Τηλέμαχος Καμπούρης: «Η Ρόδος δεν κυβερνιέται με εικόνα και δηλώσεις, αλλά με σχέδιο και πράξεις»

Κα­μπα­νά­κι από την αντι­πο­λί­τευ­ση για τη διοί­κη­ση Κο­λιά­δη • Ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών και Τε­χνι­κών Έργων, σε μία απο­κα­λυ­πτι­κή συ­νέ­ντευ­ξη, μιλά για τις κα­θυ­στε­ρή­σεις, την απου­σία σχε­δί­ου, την το­ξι­κό­τη­τα που πε­ριο­ρί­στη­κε μεν αλλά δεν έσβη­σε,  το σκάν­δα­λο της Πο­λε­ο­δο­μί­ας, τα δη­μο­τι­κά τέλη, και ξε­κα­θα­ρί­ζει τις φήμες περί «συμ­φω­νιών» με την πρώην δη­μο­τι­κή αρχή

Ο Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης δεν μα­σά­ει τα λόγια του. Με κα­θα­ρό πο­λι­τι­κό λόγο, ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φί­ας και πρώην αντι­δή­μαρ­χος του Δήμου Ρόδου ανοί­γει τα χαρ­τιά του και ασκεί δρι­μεία κρι­τι­κή στη ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή. Χωρίς πε­ρι­στρο­φές, μιλά για την απρα­ξία, την έλ­λει­ψη σχε­δί­ου, την επι­κοι­νω­νια­κή δια­χεί­ρι­ση αντί της ου­σια­στι­κής διοί­κη­σης και τα προ­βλή­μα­τα που πα­ρα­μέ­νουν άλυτα στον Δήμο. Από το κυ­κλο­φο­ρια­κό και την κα­θα­ριό­τη­τα μέχρι το σκάν­δα­λο στην Πο­λε­ο­δο­μία και τις εκρη­κτι­κές αυ­ξή­σεις των δη­μο­τι­κών τελών, ο κ. Κα­μπού­ρης κα­τα­θέ­τει τη δική του οπτι­κή για όσα συμ­βαί­νουν – και όσα δεν συμ­βαί­νουν – στη Ρόδο. Απα­ντά στις αιχ­μές, ξε­κα­θα­ρί­ζει τις φήμες και αφή­νει ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο πιο ενερ­γής πο­λι­τι­κής πα­ρου­σί­ας στο μέλ­λον.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Δια­νύ­ου­με αι­σί­ως τον ενά­μι­ση χρόνο θη­τεί­ας της νέας δη­μο­τι­κής αρχής. Πώς αξιο­λο­γεί­τε τη μέχρι τώρα πο­ρεία της;

