Τηλέμαχος Καμπούρης: «Η Ρόδος δεν κυβερνιέται με εικόνα και δηλώσεις, αλλά με σχέδιο και πράξεις»

Δια­νύ­ουμε αισίως τον ενάμιση χρόνο θητείας της νέας δημο­τι­κής αρχής. Πώς αξιο­λο­γείτε τη μέχρι τώρα πορεία της;

Συμπλη­ρώ­νε­ται σχεδόν ενά­μι­σης χρόνος από την ανάληψη της διοί­κη­σης του Δήμου Ρόδου από τον κ. Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη. Δυστυ­χώς, αυτό το διά­στημα σημα­δεύ­ε­ται όχι από έργο, αλλά από απουσία σχεδίου, καθυ­στε­ρή­σεις, προ­χει­ρό­τητα και αδια­φο­ρία για την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών. Η εικόνα που εκπέ­μπει το νησί – τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο – είναι απο­γοη­τευ­τική και ανα­ντί­στοιχη με τις υπο­σχέ­σεις που δόθηκαν προ­ε­κλο­γικά. Η κυκλο­φο­ρία στο κέντρο της πόλης έχει φτάσει σε οριακά σημεία. Χωρίς κυκλο­φο­ριακή μελέτη, χωρίς σύγ­χρο­νες παρεμ­βά­σεις ή στοι­χειώδη αστυ­νό­μευση, οι οδηγοί – μόνιμοι κάτοι­κοι και επι­σκέ­πτες – ταλαι­πω­ρού­νται καθη­με­ρινά. Την ίδια στιγμή, η έλλειψη οργα­νω­μέ­νων χώρων στάθ­μευ­σης κατα­δι­κά­ζει τη Ρόδο σε διαρκές μπο­τι­λιά­ρι­σμα. Δεν έχει προ­χω­ρή­σει κανένα νέο έργο, καμία αξιο­ποί­ηση δημο­τι­κών χώρων ως parking, κανένας διά­λο­γος για έξυπνες λύσεις, όπως περι­φε­ρειακή στάθ­μευση με μετα­φορά στο κέντρο. Η καθα­ριό­τητα, παρά τις φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες εργα­ζο­μέ­νων, δεν έχει φτάσει στα επι­θυ­μητά επίπεδα . Το σοβα­ρό­τερο: η του­ρι­στική μας βιτρίνα, η Παλιά Πόλη, δεν τυγ­χά­νει της φρο­ντί­δας που της αρμόζει. Ανε­ξέ­λεγ­κτη κυκλο­φο­ρία, ανύ­παρ­κτος έλεγχος σε παρά­νο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες, βρωμιά και εγκα­τά­λειψη. Όσο για τα χωριά μας η εικόνα είναι σε πολλές περι­πτώ­σεις απο­γοη­τευ­τική. Πολλοί πρό­ε­δροι κοι­νο­τή­των δεν έχουν δει ούτε μία φορά τη δημο­τική αρχή να επι­σκέ­πτε­ται τα χωριά τους για ουσια­στική κατα­γραφή προ­βλη­μά­των. Οι τοπικές κοι­νω­νίες χρειά­ζο­νται πράξεις, όχι υπο­σχέ­σεις. Η διοί­κηση λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο με όρους “επι­κοι­νω­νίας” παρά ουσίας. Ό,τι έχει γίνει μέχρι σήμερα είναι απο­σπα­σμα­τικό, χωρίς βάθος, χωρίς συνέ­χεια, χωρίς συντο­νι­σμό. Ως δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, δεν μπορώ να συμ­βι­βα­στώ με την κατά­σταση αυτή. Οι πολίτες της Ρόδου αξίζουν περισ­σό­τερα – και κυρίως, αξίζουν μία δημο­τική αρχή που να νοιά­ζε­ται για όλους: από τον κεντρικό δρόμο της πόλης μέχρι το πιο απο­μα­κρυ­σμένο χωριό του νησιού. Ας ελπί­σουμε ότι έστω και τώρα η δημο­τική αρχή θα ξεκι­νή­σει να βλέπει από δια­φο­ρε­τική σκοπιά τα πράγ­ματα και θα επι­κε­ντρω­θεί στην ουσία.

