Στο μικροσκόπιο της προανακρίτριας οι αλληλομηνύσεις του προέδρου της ΔΕΥΑΡ και της δικαστικής επιμελήτριας

• Η δικα­στική επι­με­λή­τρια κλήθηκε χθες σε εξη­γή­σεις. Η υπόθεση επι­στρέ­φει στο προ­σκή­νιο περίπου 7 μήνες μετά την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση που κατέ­ληξε σε σύλληψη

Το ποινικό σκέλος της σύγκρου­σης ανάμεσα στη ΔΕΥΑΡ και την Περι­φέ­ρεια, που είχε μείνει σε εκκρε­μό­τητα από τον περα­σμένο Μάρτιο, ανοίγει ξανά. Η προ­α­να­κρί­τρια που χει­ρί­ζε­ται την υπόθεση προ­χώ­ρησε σε νέο γύρο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης για τις μηνύ­σεις που αντάλ­λα­ξαν ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ και η δικα­στική επι­με­λή­τρια που είχε ανα­λά­βει την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση σε βάρος της επι­χεί­ρη­σης.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η δικα­στική επι­με­λή­τρια κλήθηκε χθες σε εξη­γή­σεις.

Ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, αφού έδωσε εξη­γή­σεις τότε ως μηνυό­με­νος για παρε­μπό­διση εκτέ­λε­σης και απεί­θεια, κατέ­θεσε μήνυση σε βάρος της δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας για παρά­βαση καθή­κο­ντος. Φέρεται να υπο­στη­ρί­ζει ότι τα ανα­γκα­στικά μέτρα επι­βλή­θη­καν για ποσό μεγα­λύ­τερο από το πραγ­μα­τικό και ότι δεν τηρή­θηκε η προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία, επι­κα­λού­με­νος την απουσία μάρτυρα και πλάνα από μαγνη­το­σκό­πηση της επι­με­λή­τριας, ενώ δια­τυ­πώ­νει και ισχυ­ρι­σμούς για προ­θε­σμίες και τύπους οχλή­σεων.

Η επι­με­λή­τρια απά­ντησε με μήνυση για ψευδή κατα­μή­νυση. Η θέση της είναι ότι η εκτέ­λεση δεν είχε καν αρχίσει, αφού το ταμείο δεν της παρα­δό­θηκε ποτέ, και επο­μέ­νως δεν είχε φτάσει η στιγμή που θα απαι­τού­νταν μάρ­τυ­ρας. Από την πλευρά της ανα­φέρ­θηκε και το πρόσωπο που είχε ήδη ειδο­ποι­η­θεί και περί­μενε να κληθεί. Τη μαγνη­το­σκό­πηση τη χαρα­κτη­ρί­ζει παρά­νομη και έχει ζητήσει την ποινική δίωξη όσων την κατέ­γρα­ψαν ενώ ασκούσε τα καθή­κο­ντά της.

Η Περι­φέ­ρεια είχε δώσει παραγ­γε­λία για ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ληξι­πρό­θε­σμων χρεών της ΔΕΥΑΡ, επι­κα­λού­μενη το δικαί­ωμα να εισπράτ­τει τις οφειλές της με κάθε πρό­σφορο μέσο. Η επι­με­λή­τρια μετέβη στα γραφεία της επι­χεί­ρη­σης με αστυ­νο­μική συνο­δεία, όμως ο πρό­ε­δρος αρνή­θηκε να παρα­δώ­σει το ταμείο. Υπο­στή­ριξε ότι ο βεβαιω­τι­κός κατά­λο­γος είχε κοι­νο­ποι­η­θεί μόλις στις 11 Μαρτίου 2026 και ότι η προ­θε­σμία δεν είχε παρέλ­θει.

Η ένταση μετα­φέρ­θηκε στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα, έξω από το οποίο συγκε­ντρώ­θη­καν υπάλ­λη­λοι της ΔΕΥΑΡ για να στη­ρί­ξουν τον πρόεδρό τους. Λίγες ώρες αργό­τερα, στις 13 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:15, η δικα­στική επι­με­λή­τρια συνε­λή­φθη για παρά­βαση καθή­κο­ντος.

