχο­νται ή θέλουν να έρθουν στη Ρόδο;

Όλοι ψάχνουν ένα σπίτι. Και δεν βρί­σκουν.

Η Ρόδος, όπως και τα περισ­σό­τερα νησιά της χώρας, αντι­με­τω­πί­ζει εδώ και χρόνια σοβαρό στε­γα­στικό πρό­βλημα. Φέτος όμως, το φαι­νό­μενο έχει πάρει δια­στά­σεις που επη­ρε­ά­ζουν πλέον όχι μόνο την καθη­με­ρι­νό­τητα, αλλά και τη λει­τουρ­γία βασικών υπη­ρε­σιών. Η απουσία δια­θέ­σι­μων κατοι­κιών, σε συν­δυα­σμό με τις τιμές που είναι εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, έχει μετα­τρα­πεί σε έναν από τους κύριους λόγους που παρα­μέ­νουν κρί­σι­μες θέσεις ακά­λυ­πτες.

Γιατροί, νοση­λευ­τές, αστυ­νο­μι­κοί, λιμε­νι­κοί, δια­σώ­στες του ΕΚΑΒ, επο­χι­κοί υπάλ­λη­λοι, φοι­τη­τές και φυσικά οι ίδιοι οι κάτοι­κοι του νησιού ανα­ζη­τούν στέγη σε μια αγορά που κυριο­λε­κτικά δεν προ­σφέ­ρει τίποτα προσιτό. Και αυτό έχει σοβαρές επι­πτώ­σεις σε κάθε επίπεδο.

Να σημειω­θεί ότι είναι ήδη στον αέρα από τη 2η ΥΠΕ προ­κή­ρυξη για την πλήρωση κενών θέσεων γιατρών για τη Ρόδο αλλά και για άλλα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, από την 1η Ιουλίου έως και το τέλος του 2025.

Η πρό­σκληση αφορά προ­σω­πι­κούς ιατρούς, υπό­χρε­ους και μη, ιατρούς υπη­ρε­σίας υπαί­θρου, για­τρούς με ειδι­κό­τη­τες γενικής ιατρι­κής ή παθο­λο­γίας, αλλά και για­τρούς επί θητεία. Οι θέσεις κατα­νέ­μο­νται σε νοσο­κο­μεία, κέντρα υγείας, πολυ­δύ­ναμα περι­φε­ρειακά ιατρεία, περι­φε­ρειακά και ειδικά ιατρεία, όμως το ενδια­φέ­ρον είναι περιο­ρι­σμένο, με την εύρεση κατοι­κίας να είναι, αν όχι το βασι­κό­τερο πρό­βλημα, ένα από τα κύρια.

Φεύγουν πριν να εγκα­τα­στα­θούν

Πολλοί επαγ­γελ­μα­τίες που δέχο­νται τοπο­θέ­τηση στη Ρόδο από άλλες περιο­χές –γιατροί, νοση­λευ­τές, δια­σώ­στες του ΕΚΑΒ, υπάλ­λη­λοι του δημο­σίου– ανα­γκά­ζο­νται να απο­χω­ρή­σουν πριν ακόμα εγκα­τα­στα­θούν. Ο λόγος είναι απλός: δεν βρί­σκουν σπίτι ή τα ενοίκια που καλού­νται να κατα­βά­λουν είναι τόσο υψηλά, που δεν μπορούν να τα πλη­ρώ­σουν.

Ακόμα και οι πιο βασικές επι­λο­γές, όπως ένα μικρό αξιο­πρε­πές δια­μέ­ρι­σμα 50 τετρα­γω­νι­κών, κυμαί­νο­νται στα 600 ευρώ, όταν ο μισθός των περισ­σο­τέ­ρων είναι κοντά στα 1.000 ευρώ. Για επο­χι­κούς εργα­ζό­με­νους ή συμ­βα­σιού­χους, το πρό­βλημα είναι ακόμα πιο έντονο.

Δεν είναι λίγες οι περι­πτώ­σεις ανθρώ­πων που φιλο­ξε­νού­νται από συνα­δέλ­φους τους ή ενοι­κιά­ζουν δωμάτιο σε ξενο­δο­χείο ή Airbnb, μέχρι να απο­φα­σί­σουν ότι δεν μπορούν να παρα­μεί­νουν είτε γιατί δεν βρί­σκουν σπίτι, είτε γιατί τα ενοίκια που καλού­νται να πλη­ρώ­σουν, ακόμα και για σπίτια δεκα­ε­τιών, είναι δυσθε­ώ­ρητα. Και τελικά απο­χω­ρούν, αφή­νο­ντας τη θέση τους κενή.

Το ίδιο σκηνικό και για την Αστυ­νο­μία και το Λιμε­νικό

Αστυ­νο­μι­κοί, πυρο­σβέ­στες και λιμε­νι­κοί που το καλο­καίρι υπη­ρε­τούν σε νησιά για ενί­σχυση των υπη­ρε­σιών ασφα­λείας καλού­νται επίσης να λύσουν τη σπα­ζο­κε­φα­λιά της αξιο­πρε­πούς δια­μο­νής σε περιο­χές που έχουν ήδη πλημ­μυ­ρί­σει από του­ρί­στες.

