Γερμανικός Τύπος: Ο θάνατος της Τουρκικής Δημοκρατίας-Ερντογάν ο νεκροθάφτης

Ανη­συ­χί­ες εκ­φρά­ζει ο γερ­μα­νι­κός τύπος για την νέα πο­ρεία της Τουρ­κί­ας μετά το δη­μο­ψή­φι­σμα. Πο­λω­μέ­νη η κοι­νω­νία, δι­χα­σμέ­νο το κόμμα ΑΚΡ. Οι σχο­λια­στές ανα­δει­κνύ­νουν και τις ευ­θύ­νες της Ευ­ρώ­πης.

Και τώρα; Προς τα πού κα­τευ­θύ­νε­ται η Τουρ­κία μετά από ένα από­λυ­τα ορια­κό απο­τέ­λε­σμα; Τι ση­μαί­νει αυτό για την Ευ­ρώ­πη και για τον υπό­λοι­πο κόσμο; Γερ­μα­νοί σχο­λια­στές επι­χει­ρούν να ανα­λύ­σουν το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα του χθε­σι­νού δη­μο­ψη­φί­σμα­τος και να προ­βλέ­ψουν τα μελ­λού­με­να για τους ίδιους τους Τούρ­κους αλλά και τους εταί­ρους τους.

Ερ­ντο­γάν, ο νε­κρο­θά­φτης

Για τον αρ­θρο­γρά­φο της δια­δι­κτυα­κής Die Zeit το ορια­κό και ασα­φές απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος επι­βε­βαιώ­νει τη διά­σπα­ση και κατά συ­νέ­πεια δεν απο­τε­λεί εντο­λή για εκ βά­θρων ανα­δια­μόρ­φω­ση της χώρας. «Συ­νταγ­μα­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις χρειά­ζο­νται ιδιαί­τε­ρα ευ­ρεί­ες συ­ναι­νέ­σεις» επι­ση­μαί­νει η εφη­με­ρί­δα.

«Επι­πλέ­ον η εφο­ρευ­τι­κή επι­τρο­πή πα­ρα­βί­α­σε τον εκλο­γι­κό νόμο, όταν ανα­κοί­νω­σε ότι κα­τα­με­τρή­θη­καν και ψήφοι που δεν είχαν την επί­ση­μη σφρα­γί­δα. Όλα αυτά βλά­πτουν τη νο­μι­μό­τη­τα της συ­νταγ­μα­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης, αλλά για τον αυ­ταρ­χι­κό ηγε­μό­να  Ερ­ντο­γάν η νο­μι­μό­τη­τα τού είναι αδιά­φο­ρη. Ο πρό­ε­δρος από καιρό υπό­σχε­ται μια νέα Τουρ­κία που θα ενώ­νει την πε­ρί­που εκατό χρό­νων τουρ­κι­κή δη­μο­κρα­τία με το αυ­το­κρα­το­ρι­κό οθω­μα­νι­κό πα­ρελ­θόν. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο Ερ­ντο­γάν είναι ο νε­κρο­θά­φτης της τουρ­κι­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Ό,τι ξε­κί­νη­σε πα­λαιο­τέ­ρα ο Μου­στα­φά Κεμάλ Ατα­τούρκ φτά­νει τώρα στο τέλος του. Η αξί­ω­ση των Τούρ­κων να χει­ρί­ζο­νται τις τύχες τους δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ποτέ από την ίδρυ­ση της χώρας, το 1923.

Η Τουρ­κία ήταν πάντα μια χώρα με πολλά προ­βλή­μα­τα. Αλλά η αξί­ω­ση δεν εγκα­τα­λεί­φθη­κε. Από χθες, δυ­στυ­χώς πολύ νωρίς αλλά όχι  απρό­σμε­να, η τουρ­κι­κή δη­μο­κρα­τία, μετά από μακρά μάχη με τον χάρο, πέ­θα­νε», κα­τα­λή­γει η εφη­με­ρί­δα.