Μετά την αρχική τοξι­κό­τητα που επι­κρά­τησε μέσα στο δημο­τικό συμ­βού­λιο η κατά­σταση έχει βελ­τιω­θεί αισθητά. Τι πιστεύ­ετε έχει υπα­γο­ρεύ­σει αυτή την αλλαγή;

Πράγ­ματι, σε σύγκριση με την αρχική περίοδο, το κλίμα μέσα στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο έχει βελ­τιω­θεί αισθητά. Από τις πρώτες συνε­δριά­σεις, που χαρα­κτη­ρί­ζο­νταν από ένταση, αλλη­λο­κα­τη­γο­ρίες και έλλειψη σεβα­σμού στον θεσμικό ρόλο των συμ­βού­λων, φαί­νε­ται ότι έχουμε περάσει σε μία πιο ήπια φάση. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Η αλλαγή αυτή υπα­γο­ρεύ­τηκε – κατά τη γνώμη μου – κυρίως από την ανάγκη. Η διοί­κηση συνει­δη­το­ποί­ησε ότι η τοξι­κό­τητα και η σύγκρουση δεν οδηγούν πουθενά. Δεν μπορείς να κυβερ­νάς με αντι­πα­ρα­θέ­σεις και απο­κλει­σμούς. Παράλ­ληλα, κι εμείς από την αντι­πο­λί­τευση επι­μεί­ναμε στον θεσμικό μας ρόλο, χωρίς ακρό­τη­τες αλλά με καθαρό λόγο. Όσο κι αν δια­φω­νούμε πολι­τικά, οφεί­λουμε να κρατάμε ένα επίπεδο. Αυτό το κατά­λα­βαν πλέον και οι πολίτες – και το απαι­τούν. Φυσικά, η απο­κα­τά­σταση του δια­λό­γου δεν σημαί­νει ότι λύθηκαν τα προ­βλή­ματα. Ο ρόλος του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου παρα­μέ­νει περιο­ρι­σμέ­νος και η συμ­με­το­χι­κό­τητα στις απο­φά­σεις είναι ακόμα ζητού­μενο. Όμως είναι θετικό ότι, του­λά­χι­στον, μπο­ρούμε πλέον να κου­βε­ντιά­ζουμε, να δια­φω­νούμε με επι­χει­ρή­ματα και να εκπρο­σω­πούμε τους πολίτες με σοβα­ρό­τητα.

Πρό­σφατα κάνατε μία δήλωση σε ό,τι έχει να κάνει με τους ψιθύ­ρους ότι Καμπου­ρά­κης και Κολιά­δης «τα ’χουν βρει». Τι απα­ντάτε σε αυτούς που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η σχέση Κολιάδη – Καμπου­ράκη έχει περάσει σε άλλη φάση;

Προ­σω­πικά, δεν έχει υπο­πέ­σει κάτι τέτοιο στην αντί­ληψή μου και δεν θεωρώ ότι ισχύει. Δεν έχω κανένα στοι­χείο που να δείχνει πως υπάρχει συνεν­νό­ηση ή κάποιου είδους συμ­φω­νία μεταξύ του κ. Κολιάδη και του κ. Καμπου­ράκη. Αν υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο, θα πρό­κει­ται για σοβαρό πολι­τικό ατόπημα. Γιατί, ας μην κοροϊ­δευό­μα­στε: αν δύο διοι­κή­σεις που μέχρι χθες ήταν σε ευθεία αντι­πα­ρά­θεση, με βαριές καταγ­γε­λίες και πλήρη δια­φω­νία σε πολι­τι­κές πρα­κτι­κές, κατα­λή­ξουν σήμερα να «τα βρί­σκουν», τότε το πρό­βλημα δεν είναι προ­σω­πικό. Είναι βαθιά πολι­τικό και ηθικό. Ως δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, δεν μπορώ παρά να είμαι επι­κρι­τι­κός απέ­να­ντι σε τέτοια σενάρια. Ο κόσμος δεν μας εξέλεξε για να “στρογ­γυ­λέ­ψουμε” τις δια­φο­ρές μας ή να τα βρούμε σε βάρος της δια­φά­νειας και της λογο­δο­σίας. Μας εξέλεξε για να συγκρου­στούμε με ό,τι κρατά τη Ρόδο πίσω και να συνερ­γα­στούμε για να την πάμε μπροστά και αυτός ο ρόλος δεν μπαίνει σε «άλλο επίπεδο».