Οι περισ­σό­τε­ροι ιδιο­κτή­τες προ­τι­μούν να δια­θέ­τουν τα ακίνητά τους μέσω πλατ­φορ­μών βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης. Αυτό σημαί­νει ότι όχι μόνο τα δια­θέ­σιμα σπίτια είναι λίγα, αλλά και αυτά που υπάρ­χουν δια­τί­θε­νται για περιο­ρι­σμένο χρονικό διά­στημα, συχνά με απαί­τηση να αδειά­σουν ήδη από τον Μάιο και του­λά­χι­στον μέχρι τον Οκτώ­βριο.

Για έναν άνθρωπο που καλεί­ται να εργα­στεί με πλήρες ωράριο και νυχτε­ρι­νές βάρδιες, ο αξιο­πρε­πής χώρος δια­μο­νής είναι βασική προ­ϋ­πό­θεση. Και όταν αυτό δεν συμ­βαί­νει, η παρα­μονή στο νησί γίνεται αδύνατη. Γι’ αυτό και κάθε καλο­καίρι πολλές θέσεις μένουν ακά­λυ­πτες ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

Αδιέ­ξοδο και στον του­ρι­σμό

Το ίδιο αδιέ­ξοδο αντι­με­τω­πί­ζουν και οι επο­χι­κοί εργα­ζό­με­νοι που έρχο­νται για να δου­λέ­ψουν στον του­ρι­σμό. Κατα­λύ­ματα μπορούν να δια­σφα­λί­σουν για τους εργα­ζό­με­νους μόνο τα ξενο­δο­χεία –και όχι όλα. Όσες επι­χει­ρή­σεις δεν δια­θέ­τουν δικά τους κατα­λύ­ματα, δυσκο­λεύ­ο­νται να βρουν και να κρα­τή­σουν προ­σω­πικό.

Υπάρ­χουν δια­μαρ­τυ­ρίες από εργα­ζό­με­νους ότι στρι­μώ­χνο­νται σε μικρούς και ακα­τάλ­λη­λους χώρους, και άλλοι που φεύγουν πριν καν ξεκι­νή­σουν γιατί απλώς δεν βρήκαν πού να μείνουν ή γιατί δεν αντέ­χουν άλλο.

Σε κάποιες περι­πτώ­σεις, η ίδια η εργασία ματαιώ­νε­ται. Επι­χει­ρή­σεις μειώ­νουν ωράρια ή δυνα­μι­κό­τητα. Τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα μένουν άδεια όχι γιατί δεν υπάρχει πελα­τεία, αλλά γιατί δεν υπάρχει προ­σω­πικό να εξυ­πη­ρε­τή­σει.

Και σε λίγο… οι φοι­τη­τές

Σε λίγες εβδο­μά­δες ανα­μέ­νε­ται να ανα­κοι­νω­θούν τα απο­τε­λέ­σματα των πανελ­λα­δι­κών εξε­τά­σεων. Στη Ρόδο, οι σχολές του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου θα δεχτούν πρω­το­ε­τείς φοι­τη­τές που θα πρέπει να μετα­κο­μί­σουν στο νησί και να βρουν κατοι­κία.

Τα ενοίκια για μικρά σπίτια είναι δυσθε­ώ­ρητα, επειδή ακριβώς υπάρχει τερά­στια ζήτηση. Οι περισ­σό­τε­ρες αγγε­λίες αφορούν διαμονή με διάρ­κεια έως τέλη Μαΐου.

Ορι­σμέ­νοι γονείς δηλώ­νουν ήδη ότι σκέ­φτο­νται να μην στεί­λουν τα παιδιά τους, λόγω κόστους. Άλλοι εξε­τά­ζουν τη λύση της μετεγ­γρα­φής. Το στε­γα­στικό μετα­τρέ­πε­ται πλέον σε βασικό φίλτρο για το αν κάποιος θα μπο­ρέ­σει ή όχι να φοι­τή­σει.

Κάτοι­κοι χωρίς… σπίτι

Μέσα σε όλα αυτά, οι ίδιοι οι Ροδίτες αντι­με­τω­πί­ζουν το ίδιο ακριβώς πρό­βλημα. Νέα ζευ­γά­ρια που θέλουν να ξεκι­νή­σουν κοινή ζωή δεν βρί­σκουν σπίτι να νοι­κιά­σουν. Οικο­γέ­νειες που θέλουν να μετα­κο­μί­σουν σε μεγα­λύ­τερο χώρο ανα­γκά­ζο­νται να παρα­μέ­νουν σε ακα­τάλ­ληλα δια­με­ρί­σματα. Οι τιμές έχουν ξεφύγει και τα δια­θέ­σιμα σπίτια, όσο οι ανάγκες μεγα­λώ­νουν, τόσο λιγο­στεύ­ουν.

Η αγορά είναι προ­σα­να­το­λι­σμένη στον του­ρι­σμό. Οι μακρο­χρό­νιες μισθώ­σεις είναι λίγες. Οι τιμές ανε­βαί­νουν κάθε χρόνο. Και το πιο ανη­συ­χη­τικό είναι ότι για πολλούς ανθρώ­πους η στέγαση έχει μετα­τρα­πεί από αυτο­νό­ητο δικαί­ωμα σε άπιαστο όνειρο.

Όσο δεν υπάρχει πρό­βλεψη για στέγαση όσων καλού­νται να υπη­ρε­τή­σουν ή να δια­μεί­νουν στη Ρόδο, τόσο περισ­σό­τε­ρες θέσεις θα παρα­μέ­νουν κενές. Δεν φταίει πάντα η απρο­θυ­μία. Αλλά φταίει και η πραγ­μα­τι­κό­τητα.