Α-τυπος και υπογραμμός: Το ερώτημα

O έρω­τας στα χρό­νια της κρί­σης. Δύ­σκο­λο το εγ­χεί­ρη­μα εξαρ­χής. Κι αυτό γιατί, η κρίση δεν είναι μόνο οι­κο­νο­μι­κή. Είναι κρίση ηθι­κής και αξιών, είναι κρίση αρχών. Ένα το κρα­τού­με­νο. Κι ύστε­ρα είναι και ο έρω­τας, δύ­σκο­λος από τη φύση του, δύ­στρο­πος και απαι­τη­τι­κός.

Και κάπου εκεί μέσα στην αντι­κει­με­νι­κά δύ­σκο­λη και ζο­φε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πρέ­πει κάπου να χω­ρέ­σει και ο εορ­τα­σμός του Αγιου Βα­λε­ντί­νου. Κο­ντράστ. Από την μία πλευ­ρά, τα φρου­ρού και τα αρώ­μα­τα και από την άλλη η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που μας ζώνει απει­λη­τι­κά, όπως τους κα­μι­κά­ζι λίγο πριν την έκρη­ξη.

Όλα όσα συμ­βαί­νουν γύρω μας, έχουν αφαι­ρέ­σει τον ερω­τι­σμό από τη ζωή μας. Και ερω­τευ­μέ­νος μπο­ρεί να είναι κα­νείς με πολλά πράγ­μα­τα. Πρώτα πρώτα με τη ζωή την ίδια, με όλα όσα η φύση μας προ­σφέ­ρει και αδιά­φο­ρα τα προ­σπερ­νά­με, με τα αγα­πη­μέ­να μας πρό­σω­πα, με την τέχνη, με όλα όσα μας εμπνέ­ουν και μας κά­νουν κα­λύ­τε­ρη την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Κι είναι και ο έρω­τας εκεί­νος που σε συ­νε­παίρ­νει  και που όσο και να τον έχουν εξυ­μνή­σει απλοί άν­θρω­ποι και με­γά­λοι ποι­η­τές, όσο και να έχουν ασχο­λη­θεί μαζί του φι­λό­σο­φοι, ψυ­χο­λό­γοι, κοι­νω­νιο­λό­γοι, νευ­ρο­βιο­λό­γοι αλλά και ανει­δί­κευ­τοι ερω­τευ­μέ­νοι, αυτός πάντα ξε­φεύ­γει βγά­ζο­ντας επι­δει­κτι­κά τη γλώσ­σα σε όποιον τολ­μή­σει να τον εξε­τά­σει σχο­λα­στι­κά.

Εχει θέση ο έρω­τας στη ση­με­ρι­νή εποχή; Αν του αφή­σου­με χώρο, θα έχει. Το θέμα είναι πως εί­μα­στε απα­σχο­λη­μέ­νοι με τα προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και αφή­νου­με στην άκρη τις πι­νε­λιές εκεί­νες που θα μπο­ρού­σαν, ίσως,  να χρω­μα­τί­σουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Είτε ως ζευ­γά­ρια που πνί­γο­νται στην ρου­τί­να, είστε ως μο­νά­δες που έχουν πε­ρι­χα­ρα­κώ­σει την ζωή τους με τρόπο τέ­τοιο που δεν αφή­νουν και πολλά πε­ρι­θώ­ρια να χω­ρέ­σει οποιασ­δή­πο­τε μορ­φής έρω­τας.

Η 14η Φε­βρουα­ρί­ου μέρα δεν είναι απα­ραί­τη­τα εκεί­νη που θα μας κάνει να αφή­σου­με λίγο χώρο στην γκρί­ζα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας για να χω­ρέ­σει και ο έρω­τας, ίσως να είναι η αφορ­μή. Ισως πάλι όχι. Επει­δή κατά κύριο λόγο πρό­κει­ται για μια εμπο­ρι­κή, κυ­ρί­ως γιορ­τή, είναι πολ­λοί εκεί­νοι που πάνε κό­ντρα στο «έθιμο». Το μόνο βέ­βαιο είναι πως, μέρα είναι και θα πε­ρά­σει, ως γιορ­τή του­λά­χι­στον. Το ερώ­τη­μα πα­ρα­μέ­νει πά­ντως ανα­πά­ντη­το επί της ου­σί­ας. Εχει θέση ο έρω­τας σε αυτή τη δύ­σκο­λη εποχή; Σε μία εποχή που έχει δια­βρώ­σει αι­σθή­μα­τα, συ­νει­δή­σεις, αξίες και αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις;

Κι είναι εκεί­νες οι, λίγες, εξαι­ρέ­σεις όμως που σε οδη­γούν σε δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις. Μήπως τε­λι­κά έχει θέση;  Ερώ­τη­μα – πα­γί­δα. Ανα­πά­ντη­το. Τροφή για σκέψη. Κλει­δί για κλει­δω­μέ­νες σκέ­ψεις.