Συ­μπλη­ρώ­νε­ται σχε­δόν ενά­μι­σης χρό­νος από την ανά­λη­ψη της διοί­κη­σης του Δήμου Ρόδου από τον κ. Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη. Δυ­στυ­χώς, αυτό το διά­στη­μα ση­μα­δεύ­ε­ται όχι από έργο, αλλά από απου­σία σχε­δί­ου, κα­θυ­στε­ρή­σεις, προ­χει­ρό­τη­τα και αδια­φο­ρία για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών. Η ει­κό­να που εκ­πέ­μπει το νησί – τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαι­θρο – είναι απο­γοη­τευ­τι­κή και ανα­ντί­στοι­χη με τις υπο­σχέ­σεις που δό­θη­καν προ­ε­κλο­γι­κά. Η κυ­κλο­φο­ρία στο κέ­ντρο της πόλης έχει φτά­σει σε ορια­κά ση­μεία. Χωρίς κυ­κλο­φο­ρια­κή με­λέ­τη, χωρίς σύγ­χρο­νες πα­ρεμ­βά­σεις ή στοι­χειώ­δη αστυ­νό­μευ­ση, οι οδη­γοί – μό­νι­μοι κά­τοι­κοι και επι­σκέ­πτες – τα­λαι­πω­ρού­νται κα­θη­με­ρι­νά. Την ίδια στιγ­μή, η έλ­λει­ψη ορ­γα­νω­μέ­νων χώρων στάθ­μευ­σης κα­τα­δι­κά­ζει τη Ρόδο σε διαρ­κές μπο­τι­λιά­ρι­σμα. Δεν έχει προ­χω­ρή­σει κα­νέ­να νέο έργο, καμία αξιο­ποί­η­ση δη­μο­τι­κών χώρων ως parking, κα­νέ­νας διά­λο­γος για έξυ­πνες λύ­σεις, όπως πε­ρι­φε­ρεια­κή στάθ­μευ­ση με με­τα­φο­ρά στο κέ­ντρο. Η κα­θα­ριό­τη­τα, παρά τις φι­λό­τι­μες προ­σπά­θειες ερ­γα­ζο­μέ­νων, δεν έχει φτά­σει στα επι­θυ­μη­τά επί­πε­δα . Το σο­βα­ρό­τε­ρο: η του­ρι­στι­κή μας βι­τρί­να, η Παλιά Πόλη, δεν τυγ­χά­νει της φρο­ντί­δας που της αρ­μό­ζει. Ανε­ξέ­λεγ­κτη κυ­κλο­φο­ρία, ανύ­παρ­κτος έλεγ­χος σε πα­ρά­νο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες, βρω­μιά και εγκα­τά­λει­ψη. Όσο για τα χωριά μας η ει­κό­να είναι σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις απο­γοη­τευ­τι­κή. Πολ­λοί πρό­ε­δροι κοι­νο­τή­των δεν έχουν δει ούτε μία φορά τη δη­μο­τι­κή αρχή να επι­σκέ­πτε­ται τα χωριά τους για ου­σια­στι­κή κα­τα­γρα­φή προ­βλη­μά­των. Οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες χρειά­ζο­νται πρά­ξεις, όχι υπο­σχέ­σεις. Η διοί­κη­ση λει­τουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο με όρους “επι­κοι­νω­νί­ας” παρά ου­σί­ας. Ό,τι έχει γίνει μέχρι σή­με­ρα είναι απο­σπα­σμα­τι­κό, χωρίς βάθος, χωρίς συ­νέ­χεια, χωρίς συ­ντο­νι­σμό. Ως δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος, δεν μπορώ να συμ­βι­βα­στώ με την κα­τά­στα­ση αυτή. Οι πο­λί­τες της Ρόδου αξί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρα – και κυ­ρί­ως, αξί­ζουν μία δη­μο­τι­κή αρχή που να νοιά­ζε­ται για όλους: από τον κε­ντρι­κό δρόμο της πόλης μέχρι το πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό του νη­σιού. Ας ελ­πί­σου­με ότι έστω και τώρα η δη­μο­τι­κή αρχή θα ξε­κι­νή­σει να βλέ­πει από δια­φο­ρε­τι­κή σκο­πιά τα πράγ­μα­τα και θα επι­κε­ντρω­θεί στην ουσία.

• Μετά την αρ­χι­κή το­ξι­κό­τη­τα που επι­κρά­τη­σε μέσα στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο η κα­τά­στα­ση έχει βελ­τιω­θεί αι­σθη­τά. Τι πι­στεύ­ε­τε έχει υπα­γο­ρεύ­σει αυτή την αλ­λα­γή;