Τους προη­γού­με­νους μήνες είδαμε να δια­δρα­μα­τί­ζε­ται μπροστά στα μάτια μας το σκάν­δαλο της Πολε­ο­δο­μίας. Πιστεύ­ετε ότι υπάρχει πολι­τική ευθύνη στην όλη υπόθεση; Πώς κρίνετε τη δια­χεί­ρισή του από τη σημε­ρινή δημο­τική αρχή;

Ναι, υπάρχει πολι­τική ευθύνη – και είναι βαριά. Όταν μία κρίσιμη δημο­τική υπη­ρε­σία, όπως η Υπη­ρε­σία Δόμησης, καταρ­ρέει και εμπλέ­κε­ται σε σκιές σκαν­δά­λων, η ευθύνη φτάνει μέχρι την κορυφή της διοι­κη­τι­κής πυρα­μί­δας. Η δημο­τική αρχή δεν είναι παρα­τη­ρη­τής. Είναι υπεύ­θυνη για τον έλεγχο, την επο­πτεία και – κυρίως – την πρόληψη τέτοιων φαι­νο­μέ­νων. Η δια­χεί­ριση της υπό­θε­σης από τη σημε­ρινή διοί­κηση υπήρξε ανε­παρ­κής. Αντί να δοθούν άμεσα απα­ντή­σεις, και να δια­σφα­λι­στεί η επα­να­λει­τουρ­γία της υπη­ρε­σίας, είδαμε μία γενι­κευ­μένη προ­σπά­θεια απο­ποί­η­σης ευθυνών. Το απο­τέ­λε­σμα; Η Πολε­ο­δο­μία υπο­λει­τουρ­γεί, οι πολίτες περι­μέ­νουν επί μήνες για μία έγκριση ή ένα έγγραφο, οι μηχα­νι­κοί βρί­σκο­νται σε από­γνωση και η Ρόδος χάνει ανα­πτυ­ξια­κές ευκαι­ρίες, επεν­δύ­σεις και αξιο­πι­στία. Αν αυτό δεν είναι λόγος για να τεθεί σοβαρά το ζήτημα της πολι­τι­κής ευθύνης – τότε τι είναι;

Ας πάμε σ’ ένα ακόμη σημα­ντικό ζήτημα που έχει να κάνει με την κατα­κό­ρυφη αύξηση των δημο­τι­κών τελών. Υπάρ­χουν έντονες αντι­δρά­σεις από τους πολίτες και επι­χει­ρη­μα­τίες απ’ την πρώτη μέρα εφαρ­μο­γής των νέων μέτρων. Τι πιστεύ­ετε ότι οδήγησε τη δημο­τική αρχή σ’ αυτή την απόφαση;

