Γερμανικές εκλογές με άρωμα Ελλάδας

Η Ελλάδα γίνεται εκ νέου σημείο τριβής μεταξύ Γερ­μα­νών πολι­τι­κών και ανα­δει­κνύ­ε­ται σε κυρί­αρχο θέμα της προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας στη χώρα ενόψει της ανα­μέ­τρη­σης του Σεπτεμ­βρίου. Καθη­με­ρι­νές δηλώ­σεις του Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε προ­κα­λούν αντα­πα­ντή­σεις από τον Σοσιαλ­δη­μο­κράτη υπο­ψή­φιο καγκε­λά­ριο Μάρτιν Σουλτς, ενώ στον χορό της αντι­πα­ρά­θε­σης μπαί­νουν πρόθυμα και τα υπό­λοιπα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης. «Ποιο θέμα θα εντα­χθεί στον προ­ε­κλο­γικό αγώνα δεν μπο­ρούμε να το καθο­ρί­σουμε εκ των προ­τέ­ρων, αυτό το απο­φα­σί­ζουν οι εξε­λί­ξεις και οι πολίτες», ανα­φέ­ρει στην «Κ» ανώτατη κυβερ­νη­τική πηγή στο Βερο­λίνο. «Η Ελλάδα δεν είναι αντι­κεί­μενο της προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας, αλλά μια μακρά υπόθεση ευρω­παϊ­κής αλλη­λεγ­γύης», ανέφερε εξάλλου ο ίδιος ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος, Στέφεν Ζάι­μπερτ, στη χθεσινή ενη­μέ­ρωση των δημο­σιο­γρά­φων. Γιατί όμως ήρθε ξαφνικά στο προ­σκή­νιο η Ελλάδα; Ποιος ωφε­λεί­ται; Γιατί ένας τόσο έμπει­ρος πολι­τι­κός, όπως ο Σόιμπλε, ανοίγει το τραυ­μα­τικό αυτό κεφά­λαιο και το ανα­δει­κνύει σε κυρί­αρχο ζήτημα στη σύγκρουσή του με τον Σουλτς; Η εύλογη απά­ντηση είναι ότι η σκληρή στάση του απέ­να­ντι στην Αθήνα ευνοεί προ­ε­κλο­γικά το κόμμα του.

Ο Γερ­μα­νός βετε­ρά­νος συνά­δελ­φος στο περιο­δικό Stern, Χανς Ούλριχ Γέργκες, είναι σαφής: «Ο Σόιμπλε, οι Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες (CDU) και οι Βαυαροί Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στές (CSU) εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται το θέμα για να φέρουν τον Σουλτς σε δύσκολη θέση. Η κατη­γο­ρία εις βάρος του είναι πως στη διάρ­κεια της θητείας του στις Βρυ­ξέλ­λες υπήρξε υπερ­βο­λικά ενδο­τι­κός, πολύ κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως ούτε η Μέρκελ ούτε ο μεγάλος συνα­σπι­σμός της έχουν την πολυ­τέ­λεια να δια­χει­ρι­στούν νέα ελλη­νική και κατ’ επέ­κτα­σιν ευρω­παϊκή κρίση, γιατί τότε θα αντι­με­τω­πί­σουν και εκείνοι προ­βλή­ματα και θα κληθούν να δικαιο­λο­γή­σουν περαι­τέρω βοήθεια», λέει στην «Κ». «Κατά τη γνώμη μου, το ζήτημα της Ελλάδας δεν ευνοεί κανέναν στην προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία. Με την εξαί­ρεση της ξενο­φο­βι­κής Εναλ­λα­κτι­κής για τη Γερ­μα­νία (AfD). Ολοι όμως απεύ­χο­νται την ενί­σχυσή της», συμπλη­ρώ­νει.

Την κριτική στον Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε για την πολι­τική του έναντι της Ελλάδας εγκαι­νί­ασε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ, ο οποίος άφησε να διαρ­ρεύ­σει η σχετική επι­στολή προς τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών στην οικο­νο­μική εφη­με­ρίδα Handelsblatt, πιθα­νό­τατα παί­ζο­ντας το προ­σω­πικό του παι­χνίδι, αυτό της αξιο­πρε­πούς, αρι­στε­ρής εξόδου από την κεντρική πολι­τική σκηνή. Αυτό συνέβη άλλωστε αφότου ανα­κοι­νώ­θηκε ότι ο Μάρτιν Σουλτς είναι αυτός που θα διεκ­δι­κή­σει την καγκε­λα­ρία εκ μέρους των Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών (SPD). Θέλησε έτσι να δείξει ότι δια­φο­ρο­ποιεί­ται από την πολι­τική του CDU και πως δεν υπήρξε πει­θή­νιο όργανο του μεγάλου συνα­σπι­σμού. Τη σκυτάλη πήρε ο ίδιος ο Σουλτς με τη δυνα­μική που του δίνουν οι δημο­σκο­πή­σεις, οι οποίες εμφα­νί­ζουν το κόμμα του, το SPD, να ισο­ψη­φεί ή και να προη­γεί­ται του CDU. Το ζήτημα της Ελλάδας είναι ένα πεδίο ανέ­ξο­δης αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης προς τους Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες, των οποίων η πολι­τική στο ελλη­νικό ζήτημα έχει θεω­ρη­θεί άλλωστε εξόχως απο­τυ­χη­μένη μέχρι τώρα.