Πράγ­μα­τι, σε σύ­γκρι­ση με την αρ­χι­κή πε­ρί­ο­δο, το κλίμα μέσα στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο έχει βελ­τιω­θεί αι­σθη­τά. Από τις πρώ­τες συ­νε­δριά­σεις, που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νταν από έντα­ση, αλ­λη­λο­κα­τη­γο­ρί­ες και έλ­λει­ψη σε­βα­σμού στον θε­σμι­κό ρόλο των συμ­βού­λων, φαί­νε­ται ότι έχου­με πε­ρά­σει σε μία πιο ήπια φάση. Αυτό δεν έγινε τυ­χαία. Η αλ­λα­γή αυτή υπα­γο­ρεύ­τη­κε – κατά τη γνώμη μου – κυ­ρί­ως από την ανά­γκη. Η διοί­κη­ση συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ότι η το­ξι­κό­τη­τα και η σύ­γκρου­ση δεν οδη­γούν που­θε­νά. Δεν μπο­ρείς να κυ­βερ­νάς με αντι­πα­ρα­θέ­σεις και απο­κλει­σμούς. Πα­ράλ­λη­λα, κι εμείς από την αντι­πο­λί­τευ­ση επι­μεί­να­με στον θε­σμι­κό μας ρόλο, χωρίς ακρό­τη­τες αλλά με κα­θα­ρό λόγο. Όσο κι αν δια­φω­νού­με πο­λι­τι­κά, οφεί­λου­με να κρα­τά­με ένα επί­πε­δο. Αυτό το κα­τά­λα­βαν πλέον και οι πο­λί­τες – και το απαι­τούν. Φυ­σι­κά, η απο­κα­τά­στα­ση του δια­λό­γου δεν ση­μαί­νει ότι λύ­θη­καν τα προ­βλή­μα­τα. Ο ρόλος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου πα­ρα­μέ­νει πε­ριο­ρι­σμέ­νος και η συμ­με­το­χι­κό­τη­τα στις απο­φά­σεις είναι ακόμα ζη­τού­με­νο. Όμως είναι θε­τι­κό ότι, του­λά­χι­στον, μπο­ρού­με πλέον να κου­βε­ντιά­ζου­με, να δια­φω­νού­με με επι­χει­ρή­μα­τα και να εκ­προ­σω­πού­με τους πο­λί­τες με σο­βα­ρό­τη­τα.

• Πρό­σφα­τα κά­να­τε μία δή­λω­ση σε ό,τι έχει να κάνει με τους ψι­θύ­ρους ότι Κα­μπου­ρά­κης και Κο­λιά­δης «τα ’χουν βρει». Τι απα­ντά­τε σε αυ­τούς που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η σχέση Κο­λιά­δη – Κα­μπου­ρά­κη έχει πε­ρά­σει σε άλλη φάση;

Προ­σω­πι­κά, δεν έχει υπο­πέ­σει κάτι τέ­τοιο στην αντί­λη­ψή μου και δεν θεωρώ ότι ισχύ­ει. Δεν έχω κα­νέ­να στοι­χείο που να δεί­χνει πως υπάρ­χει συ­νεν­νό­η­ση ή κά­ποιου εί­δους συμ­φω­νία με­τα­ξύ του κ. Κο­λιά­δη και του κ. Κα­μπου­ρά­κη. Αν υπάρ­ξει ποτέ κάτι τέ­τοιο, θα πρό­κει­ται για σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό ατό­πη­μα. Γιατί, ας μην κο­ροϊ­δευό­μα­στε: αν δύο διοι­κή­σεις που μέχρι χθες ήταν σε ευ­θεία αντι­πα­ρά­θε­ση, με βα­ριές κα­ταγ­γε­λί­ες και πλήρη δια­φω­νία σε πο­λι­τι­κές πρα­κτι­κές, κα­τα­λή­ξουν σή­με­ρα να «τα βρί­σκουν», τότε το πρό­βλη­μα δεν είναι προ­σω­πι­κό. Είναι βαθιά πο­λι­τι­κό και ηθικό. Ως δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος, δεν μπορώ παρά να είμαι επι­κρι­τι­κός απέ­να­ντι σε τέ­τοια σε­νά­ρια. Ο κό­σμος δεν μας εξέ­λε­ξε για να “στρογ­γυ­λέ­ψου­με” τις δια­φο­ρές μας ή να τα βρού­με σε βάρος της δια­φά­νειας και της λο­γο­δο­σί­ας. Μας εξέ­λε­ξε για να συ­γκρου­στού­με με ό,τι κρατά τη Ρόδο πίσω και να συ­νερ­γα­στού­με για να την πάμε μπρο­στά και αυτός ο ρόλος δεν μπαί­νει σε «άλλο επί­πε­δο».