Η κατα­κό­ρυφη αύξηση των δημο­τι­κών τελών ήταν μία απόφαση που αιφ­νι­δί­ασε αρνη­τικά την τοπική κοι­νω­νία και – δικαίως – προ­κά­λεσε σφοδρές αντι­δρά­σεις. Από την πρώτη κιόλας μέρα εφαρ­μο­γής των νέων μέτρων, πολίτες, επαγ­γελ­μα­τίες και φορείς εξέ­φρα­σαν την αγα­νά­κτησή τους, γιατί πολύ απλά δεν αντέ­χουν άλλες οικο­νο­μι­κές επι­βα­ρύν­σεις. Η παρά­ταξή μας αντι­τά­χθηκε απ’ την πρώτη στιγμή σ’ αυτές τις υπέ­ρο­γκες αυξή­σεις γιατί αυτές προ­έ­κυ­ψαν χωρίς καμία ουσια­στική δια­βού­λευση, χωρίς επαρκή τεκ­μη­ρί­ωση. Η αύξηση των τελών, ιδίως για μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις, σε μία περίοδο ακρί­βειας και αστά­θειας, είναι μια βαθιά αντι­κοι­νω­νική και αντια­να­πτυ­ξιακή απόφαση. Δεν μπορείς να μιλάς για στήριξη της τοπικής οικο­νο­μίας και να επι­βάλ­λεις υπέ­ρο­γκα τέλη σε έναν επαγ­γελ­μα­τία που παλεύει να κρα­τή­σει την επι­χεί­ρησή του ανοιχτή. Τις συνέ­πειες αυτής της κολοσ­σιαίας αύξησης που σε πολλές περι­πτώ­σεις ξεπερ­νάει το 250% θα τις δούμε να δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στους επό­με­νους κιόλας μήνες. Ας ελπί­σουμε να μην έχουμε αρνη­τι­κές εξε­λί­ξεις για τους συμπο­λί­τες μας και τις επι­χει­ρή­σεις τους. Σε κάθε περί­πτωση θεωρώ ότι στο συγκε­κρι­μένο ζήτημα πάρ­θη­καν βια­στι­κές απο­φά­σεις.

Πώς σχο­λιά­ζετε την κόντρα που έχει ανα­πτυ­χθεί μεταξύ Δήμου και Περι­φέ­ρειας; Έχουμε περάσει πλέον από τα υπο­νο­ού­μενα σε ανοι­χτές επι­θέ­σεις εκα­τέ­ρω­θεν. Τι αντί­κτυπο πιστεύ­ετε ότι θα έχει αυτή η κόντρα στους συμπο­λί­τες μας;

Η κόντρα που έχει ανα­πτυ­χθεί στο τελευ­ταίο διά­στημα ανάμεσα στον Δήμο Ρόδου και την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου έχει ξεφύγει πλέον από τα υπο­νο­ού­μενα και τις αιχμές και έχει περάσει, δυστυ­χώς, σε ένα στάδιο ανοι­χτής σύγκρου­σης. Πρό­κει­ται για μία εξέλιξη λυπηρή και επι­κίν­δυνη, γιατί δεν αφορά μόνο σε προ­σω­πι­κές ή θεσμι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά έχει άμεσο αντί­κτυπο στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών. Η Περι­φέ­ρεια και ο περι­φε­ρειάρ­χης κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος έχουν απο­δεί­ξει, με συνέ­πεια και διάρ­κεια, ότι στέ­κο­νται δίπλα στους Δήμους και ειδικά στη Ρόδο. Έχουν φέρει χρη­μα­το­δο­τή­σεις, έχουν υλο­ποι­ή­σει ουσια­στικά έργα και λει­τουρ­γούν με σχέδιο, σοβα­ρό­τητα και ταχύ­τητα – πράγ­ματα που σπα­νί­ζουν σήμερα στον δημόσιο τομέα. Η Περι­φέ­ρεια δεν ασκεί πολι­τική με συν­θή­ματα ή αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά με έργα που μιλούν από μόνα τους. Η Ρόδος δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να πορεύ­ε­ται με διχό­νοια και αντα­γω­νι­σμούς. Ο Δήμος και η Περι­φέ­ρεια είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι – όχι απλώς να συνυ­πάρ­ξουν – αλλά να συνερ­γα­στούν στενά για το καλό του νησιού. Όποιος δεν το αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτό, δεν υπη­ρε­τεί το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Ο αντί­κτυ­πος αυτής της σύγκρου­σης στους συμπο­λί­τες μας είναι διπλός: αφενός χάνεται πολύ­τι­μος χρόνος για έργα και λύσεις, αφε­τέ­ρου δια­μορ­φώ­νε­ται ένα κλίμα διχα­σμού και απο­γο­ή­τευ­σης. Οι πολίτες δεν ενδια­φέ­ρο­νται για τις προ­σω­πι­κές σχέσεις ή τις πολι­τι­κές φιλο­δο­ξίες των αιρετών. Ενδια­φέ­ρο­νται να δουν συνερ­γα­σία, απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και σεβασμό στα προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Σε κάθε περί­πτωση πρέπει να βάλουν νερό στο κρασί τους και να συνερ­γα­στούν στενά για το καλό του τόπου μας.