Η σύλληψη προ­κά­λεσε αντι­δρά­σεις, καθώς το άρθρο 89 παρ. 3 του ν. 2318/1995, του Κώδικα Δικα­στι­κών Επι­με­λη­τών, απα­γο­ρεύει ρητά τη σύλληψη δικα­στι­κού επι­με­λητή και την παρα­πο­μπή του στην αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία για πράξεις που τελού­νται κατά την εκτέ­λεση των υπη­ρε­σια­κών του καθη­κό­ντων και σχε­τί­ζο­νται με αυτά. Μετά την παρέμ­βαση των συνη­γό­ρων της, όλοι όσοι είχαν συλ­λη­φθεί αφέ­θη­καν ελεύ­θε­ροι λίγο πριν από τις 21:00 με εισαγ­γε­λική εντολή.

Πίσω από την ποινική διά­σταση βρί­σκε­ται μια οικο­νο­μική διαφορά που είχε ήδη φτάσει στα δικα­στή­ρια. Τον Ιούλιο του 2025 η ΔΕΥΑΡ είχε εξα­σφα­λί­σει προ­σω­ρινή διαταγή που ανέ­στειλε την εκτέ­λεση κατα­σχε­τη­ρίου έως 6.384.094,10 ευρώ, χωρίς αυτό να σημαί­νει απαλ­λαγή από την οφειλή.

Τον Οκτώ­βριο του 2025 η Περι­φέ­ρεια απέ­στειλε νέο λογα­ρια­σμό 965.480,62 ευρώ για υπη­ρε­σίες από τον Φεβρουά­ριο έως τον Αύγου­στο του 2025, ο οποίος επι­δό­θηκε στις 17 Οκτω­βρίου 2025 με προ­θε­σμία 30 ημερών. Η ΔΕΥΑΡ τον προ­σέ­βαλε, αλλά αυτή τη φορά δεν ζήτησε ανα­στολή. Η οφειλή βεβαιώ­θηκε στις 10 Μαρτίου 2026 και ακο­λού­θησε κατα­σχε­τή­ριο στις τρά­πε­ζες, βάσει του ν. 4978/2022 και του Κώδικα Είσπρα­ξης Δημο­σίων Εσόδων.

Η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει ότι είχε ήδη κατα­βά­λει περίπου 200.000 ευρώ στις 3 Νοεμ­βρίου 2025, ότι η ορθή επα­νά­ληψη του κατα­λό­γου δεν συνο­δεύ­τηκε από τρο­πο­ποί­ηση του κατα­σχε­τη­ρίου και ότι η κατά­σχεση εμπό­δισε πληρωμή για την οποία είχε ήδη εκδοθεί ένταλμα. Η Περι­φέ­ρεια αντι­τεί­νει ότι η σχετική επι­κοι­νω­νία έγινε μετά την κατά­σχεση, ότι το ποσό που είχε κατα­βλη­θεί δεν θα απο­τε­λούσε αντι­κεί­μενο εκτέ­λε­σης και ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 2 του ΚΕΔΕ, δεν απαι­τεί­ται ατομική ειδο­ποί­ηση υπε­ρη­με­ρίας για την επιβολή κατά­σχε­σης.

Στο ευρύ­τερο πλαίσιο, η ΔΕΥΑΡ υπο­λο­γί­ζει τις οφειλές της προς την Περι­φέ­ρεια σε περίπου 6,5 εκατ. ευρώ και δια­τεί­νε­ται ότι έχει εκχω­ρή­σει για συμ­ψη­φι­σμό απαι­τή­σεις 9,8 εκατ. ευρώ, ενώ η Περι­φέ­ρεια θεωρεί εικο­νικό τιμο­λό­γιο 9,4 εκατ. ευρώ για υδρο­κλοπή στις νησίδες. Στη διάρ­κεια της κρίσης η ΔΕΥΑΡ είχε προ­χω­ρή­σει και σε δια­κο­πές υδρο­δό­τη­σης σε δημόσια κτήρια, ανάμεσά τους και η ΔΟΥ, όπου το νερό επα­νήλθε μόνο με εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία.

Με την κατά­θεση των εξη­γή­σεων θα κριθεί αν και ποιες από τις εκα­τέ­ρω­θεν καταγ­γε­λίες θα έχουν ποινική συνέ­χεια.