Στο Δημοτικό Συμβούλιο η απόφαση για την εκποίηση και αξιοποίηση του ακινήτου «Ψιμορίφου» στην Ιξιά

• Μετά από τρεις αμε­τά­κλη­τες δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις υπέρ του Δήμου Ρόδου, η πο­λύ­χρο­νη υπό­θε­ση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος Ψι­μό­ρι­φου οδη­γεί­ται σε πο­λι­τι­κή λύση με στόχο την αξιο­ποί­η­ση της πα­ρα­θα­λάσ­σιας έκτα­σης 19.130 τ.μ.

Μια από τις πλέον εμ­βλη­μα­τι­κές και σύν­θε­τες νο­μι­κές υπο­θέ­σεις της Ρόδου, που εκ­κρε­μού­σε επί δε­κα­ε­τί­ες, ει­σέρ­χε­ται πλέον στην τε­λι­κή της φάση.

Το θέμα της εκ­ποί­η­σης και αξιο­ποί­η­σης του ακι­νή­του που είναι γνω­στό ως «Ψι­μο­ρί­φειο» και βρί­σκε­ται στην πε­ριο­χή της Ιξιάς, συ­νο­λι­κής επι­φά­νειας 19.130 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, θα τεθεί προς λήψη από­φα­σης στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο της Δευ­τέ­ρας.

Η σχε­τι­κή ει­σή­γη­ση υπο­γρά­φε­ται από τον Αντι­δή­μαρ­χο Οι­κο­νο­μι­κών κ. Κων­στα­ντί­νο Χαλ­κιά και προ­τεί­νει την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας αξιο­ποί­η­σης του ακι­νή­του, το οποίο φέρει τα κτη­μα­το­λο­γι­κά στοι­χεία Τόμος 1, Φύλλο 158, Με­ρί­δα 16 Γαιών Ιξιάς, με Φά­κε­λο 466 του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου.

Η από­φα­ση αυτή έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια δύο κα­θο­ρι­στι­κών δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων: της υπ’ αριθ. 5/2023 του Αρεί­ου Πάγου και της υπ’ αριθ. 257/2025 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, οι οποί­ες έθε­σαν ορι­στι­κό τέλος στις προ­σπά­θειες ανά­κλη­σης του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου του Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου και επι­βε­βαί­ω­σαν ότι το ακί­νη­το ανή­κει στον Δήμο Ρόδου.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης Ψι­μό­ρι­φου

Η υπό­θε­ση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος Ψι­μό­ρι­φου τα­λα­νί­ζει τη Ρόδο εδώ και πε­ρισ­σό­τε­ρα από εί­κο­σι χρό­νια. Ο Ευάγ­γε­λος Ψι­μό­ρι­φος, με τη δια­θή­κη του, είχε δια­θέ­σει ση­μα­ντι­κή ακί­νη­τη πε­ριου­σία υπέρ του Δήμου Ρόδου, με σκοπό τη δη­μιουρ­γία κοι­νω­φε­λούς ιδρύ­μα­τος που θα εξυ­πη­ρε­τού­σε κοι­νω­νι­κές ανά­γκες. Το ακί­νη­το στην Ιξιά, ιδιαί­τε­ρης αξίας και στρα­τη­γι­κής θέσης, απο­τε­λού­σε τον πυ­ρή­να αυτής της δω­ρε­άς.

Ωστό­σο, η βού­λη­ση του δια­θέ­τη δεν υλο­ποι­ή­θη­κε ποτέ, καθώς ακο­λού­θη­σε ένας μα­κρύς κύ­κλος νο­μι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων. Ο Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­τος, γιος της Ζερ­μαίν-Σου­ζά­νας Μας, υπέ­βα­λε το 2017 αί­τη­ση για την ανά­κλη­ση του υπ’ αριθ. 91/1995 κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου του Ψι­μό­ρι­φου, επι­κα­λού­με­νος με­τα­γε­νέ­στε­ρη δια­θή­κη του 1993.

Το δι­κα­στή­ριο όμως απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση, κρί­νο­ντας ότι δεν απο­δεί­χθη­κε έν­νο­μο συμ­φέ­ρον του αι­τού­ντος, καθώς ούτε ο ίδιος ούτε η μη­τέ­ρα του ανα­φέ­ρο­νταν στη με­τα­γε­νέ­στε­ρη δια­θή­κη ως κλη­ρο­νό­μοι.

 

Η κρίση της Δι­καιο­σύ­νης: τρεις απο­φά­σεις – μία κα­τεύ­θυν­ση

Η νο­μι­κή δια­δρο­μή της υπό­θε­σης σφρα­γί­στη­κε από τρεις κα­θο­ρι­στι­κές απο­φά­σεις:

-Από­φα­ση Εφε­τεί­ου Αθη­νών 1560/2008: Δι­καιώ­νει τον Δήμο Ρόδου, κρί­νο­ντας ότι το κλη­ρο­δό­τη­μα ανή­κει στον Δήμο.

-Από­φα­ση Εφε­τεί­ου Ρόδου 175/2018: Απορ­ρί­πτει εκ νέου τις διεκ­δι­κή­σεις των ιδιω­τών και επα­να­βε­βαιώ­νει τα δι­καιώ­μα­τα του Δήμου.

-Από­φα­ση Αρεί­ου Πάγου 5/2023 και Από­φα­ση Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου 257/2025: Θέ­τουν ορι­στι­κό τέλος στη νο­μι­κή εκ­κρε­μό­τη­τα, απορ­ρί­πτο­ντας κάθε αί­τη­μα ανά­κλη­σης του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου.