Πώς κρίνετε την επιλογή του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ να ζητήσει ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από το δημο­τικό συμ­βού­λιο;

Η επιλογή του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ να ζητήσει ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από το δημο­τικό συμ­βού­λιο, μόνο ως μία καλο­στη­μένη παρά­σταση μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί. Μία δια­δι­κα­σία περισ­σό­τερο συμ­βο­λική παρά ουσια­στική, με ξεκά­θαρη σκη­νο­θε­σία από τον ίδιο τον δήμαρχο κ. Κολιάδη και πρω­τα­γω­νι­στή – ποιον άλλον – τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ Σωτήρη Βαγιανό. Σε μία επι­χεί­ρηση όπου τα προ­βλή­ματα τρέχουν – από τις αλλε­πάλ­λη­λες δια­κο­πές νερού μέχρι τις παλιές υπο­δο­μές και την ταλαι­πω­ρία των πολιτών – το να ζητεί­ται ψήφος εμπι­στο­σύ­νης, χωρίς πρώτα να έχει απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύνη της κοι­νω­νίας, είναι του­λά­χι­στον παρά­δοξο. Και όταν αυτό γίνεται με τέτοιον οργα­νω­μένο και ελεγ­χό­μενο τρόπο, τότε το πολι­τικό μήνυμα είναι ακόμα πιο καθαρό: δεν ενδια­φέ­ρει η ουσία, αλλά η εικόνα. Οι πολίτες δεν πεί­θο­νται με «παρα­στά­σεις». Περι­μέ­νουν έργο, λύσεις και δια­φά­νεια.

Σε πρό­σφατη δήλωσή της η κυρία Στάγκα σας χαρα­κτή­ρισε «άφαντο». Σχο­λιά­στε μου αυτή την επιλογή της. Τι την οδήγησε σ’ αυτόν τον χαρα­κτη­ρι­σμό;

Μόνο «άφαντο» δεν μπορεί να με χαρα­κτη­ρί­σει κάποιος. Έχω αφήσει πίσω μου έργο μετρή­σιμο και χει­ρο­πια­στό, όχι λόγια. Όπου υπη­ρέ­τησα, το έκανα με παρου­σία, συνέ­πεια και απο­τε­λέ­σματα, κάτι που μπορεί να το πιστο­ποι­ή­σει τόσο η τοπική κοι­νω­νία όσο και οι συνερ­γά­τες μου. Γι’ αυτό, ο χαρα­κτη­ρι­σμός της κυρίας Στάγκα δεν είναι απλώς ατυχής – είναι και απο­λύ­τως αβά­σι­μος. Αντί να ανα­λω­θεί σε προ­σω­πι­κές αιχμές, θα περί­μενε κανείς να παρου­σιά­σει το δικό της απο­τύ­πωμα στον Δήμο. Τι έχει προ­σφέ­ρει μέχρι σήμερα; Ποιο είναι το έργο της; Με τι έχει ταυ­τι­στεί η παρου­σία της στο δημο­τικό συμ­βού­λιο; Εκτός, βεβαίως, αν τα κίνητρα της επί­θε­σης είναι αλλού. Αν προ­έρ­χο­νται από καθο­δή­γηση και κηδε­μο­νία τρίτων – πρα­κτι­κές που, όσο κι αν προ­σπα­θούν να κρυ­φτούν πίσω από τίτλους και χαμό­γελα, φαί­νο­νται. Ο δημό­σιος λόγος πρέπει να έχει ουσία, όχι να υπη­ρε­τεί εντολές. Ο ρόλος του κάθε εκλεγ­μέ­νου δεν είναι να εκτελεί εντολές τρίτων, αλλά να υπη­ρε­τεί με υπευ­θυ­νό­τητα και αυτο­νο­μία τον θεσμό και την κοι­νω­νία.