• Τους προη­γού­με­νους μήνες εί­δα­με να δια­δρα­μα­τί­ζε­ται μπρο­στά στα μάτια μας το σκάν­δα­λο της Πο­λε­ο­δο­μί­ας. Πι­στεύ­ε­τε ότι υπάρ­χει πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη στην όλη υπό­θε­ση; Πώς κρί­νε­τε τη δια­χεί­ρι­σή του από τη ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή;

Ναι, υπάρ­χει πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη – και είναι βαριά. Όταν μία κρί­σι­μη δη­μο­τι­κή υπη­ρε­σία, όπως η Υπη­ρε­σία Δό­μη­σης, κα­ταρ­ρέ­ει και εμπλέ­κε­ται σε σκιές σκαν­δά­λων, η ευ­θύ­νη φτά­νει μέχρι την κο­ρυ­φή της διοι­κη­τι­κής πυ­ρα­μί­δας. Η δη­μο­τι­κή αρχή δεν είναι πα­ρα­τη­ρη­τής. Είναι υπεύ­θυ­νη για τον έλεγ­χο, την επο­πτεία και – κυ­ρί­ως – την πρό­λη­ψη τέ­τοιων φαι­νο­μέ­νων. Η δια­χεί­ρι­ση της υπό­θε­σης από τη ση­με­ρι­νή διοί­κη­ση υπήρ­ξε ανε­παρ­κής. Αντί να δο­θούν άμεσα απα­ντή­σεις, και να δια­σφα­λι­στεί η επα­να­λει­τουρ­γία της υπη­ρε­σί­ας, εί­δα­με μία γε­νι­κευ­μέ­νη προ­σπά­θεια απο­ποί­η­σης ευ­θυ­νών. Το απο­τέ­λε­σμα; Η Πο­λε­ο­δο­μία υπο­λει­τουρ­γεί, οι πο­λί­τες πε­ρι­μέ­νουν επί μήνες για μία έγκρι­ση ή ένα έγ­γρα­φο, οι μη­χα­νι­κοί βρί­σκο­νται σε από­γνω­ση και η Ρόδος χάνει ανα­πτυ­ξια­κές ευ­και­ρί­ες, επεν­δύ­σεις και αξιο­πι­στία. Αν αυτό δεν είναι λόγος για να τεθεί σο­βα­ρά το ζή­τη­μα της πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης – τότε τι είναι;

• Ας πάμε σ’ ένα ακόμη ση­μα­ντι­κό ζή­τη­μα που έχει να κάνει με την κα­τα­κό­ρυ­φη αύ­ξη­ση των δη­μο­τι­κών τελών. Υπάρ­χουν έντο­νες αντι­δρά­σεις από τους πο­λί­τες και επι­χει­ρη­μα­τί­ες απ’ την πρώτη μέρα εφαρ­μο­γής των νέων μέ­τρων. Τι πι­στεύ­ε­τε ότι οδή­γη­σε τη δη­μο­τι­κή αρχή σ’ αυτή την από­φα­ση;

Η κα­τα­κό­ρυ­φη αύ­ξη­ση των δη­μο­τι­κών τελών ήταν μία από­φα­ση που αιφ­νι­δί­α­σε αρ­νη­τι­κά την το­πι­κή κοι­νω­νία και – δι­καί­ως – προ­κά­λε­σε σφο­δρές αντι­δρά­σεις. Από την πρώτη κιό­λας μέρα εφαρ­μο­γής των νέων μέ­τρων, πο­λί­τες, επαγ­γελ­μα­τί­ες και φο­ρείς εξέ­φρα­σαν την αγα­νά­κτη­σή τους, γιατί πολύ απλά δεν αντέ­χουν άλλες οι­κο­νο­μι­κές επι­βα­ρύν­σεις. Η πα­ρά­τα­ξή μας αντι­τά­χθη­κε απ’ την πρώτη στιγ­μή σ’ αυτές τις υπέ­ρο­γκες αυ­ξή­σεις γιατί αυτές προ­έ­κυ­ψαν χωρίς καμία ου­σια­στι­κή δια­βού­λευ­ση, χωρίς επαρ­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση. Η αύ­ξη­ση των τελών, ιδίως για μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις, σε μία πε­ρί­ο­δο ακρί­βειας και αστά­θειας, είναι μια βαθιά αντι­κοι­νω­νι­κή και αντια­να­πτυ­ξια­κή από­φα­ση. Δεν μπο­ρείς να μιλάς για στή­ρι­ξη της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας και να επι­βάλ­λεις υπέ­ρο­γκα τέλη σε έναν επαγ­γελ­μα­τία που πα­λεύ­ει να κρα­τή­σει την επι­χεί­ρη­σή του ανοι­χτή. Τις συ­νέ­πειες αυτής της κο­λοσ­σιαί­ας αύ­ξη­σης που σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις ξε­περ­νά­ει το 250% θα τις δούμε να δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στους επό­με­νους κιό­λας μήνες. Ας ελ­πί­σου­με να μην έχου­με αρ­νη­τι­κές εξε­λί­ξεις για τους συ­μπο­λί­τες μας και τις επι­χει­ρή­σεις τους. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση θεωρώ ότι στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα πάρ­θη­καν βια­στι­κές απο­φά­σεις.