«Θα αγω­νι­ζό­ταν όμως ο Σουλτς για την Ελλάδα ακόμη κι αν αυτό στοί­χιζε ψήφους στο SPD;», ανα­ρω­τιέ­ται έτερος Γερ­μα­νός συνά­δελ­φος, ο οποίος θέλει να δια­τη­ρή­σει την ανω­νυ­μία του. «Δεν το πιστεύω», απα­ντάει αβίαστα στο ρητο­ρικό ερώτημα και συνε­χί­ζει: «Η αίσθησή μου είναι πως μετά το Brexit, την εκλο­γική νίκη Τραμπ, τα προ­βλή­ματα της Ιταλίας και τις εκλογές στη Γαλλία, η Ελλάδα είναι ένα μάλλον αμε­λη­τέο πρό­βλημα. Το μόνο μέλημα είναι να μην διο­γκω­θεί το 2017, όπως συνέβη πριν από δύο χρόνια. Είναι βέβαιο ότι οι Σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες και οι Πρά­σι­νοι παρα­δέ­χο­νται πως το ελλη­νικό πρό­γραμμα είναι ιδιαί­τερα ανα­πο­τε­λε­σμα­τικό, αλλά ταυ­τό­χρονα είμαι σίγου­ρος πως θα προ­σέ­θε­ταν ότι η μεταρ­ρυθ­μι­στική βούληση του Σύριζα ήταν περιο­ρι­σμένη».

Κριτική εκ του ασφα­λούς

Κοινή πεποί­θηση των Γερ­μα­νών ανα­λυ­τών είναι ότι η κριτική στον Σόιμπλε εκ μέρους των κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης είναι εκ του ασφα­λούς και δύσκολα μπορεί να επεν­δύ­σει μελ­λο­ντικά η Αθήνα στη στήριξη π.χ. του Σουλτς. Μπορεί και­ρο­σκο­πικά ο Σοσιαλ­δη­μο­κρά­της πολι­τι­κός να ανα­ζη­τεί σημεία δια­φο­ρο­ποί­η­σης από την πολι­τική των Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών και της Μέρκελ στην Ευρώπη και τη Γερ­μα­νία, αλλά μακρο­πρό­θε­σμα δεν πρό­κει­ται να προ­τά­ξει τα στήθη του για να αγω­νι­στεί για την ανα­διάρ­θρωση του ελλη­νι­κού χρέους ή τη χαλά­ρωση των απαι­τή­σεων των δανει­στών προς την Ελλάδα.

Από την άλλη ενδε­χό­μενη όξυνση της ελλη­νι­κής κρίσης θα δημιουρ­γούσε προ­βλή­ματα και στον ίδιο τον Σόιμπλε, ο οποίος σε αυτήν την περί­πτωση θα κληθεί να πάρει κρί­σι­μες απο­φά­σεις πριν από τις γερ­μα­νι­κές εκλογές του Σεπτεμ­βρίου. Εξοδος του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου από το ελλη­νικό πρό­γραμμα π.χ. θα τον υπο­χρέ­ωνε να πείσει τους βου­λευ­τές του CDU πως υπάρχει βοήθεια και μετά το ΔΝΤ, ενώ μέχρι πρό­τι­νος διαρ­ρή­γνυε τα ιμάτιά του για το αντί­θετο. Ταυ­τό­χρονα, η πλειο­ψη­φία βου­λευ­τών και κομ­μά­των στη Γερ­μα­νία προτιμά να περάσει στη λήθη η ελλη­νική υπόθεση. Πράγ­ματι, οι μονα­δι­κοί δύο σχη­μα­τι­σμοί που ευνο­ού­νται από τη συζή­τηση είναι η AFD που ιδρύ­θηκε με σημαία το Grexit και οι Ελεύ­θε­ροι Δημο­κρά­τες, που διεκ­δι­κούν παρό­μοιους –αν και λιγό­τερο ρατσι­στές ή ξενό­φο­βους– ψηφο­φό­ρους με αυτούς της «Εναλ­λα­κτι­κής».