Η τε­λευ­ταία από­φα­ση (257/2025) του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απέρ­ρι­ψε ως απα­ρά­δε­κτη, λόγω έλ­λει­ψης εν­νό­μου συμ­φέ­ρο­ντος, την αί­τη­ση του Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­του, καθώς και την πα­ρέμ­βα­ση των Ανα­στα­σί­ας και Ερ­ρί­τας Μας. Πα­ράλ­λη­λα, οι πα­ρεμ­βά­σεις του Δη­μο­σί­ου, της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης και του ίδιου του Δήμου απορ­ρί­φθη­καν ως κύ­ριες και όχι πρό­σθε­τες, καθώς δεν είχαν κα­τα­τε­θεί με τον νό­μι­μο τρόπο.

Η επι­στο­λή-κα­τα­πέλ­της των δι­κη­γό­ρων Απο­στο­λί­δη και Μαυ­ρομ­μά­τη

Μετά την έκ­δο­ση της τε­λευ­ταί­ας από­φα­σης, δύο δι­κη­γό­ροι ο κ. Λου­κάς Απο­στο­λί­δης (πρώην αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής) και κ. Γιώρ­γος Μαυ­ρομ­μά­της, απέ­στει­λαν επι­στο­λή προς τον δή­μαρ­χο Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη, με κοι­νο­ποί­η­ση στα μέλη του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου και στη Νο­μι­κή Υπη­ρε­σία του Δήμου.

Στην επι­στο­λή τους, ημε­ρο­μη­νί­ας 23 Μαΐου 2025, οι δύο νο­μι­κοί επι­ση­μαί­νουν ότι η υπό­θε­ση έχει πλέον κρι­θεί ορι­στι­κά υπέρ του Δήμου και κα­λούν τη δη­μο­τι­κή αρχή να προ­χω­ρή­σει χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση στην αξιο­ποί­η­ση του ακι­νή­του, υλο­ποιώ­ντας τη βού­λη­ση του δια­θέ­τη Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου.

Οι δι­κη­γό­ροι υπεν­θυ­μί­ζουν ότι «πέ­ρα­σαν εί­κο­σι χρό­νια χα­μέ­να για την αξιο­ποί­η­ση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος προς όφε­λος του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος» και το­νί­ζουν ότι «η με­γά­λη πα­ρα­θα­λάσ­σια έκτα­ση εί­κο­σι στρεμ­μά­των πα­ρέ­μει­νε ανεκ­με­τάλ­λευ­τη για πολλά χρό­νια», ενώ οι απο­φά­σεις της Δι­καιο­σύ­νης δι­καιώ­νουν στα­θε­ρά τον Δήμο.

Ιδιαί­τε­ρη μνεία γί­νε­ται και στη συμ­βο­λή του νο­μι­κού συμ­βού­λου του Δήμου, κ. Εμ­μα­νου­ήλ Στά­γκα, ο οποί­ος, όπως ανα­φέ­ρε­ται, «πα­ρεί­χε απο­φα­σι­στι­κή νο­μι­κή υπο­στή­ρι­ξη σε όλες τις φά­σεις της υπό­θε­σης».

Το μή­νυ­μα της επι­στο­λής: «Η Δι­καιο­σύ­νη μί­λη­σε, η κοι­νω­νία πε­ρι­μέ­νει»

Η επι­στο­λή Απο­στο­λί­δη και Μαυ­ρομ­μά­τη έχει σαφή πο­λι­τι­κό και ηθικό χα­ρα­κτή­ρα. Απο­τε­λεί κά­λε­σμα ευ­θύ­νης προς τη δη­μο­τι­κή αρχή να στα­θεί στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων και να υλο­ποι­ή­σει επι­τέ­λους τη δι­κα­στι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νη αξιο­ποί­η­ση του ακι­νή­του.

Όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανα­φέ­ρουν:

«Τώρα ο Δήμος έχει τον λόγο, χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση, να υλο­ποι­ή­σει τη θέ­λη­ση του δια­θέ­τη Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου. Η ομό­φω­νη από­φα­ση στο Δ.Σ. για αξιο­ποί­η­ση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος απο­τε­λεί ένα απο­φα­σι­στι­κό βήμα. Η από­φα­ση τιμά όλα τα μέλη του Δ.Σ., διότι πρω­ταρ­χι­κό μέ­λη­μά τους είναι η εξυ­πη­ρέ­τη­ση του δη­μο­τι­κού συμ­φέ­ρο­ντος προς όφε­λος των κα­τοί­κων».

Το επό­με­νο βήμα

Η συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της Δευ­τέ­ρας ανα­μέ­νε­ται να έχει κα­θο­ρι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Για πρώτη φορά, μετά από δε­κα­ε­τί­ες νο­μι­κής αστά­θειας, το θέμα του Ψι­μο­ρί­φειου περνά από τις αί­θου­σες των δι­κα­στη­ρί­ων στην πο­λι­τι­κή σφαί­ρα και στη δια­χεί­ρι­ση του ίδιου του Δήμου.

Το ζη­τού­με­νο πλέον είναι ο σχε­δια­σμός ενός βιώ­σι­μου πλά­νου αξιο­ποί­η­σης που θα σέ­βε­ται τη βού­λη­ση του δια­θέ­τη και θα υπη­ρε­τεί το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Η το­πι­κή κοι­νω­νία, κου­ρα­σμέ­νη από χρό­νια αδρά­νειας, ανα­μέ­νει από τη δη­μο­τι­κή αρχή να προ­χω­ρή­σει σε πρά­ξεις.