• Πώς σχο­λιά­ζε­τε την κό­ντρα που έχει ανα­πτυ­χθεί με­τα­ξύ Δήμου και Πε­ρι­φέ­ρειας; Έχου­με πε­ρά­σει πλέον από τα υπο­νο­ού­με­να σε ανοι­χτές επι­θέ­σεις εκα­τέ­ρω­θεν. Τι αντί­κτυ­πο πι­στεύ­ε­τε ότι θα έχει αυτή η κό­ντρα στους συ­μπο­λί­τες μας;

Η κό­ντρα που έχει ανα­πτυ­χθεί στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα ανά­με­σα στον Δήμο Ρόδου και την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έχει ξε­φύ­γει πλέον από τα υπο­νο­ού­με­να και τις αιχ­μές και έχει πε­ρά­σει, δυ­στυ­χώς, σε ένα στά­διο ανοι­χτής σύ­γκρου­σης. Πρό­κει­ται για μία εξέ­λι­ξη λυ­πη­ρή και επι­κίν­δυ­νη, γιατί δεν αφορά μόνο σε προ­σω­πι­κές ή θε­σμι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά έχει άμεσο αντί­κτυ­πο στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών. Η Πε­ρι­φέ­ρεια και ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος έχουν απο­δεί­ξει, με συ­νέ­πεια και διάρ­κεια, ότι στέ­κο­νται δίπλα στους Δή­μους και ει­δι­κά στη Ρόδο. Έχουν φέρει χρη­μα­το­δο­τή­σεις, έχουν υλο­ποι­ή­σει ου­σια­στι­κά έργα και λει­τουρ­γούν με σχέ­διο, σο­βα­ρό­τη­τα και τα­χύ­τη­τα – πράγ­μα­τα που σπα­νί­ζουν σή­με­ρα στον δη­μό­σιο τομέα. Η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν ασκεί πο­λι­τι­κή με συν­θή­μα­τα ή αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά με έργα που μι­λούν από μόνα τους. Η Ρόδος δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια να πο­ρεύ­ε­ται με δι­χό­νοια και αντα­γω­νι­σμούς. Ο Δήμος και η Πε­ρι­φέ­ρεια είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι – όχι απλώς να συ­νυ­πάρ­ξουν – αλλά να συ­νερ­γα­στούν στενά για το καλό του νη­σιού. Όποιος δεν το αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτό, δεν υπη­ρε­τεί το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Ο αντί­κτυ­πος αυτής της σύ­γκρου­σης στους συ­μπο­λί­τες μας είναι δι­πλός: αφε­νός χά­νε­ται πο­λύ­τι­μος χρό­νος για έργα και λύ­σεις, αφε­τέ­ρου δια­μορ­φώ­νε­ται ένα κλίμα δι­χα­σμού και απο­γο­ή­τευ­σης. Οι πο­λί­τες δεν εν­δια­φέ­ρο­νται για τις προ­σω­πι­κές σχέ­σεις ή τις πο­λι­τι­κές φι­λο­δο­ξί­ες των αι­ρε­τών. Εν­δια­φέ­ρο­νται να δουν συ­νερ­γα­σία, απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και σε­βα­σμό στα προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πρέ­πει να βά­λουν νερό στο κρασί τους και να συ­νερ­γα­στούν στενά για το καλό του τόπου μας.

