Αρχαιολογικοί χώροι πνιγμένοι στα αγριόχορτα, ιδιώτες με πρόστιμα για ακαθάριστα οικόπεδα!

Την ώρα που οι ιδιο­κτή­τες οικο­πέ­δων έτρεχαν να προ­λά­βουν την κατα­λη­κτική ημε­ρο­μη­νία καθα­ρι­σμού των οικο­πέ­δων τους για να απο­φύ­γουν τα πρό­στιμα των 1.000 ευρώ και τις ποι­νι­κές κυρώ­σεις, οι περισ­σό­τε­ροι αρχαιο­λο­γι­κοί χώροι της Ρόδου, ακόμη και οι πιο εμβλη­μα­τι­κοί, παρα­μέ­νουν εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι στη βλά­στηση και στα σκου­πί­δια, παρότι η του­ρι­στική σεζόν έχει ήδη ξεκι­νή­σει εδώ και εβδο­μά­δες.

Η εικόνα στην Ακρό­πολη της Ρόδου, μόνο ντροπή μπορεί να προ­κα­λέ­σει. Ξερα­μένα χόρτα, σκου­πί­δια στις άκρες των μονο­πα­τιών και μια γενι­κό­τερη αίσθηση εγκα­τά­λει­ψης συν­θέ­τουν την πρώτη και πιο οδυνηρή εντύ­πωση για χιλιά­δες επι­σκέ­πτες που θέλουν να βιώσουν από κοντά την ιστο­ρική κλη­ρο­νο­μιά του τόπου. Παράλ­ληλα σιγή ιχθύος από το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού για το προκάτ κτήριο που προ­κα­λεί την οργή των πολιτών, αλλά και τα κιγκλι­δώ­ματα που έχουν κατα­κλύ­σει την περιοχή.

Δυστυ­χώς, η αισθη­τική του παρελ­θό­ντος βιά­ζε­ται από τις παρεμ­βά­σεις του σήμερα.

Είναι οξύμωρο, ενώ το κράτος επι­βάλ­λει μεθο­δικά την τήρηση των υπο­χρε­ώ­σεων καθα­ρι­σμού στους πολίτες και ενερ­γο­ποιεί μηχα­νι­σμούς ελέγχου μέσω της Πυρο­σβε­στι­κής και των δήμων, την ίδια στιγμή δεν φρο­ντί­ζει για τους χώρους που ανήκουν στην ευθύνη του και απο­τε­λούν στυ­λο­βά­τες του πολι­τι­στι­κού του­ρι­σμού. Πώς εξη­γεί­ται ότι η μη δήλωση καθα­ρι­σμού ενός οικο­πέ­δου επι­φέ­ρει άμεσα πρό­στιμο και αυτε­πάγ­γελτο καθα­ρι­σμό με χρέωση στον πολίτη, ενώ αντί­θετα οι πιο επι­σκέ­ψι­μοι αρχαιο­λο­γι­κοί χώροι της Ρόδου, από τους οποίους το Δημόσιο εισπράτ­τει σημα­ντικά έσοδα, παρα­μέ­νουν σε άθλια κατά­σταση;

Πώς επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν καθυ­στε­ρή­σεις στις εργο­λα­βίες καθα­ρι­σμού, όταν κάθε φωτο­γρα­φία εγκα­τά­λει­ψης λει­τουρ­γεί ως αρνη­τική δια­φή­μιση για τον του­ρι­σμό και πλήγμα για τη διεθνή εικόνα της χώρας;

Το ερώτημα δεν είναι ρητο­ρικό. Αφορά στον ίδιο τον σεβασμό προς την πολι­τι­στική μας ταυ­τό­τητα και την πολι­τεία που την εκπρο­σω­πεί.

Ο πολι­τι­σμός δεν είναι απλώς ιστορία και λέξεις· είναι καθη­με­ρινή φρο­ντίδα, συνέ­πεια και σχέδιο. Κι όταν οι χώροι αυτοί – η Ακρό­πολη της Ρόδου, τείχη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, η Αρχαία Κάμει­ρος, το Ιερό Ερε­θι­μίου Απόλ­λω­νος κ.α. πνί­γο­νται κυριο­λε­κτικά στα αγριό­χορτα, η απο­τυ­χία δεν είναι μόνο αισθη­τική, είναι δια­χει­ρι­στική και βαθιά πολι­τική.

Οι αρχαιο­λο­γι­κοί χώροι οφεί­λουν να είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τητα κάθε σχε­δια­σμού καθα­ρι­σμού, όχι να περι­μέ­νουν «τη σειρά τους» σε δια­γω­νι­σμούς που χρο­νί­ζουν. Δεν είναι δυνατόν η Πολι­τική Προ­στα­σία να ζητά από τον πολίτη να έχει το οικό­πεδό του διαρκώς καθαρό, αλλά το ίδιο το κράτος να μην μπορεί να εξα­σφα­λί­σει τη βασική φρο­ντίδα σε χώρους ιστο­ρι­κής και του­ρι­στι­κής σημα­σίας πρώτης γραμμής. Ήρθε η ώρα να τεθούν ερω­τή­ματα ευθέως:

Θα επι­βλη­θούν ποτέ κυρώ­σεις στο Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού για την εικόνα που εκπέ­μπει από τους χώρους ευθύνης του, θα αντι­με­τω­πι­στεί η καθα­ριό­τητα και η φρο­ντίδα των μνη­μείων ως απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα, όχι ως καθυ­στε­ρη­μένη υπο­χρέ­ωση;

Γιατί όσο το κράτος απαιτεί από τον πολίτη συνέ­πεια, αλλά δεν την εφαρ­μό­ζει στους δικούς του θεσμούς και χώρους, τότε το μόνο που καλ­λιερ­γεί­ται είναι η υπο­κρι­σία. Και αυτή, όπως και τα αγριό­χορτα, δύσκολα ξερι­ζώ­νε­ται.