Κρίθηκε η κυριότητα διαμερίσματος από το 1984: Δικαιώθηκε η «Γενική Τεχνική Α.Ε.» έναντι της Ιεράς Μητρόπολης Ρόδου

• Από εργο­λα­βική αντι­πα­ροχή σε 15ετή νομή • Πώς το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ανέ­τρεψε την απόφαση του Πρω­το­δι­κείου

Η υπόθεση της ανώ­νυ­μης τεχνι­κής εται­ρείας «Γενική Τεχνική Α.Ε.» ενα­ντίον της Ιεράς Μητρό­πο­λης Ρόδου φέρνει στο φως ένα μακρο­χρό­νιο νομικό και ιδιο­κτη­σιακό ζήτημα που ξεκί­νησε το 1982 και έκλεισε τελικά με την υπ’ αριθμ. 184/2025 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Η εται­ρεία διεκ­δί­κησε ιδιο­κτη­σία επί δια­με­ρί­σμα­τος ισο­γείου (I’1) που της είχε απο­δο­θεί κατά χρήση από το 1984, στο πλαίσιο εργο­λα­βι­κής σύμ­βα­σης με την τότε Ελλη­νική Ορθό­δοξη Κοι­νό­τητα Ρόδου – προ­κά­τοχο της Ιεράς Μητρό­πο­λης Ρόδου. Η ιδιο­κτη­σία ουδέ­ποτε μετα­βι­βά­στηκε τυπικά, αλλά χρη­σι­μο­ποιού­νταν αδιά­λει­πτα από την εται­ρεία για τις ανάγκες λει­τουρ­γίας ξενο­δο­χείου.

Η ένδικη διαφορά

Το 2022, η «Γενική Τεχνική Α.Ε.» κατέ­θεσε αγωγή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί η κτήση κυριό­τη­τας λόγω έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σίας κατά το άρθρο 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου. Η πρω­τό­δικη απόφαση (104/2024) απέρ­ριψε την αγωγή ως αόριστη, κρί­νο­ντας ότι δεν υπήρχε απο­δει­κτέο έννομο συμ­φέ­ρον.

Η εται­ρεία, εκπρο­σω­πού­μενη από τη δικη­γόρο Ρόδου κ. Ευανθία Μπόνη, προ­σέ­φυγε στο Εφετείο. Αντί­δι­κος ήταν η Ιερά Μητρό­πολη Ρόδου, νόμιμη διά­δο­χος της Ορθό­δο­ξης Κοι­νό­τη­τας, εκπρο­σω­πού­μενη από τον δικη­γόρο κ. Χάρη-Νεκτάριο Βασι­λειάδη.

Το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση και έκρινε ότι η αγωγή ήταν απο­λύ­τως ορι­σμένη και νόμιμη. Επι­πλέον, ανα­γνώ­ρισε ότι η ενά­γουσα νέμεται το επίδικο δια­μέ­ρι­σμα για χρονικό διά­στημα μεγα­λύ­τερο των 15 ετών με διάνοια κυρίου, στοι­χείο που θεμε­λιώ­νει δικαί­ωμα κτήσης κυριό­τη­τας κατά χρη­σι­κτη­σία, σύμφωνα με τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα Κανο­νι­σμό.

Ιστο­ρικό και νομική βάση

Η «Γενική Τεχνική Α.Ε.» είχε ανα­λά­βει την κατα­σκευή της οικο­δο­μής με σύστημα αντι­πα­ρο­χής βάσει συμ­βο­λαίου του 1982, στο οποίο προ­βλέ­πο­νταν ορι­ζό­ντιες ιδιο­κτη­σίες που θα παρα­χω­ρού­νταν σε αυτήν ως αντάλ­λαγμα. Κάποιες μετα­βι­βά­στη­καν, άλλες –όπως το επίδικο δια­μέ­ρι­σμα– όχι.

Ωστόσο, από το 1984, η εται­ρεία κατείχε το δια­μέ­ρι­σμα και το χρη­σι­μο­ποιούσε ως μέρος του ξενο­δο­χείου SUNNY. Στο πλαίσιο αυτής της κατοχής, η εται­ρεία πλήρωνε λογα­ρια­σμούς ρεύ­μα­τος και ύδρευ­σης, φρό­ντιζε για τη συντή­ρηση, την επί­πλωση και την εξυ­πη­ρέ­τηση των πελατών – ενέρ­γειες που απο­δει­κνύ­ουν νομή με διάνοια κυρίου.

Το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό της Ιεράς Μητρό­πο­λης ότι η εται­ρεία κατείχε το δια­μέ­ρι­σμα ως εργο­λά­βος ή μισθω­τής, κρί­νο­ντας ότι είχε απο­κτή­σει αυτο­τε­λές δικαί­ωμα νομής.

Η απόφαση απο­τε­λεί ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας ερμη­νεία της εφαρ­μο­γής του άρθρου 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου. Ειδικά, επι­βε­βαιώ­νει ότι η συμπλή­ρωση 15ετούς νομής –ανε­μπό­δι­στης και ειρη­νι­κής– αρκεί για να θεμε­λιώ­σει κυριό­τητα, ακόμη και επί ακι­νή­των που ανήκαν σε εκκλη­σια­στικά νομικά πρόσωπα, εφόσον η νομή είχε αρχίσει πριν τον Ν. 4301/2014 που απο­κλείει τη χρη­σι­κτη­σία σε τέτοια ακίνητα.

Το Εφετείο ακύρωσε την πρω­τό­δικη απόφαση, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και ανα­γνώ­ρισε την κτήση κυριό­τη­τας στο δια­μέ­ρι­σμα I’1 από τη «Γενική Τεχνική Α.Ε.». Το αίτημα για το ποσοστό του μελ­λο­ντι­κού ορόφου απορ­ρί­φθηκε, καθώς τέτοιου είδους δικαί­ωμα δεν απο­κτά­ται με χρη­σι­κτη­σία.