• Πώς κρί­νε­τε την επι­λο­γή του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ να ζη­τή­σει ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο;

Η επι­λο­γή του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ να ζη­τή­σει ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, μόνο ως μία κα­λο­στη­μέ­νη πα­ρά­στα­ση μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί. Μία δια­δι­κα­σία πε­ρισ­σό­τε­ρο συμ­βο­λι­κή παρά ου­σια­στι­κή, με ξε­κά­θα­ρη σκη­νο­θε­σία από τον ίδιο τον δή­μαρ­χο κ. Κο­λιά­δη και πρω­τα­γω­νι­στή – ποιον άλλον – τον πρό­ε­δρο της ΔΕΥΑΡ Σω­τή­ρη Βα­για­νό. Σε μία επι­χεί­ρη­ση όπου τα προ­βλή­μα­τα τρέ­χουν – από τις αλ­λε­πάλ­λη­λες δια­κο­πές νερού μέχρι τις πα­λιές υπο­δο­μές και την τα­λαι­πω­ρία των πο­λι­τών – το να ζη­τεί­ται ψήφος εμπι­στο­σύ­νης, χωρίς πρώτα να έχει απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας, είναι του­λά­χι­στον πα­ρά­δο­ξο. Και όταν αυτό γί­νε­ται με τέ­τοιον ορ­γα­νω­μέ­νο και ελεγ­χό­με­νο τρόπο, τότε το πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα είναι ακόμα πιο κα­θα­ρό: δεν εν­δια­φέ­ρει η ουσία, αλλά η ει­κό­να. Οι πο­λί­τες δεν πεί­θο­νται με «πα­ρα­στά­σεις». Πε­ρι­μέ­νουν έργο, λύ­σεις και δια­φά­νεια.

• Σε πρό­σφα­τη δή­λω­σή της η κυρία Στά­γκα σας χα­ρα­κτή­ρι­σε «άφα­ντο». Σχο­λιά­στε μου αυτή την επι­λο­γή της. Τι την οδή­γη­σε σ’ αυτόν τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό;

Μόνο «άφα­ντο» δεν μπο­ρεί να με χα­ρα­κτη­ρί­σει κά­ποιος. Έχω αφή­σει πίσω μου έργο με­τρή­σι­μο και χει­ρο­πια­στό, όχι λόγια. Όπου υπη­ρέ­τη­σα, το έκανα με πα­ρου­σία, συ­νέ­πεια και απο­τε­λέ­σμα­τα, κάτι που μπο­ρεί να το πι­στο­ποι­ή­σει τόσο η το­πι­κή κοι­νω­νία όσο και οι συ­νερ­γά­τες μου. Γι’ αυτό, ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός της κυ­ρί­ας Στά­γκα δεν είναι απλώς ατυ­χής – είναι και απο­λύ­τως αβά­σι­μος. Αντί να ανα­λω­θεί σε προ­σω­πι­κές αιχ­μές, θα πε­ρί­με­νε κα­νείς να πα­ρου­σιά­σει το δικό της απο­τύ­πω­μα στον Δήμο. Τι έχει προ­σφέ­ρει μέχρι σή­με­ρα; Ποιο είναι το έργο της; Με τι έχει ταυ­τι­στεί η πα­ρου­σία της στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο; Εκτός, βε­βαί­ως, αν τα κί­νη­τρα της επί­θε­σης είναι αλλού. Αν προ­έρ­χο­νται από κα­θο­δή­γη­ση και κη­δε­μο­νία τρί­των – πρα­κτι­κές που, όσο κι αν προ­σπα­θούν να κρυ­φτούν πίσω από τί­τλους και χα­μό­γε­λα, φαί­νο­νται. Ο δη­μό­σιος λόγος πρέ­πει να έχει ουσία, όχι να υπη­ρε­τεί εντο­λές. Ο ρόλος του κάθε εκλεγ­μέ­νου δεν είναι να εκτε­λεί εντο­λές τρί­των, αλλά να υπη­ρε­τεί με υπευ­θυ­νό­τη­τα και αυ­το­νο­μία τον θεσμό και την κοι­νω­νία.