Έχουμε δει ήδη να έχει ξεκι­νή­σει εκλο­γο­λο­γία για τον Δήμο της Ρόδου. Το θεω­ρείτε λογικό να έχει ανα­πτυ­χθεί ένα τέτοιο κλίμα τόσο νωρίς;

Ναι, είναι γεγονός ότι έχει αρχίσει να ανα­πτύσ­σε­ται εκλο­γο­λο­γία για τον Δήμο της Ρόδου, και κατά τη γνώμη μου, αυτή η συζή­τηση δεν είναι καθόλου τυχαία – ούτε αδι­καιο­λό­γητη. Όταν μία δημο­τική αρχή, μόλις στον ενάμιση χρόνο της θητείας της, δείχνει έλλειψη κατεύ­θυν­σης, είναι λογικό να δημιουρ­γεί­ται πολι­τικό ρεύμα συζή­τη­σης για το «μετά». Όταν δεν υπάρχει σαφής στρα­τη­γική, τα έργα καθυ­στε­ρούν και η κοι­νω­νία νιώθει ότι δεν ακού­γε­ται, τότε η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τητα πυρο­δο­τεί την πολι­τική συζή­τηση. Προ­σω­πικά, δεν με ενδια­φέ­ρει να μπω σε σενάρια και παρα­σκη­νια­κές συζη­τή­σεις. Αυτό που με ενδια­φέ­ρει είναι να ασκεί­ται σωστά ο ρόλος μας σήμερα, γιατί μόνο αν στα­θούμε υπεύ­θυνα στο παρόν, θα έχουμε το δικαί­ωμα να μιλή­σουμε σοβαρά για το μέλλον. Ας υπη­ρε­τή­σουμε σωστά λοιπόν τον ρόλο μας και ας αφή­σουμε τα πράγ­ματα να εξε­λι­χθούν. Θεωρώ αρκετά πρώιμο το άνοιγμα μίας συζή­τη­σης για τις επό­με­νες δημο­τι­κές εκλογές σε τόσο σύντομο χρονικό διά­στημα. Ας τους αφή­σουμε να δου­λέ­ψουν και να τους κρί­νουμε στο τέλος της θητείας.

Για το τέλος πείτε μας πώς φαντά­ζε­στε το μέλλον σας στην πολι­τική ζωή του τόπου;

Δεν μου αρέσει να προ­κα­τα­λαμ­βάνω το μέλλον, αλλά ούτε και να το φοβάμαι. Όσοι με γνω­ρί­ζουν ξέρουν ότι δεν μπήκα στην αυτο­διοί­κηση για να μετράω θητείες, αλλά για να αφήνω απο­τύ­πωμα με ουσία, συνέ­πεια και καθαρό λόγο. Δεν απο­κλείω τίποτα για το μέλλον. Το παρα­κο­λουθώ, το μελετώ και το προ­ε­τοι­μάζω με ψυχραι­μία και πίστη στις αρχές μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα είμαι θεατής. Αν κληθώ να παίξω έναν πιο ενεργό ή δια­φο­ρε­τικό ρόλο, θα το κάνω με την ίδια προ­σή­λωση που με χαρα­κτή­ριζε πάντα. Ο χρόνος θα δείξει. Αλλά να είστε σίγου­ροι – θα με βρείτε εκεί που χτυπά η καρδιά της Ρόδου.