Προ­ε­δρι­κό «Ερ­ντο­γα­νι­στάν»

Στη δια­δι­κτυα­κή σε­λί­δα της Frankfurter Allgemeine Zeitung o αντα­πο­κρι­τής της εφη­με­ρί­δας στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη ανα­λύ­ει τα ερ­γα­λεία που χρη­σι­μο­ποί­η­σε ο Ερ­ντο­γάν για να φτά­σει σε αυτήν την ορια­κή νίκη, όπως τη θρη­σκεία ή την Ευ­ρώ­πη, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας τη Γη­ραιά Ήπει­ρο ότι δεν απο­τε­λεί πλέον το κέ­ντρο της δη­μο­κρα­τί­ας, των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και της ελευ­θε­ρί­ας, αλλά της κα­τα­πί­ε­σης, ενώ το ιδιο το πε­ριε­χό­με­νο του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος  απα­σχό­λη­σε ελά­χι­στα τον προ­ε­κλο­γι­κό αγώνα. Και κα­τα­γρά­φει σιω­πές, όπως του πρώην προ­έ­δρου Αμπ­ντου­λάχ Γκιουλ ή του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού Αχμέτ Ντα­βού­το­γλου. «Οι εσω­τε­ρι­κο­πο­λι­τι­κοί εχθροί του Ερ­ντο­γάν στο ΑΚΡ, όπως φά­νη­κε στο δη­μο­ψή­φι­σμα, είναι διαι­ρε­μέ­νοι και σχε­δόν χωρίς επιρ­ροή. Ο Γκιουλ, ο Ντα­βού­το­γλου ή ο φι­λευ­ρω­παϊ­στης πρώην υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Αλί Μπα­μπα­τζάν δεν παί­ζουν κα­νέ­να ρόλο πλέον», πα­ρα­τη­ρεί ο γερ­μα­νός σχο­λια­στής και συ­νε­χί­ζει: «Στο προ­ε­δρι­κό Ερ­ντο­γα­νι­στάν που θα προ­κύ­ψει, θα νιώ­θουν πιο δυ­σά­ρε­στα όσοι δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται τους εαυ­τούς τους ως Ερ­ντο­γα­νι­στές…. Πολ­λές φορές στο πα­ρελ­θόν ο τούρ­κος πρό­ε­δρος, ο πρω­θυ­πουρ­γός και τα φι­λι­κά τους ΜΜΕ χα­ρα­κτή­ρι­σαν ‘τρο­μο­κρά­τες’ όσους θα ψή­φι­ζαν όχι. Όμως πόσο στα­θε­ρός είναι ένας λαός με ένα πο­σο­στό σχε­δόν 49% ‘τρο­μο­κρα­τών’; Είναι αβέ­βαιο ότι το νέο τουρ­κι­κό σύ­νταγ­μα θα μπο­ρέ­σει να δια­φυ­λά­ξει τη στα­θε­ρό­τη­τα, όπως υπο­σχέ­θη­κε ο Ερ­ντο­γάν».

Ευ­ρω­παϊ­κές ευ­θύ­νες

Ο αρ­θρο­γρά­φος της δια­δι­κτυα­κής Handelsblatt φω­τί­ζει τις τυχόν ευ­θύ­νες της Ευ­ρώ­πης στο απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. «Το ότι έφτα­σε μέχρι εδώ ο Ερ­ντο­γάν, συ­νι­στά απο­τέ­λε­σμα και της τουρ­κι­κής πο­λι­τι­κής της Ευ­ρώ­πης, σε πε­ρί­πτω­ση που υπάρ­χει κάτι τέ­τοιο», πα­ρα­τη­ρεί. «Πάνω από μια δε­κα­ε­τία η ΕΕ πα­ρα­μέ­λη­σε την Τουρ­κία στη κυ­ριο­λε­ξία. Κα­νείς δεν φαι­νό­ταν να εν­δια­φέ­ρε­ται για τις συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νες τά­σεις αυ­ταρ­χι­σμού. Φαί­νε­ται ότι τους χρεια­ζό­ταν η να­τοϊ­κή χώρα ως ανά­χω­μα στα σύ­νο­ρα με την Εγγύς Ανα­το­λή και ως φύ­λα­κας των πα­ρά­νο­μων δια­κι­νη­τών προ­σφύ­γων. Αυτή η κυ­νι­κή πο­λι­τι­κή των Ευ­ρω­παί­ων εξε­λή­φθη και δι­καί­ως ως προ­δο­σία από τις δη­μο­κρα­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κές δυ­νά­μεις στη χώρα. Και ο Ερ­ντο­γάν το εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε. Κα­τά­φε­ρε να κρα­τή­σει χα­μη­λά τη ση­μα­σία της αντι­πο­λί­τευ­σης και να πα­ρου­σιά­σει τους Ευ­ρω­παί­ους ως εχθρούς της Τουρ­κί­ας».

Πηγή: Deutsche Welle