• Έχου­με δει ήδη να έχει ξε­κι­νή­σει εκλο­γο­λο­γία για τον Δήμο της Ρόδου. Το θε­ω­ρεί­τε λο­γι­κό να έχει ανα­πτυ­χθεί ένα τέ­τοιο κλίμα τόσο νωρίς;

Ναι, είναι γε­γο­νός ότι έχει αρ­χί­σει να ανα­πτύσ­σε­ται εκλο­γο­λο­γία για τον Δήμο της Ρόδου, και κατά τη γνώμη μου, αυτή η συ­ζή­τη­ση δεν είναι κα­θό­λου τυ­χαία – ούτε αδι­καιο­λό­γη­τη. Όταν μία δη­μο­τι­κή αρχή, μόλις στον ενά­μι­ση χρόνο της θη­τεί­ας της, δεί­χνει έλ­λει­ψη κα­τεύ­θυν­σης, είναι λο­γι­κό να δη­μιουρ­γεί­ται πο­λι­τι­κό ρεύμα συ­ζή­τη­σης για το «μετά». Όταν δεν υπάρ­χει σαφής στρα­τη­γι­κή, τα έργα κα­θυ­στε­ρούν και η κοι­νω­νία νιώ­θει ότι δεν ακού­γε­ται, τότε η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πυ­ρο­δο­τεί την πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Προ­σω­πι­κά, δεν με εν­δια­φέ­ρει να μπω σε σε­νά­ρια και πα­ρα­σκη­νια­κές συ­ζη­τή­σεις. Αυτό που με εν­δια­φέ­ρει είναι να ασκεί­ται σωστά ο ρόλος μας σή­με­ρα, γιατί μόνο αν στα­θού­με υπεύ­θυ­να στο παρόν, θα έχου­με το δι­καί­ω­μα να μι­λή­σου­με σο­βα­ρά για το μέλ­λον. Ας υπη­ρε­τή­σου­με σωστά λοι­πόν τον ρόλο μας και ας αφή­σου­με τα πράγ­μα­τα να εξε­λι­χθούν. Θεωρώ αρ­κε­τά πρώ­ι­μο το άνοιγ­μα μίας συ­ζή­τη­σης για τις επό­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές σε τόσο σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Ας τους αφή­σου­με να δου­λέ­ψουν και να τους κρί­νου­με στο τέλος της θη­τεί­ας.

• Για το τέλος πείτε μας πώς φα­ντά­ζε­στε το μέλ­λον σας στην πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου;

Δεν μου αρέ­σει να προ­κα­τα­λαμ­βά­νω το μέλ­λον, αλλά ούτε και να το φο­βά­μαι. Όσοι με γνω­ρί­ζουν ξέ­ρουν ότι δεν μπήκα στην αυ­το­διοί­κη­ση για να με­τράω θη­τεί­ες, αλλά για να αφήνω απο­τύ­πω­μα με ουσία, συ­νέ­πεια και κα­θα­ρό λόγο. Δεν απο­κλείω τί­πο­τα για το μέλ­λον. Το πα­ρα­κο­λου­θώ, το με­λε­τώ και το προ­ε­τοι­μά­ζω με ψυ­χραι­μία και πίστη στις αρχές μου. Το μόνο σί­γου­ρο είναι ότι δεν θα είμαι θε­α­τής. Αν κληθώ να παίξω έναν πιο ενερ­γό ή δια­φο­ρε­τι­κό ρόλο, θα το κάνω με την ίδια προ­σή­λω­ση που με χα­ρα­κτή­ρι­ζε πάντα. Ο χρό­νος θα δεί­ξει. Αλλά να είστε σί­γου­ροι – θα με βρεί­τε εκεί που χτυπά η καρ­διά της Ρόδου.