- Η Τώνια Μοροπούλου, πρωταγωνίστρια της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αφηγείται τη δράση της και τη συμμετοχή της στον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών.
- Θυμάται ότι οι διαδηλωτές αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το Πολυτεχνείο, παρά τις προειδοποιήσεις για αιματοχυσία, και στο τέλος έψαλαν τον εθνικό ύμνο.
- Κατά την αποχώρησή τους, στρατιώτες τούς απείλησαν και πυροβόλησαν, ενώ άλλοι στρατιώτες παρενέβησαν και οι σφαίρες εξοστρακίστηκαν στα δέντρα.
- Η Μοροπούλου συνελήφθη και βασανίστηκε, αλλά τονίζει πως η αγάπη για τη ζωή και ο αγώνας για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» υπερίσχυσαν του φόβου και δεν γνώρισαν υποχώρηση.
Η Τώνια Μοροπούλου. Από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Το κορίτσι της Σχολής Χημικών Μηχανικών. Μαζί με τη Μαρία Δαμανάκη. Το κορίτσι που πρώτο ανακάλυψε τον ραδιοφωνικό πομπό. Η Τώνια, η καθηγήτρια στο Πρίνστον και τη Βενετία. Η Τώνια με τη χαρακτηριστική βελούδινη και κάπως νωχελική φωνή. Αφηγείται και ακούγοντάς τη με δάκρυα υποκλίνεσαι στον αγώνα της. Και τους αγώνες εκείνων των παιδιών.
Ανάμεσα στα άλλα λέει πως όλοι στο Πολυτεχνείο εκείνη την εποχή, όπως «ο Βασίλης Πεντάρης, που ανήκε σε αυτόν τον παραδοσιακό χώρο της ΕΡΕ, ήταν από τους πρωτοστάτες της Εξέγερσης». Επίσης, ότι «θυμάμαι να στέκομαι μπροστά στον πομπό και να λέω εντελώς αυθόρμητα: “Ελληνικέ λαέ, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων”». Και όταν την Παρασκευή μαζεύτηκαν σύννεφα πυκνά, «όλες οι δυνάμεις της παραδοσιακής Αριστεράς, με τον φόβο της αιματοχυσίας, έλεγαν το ίδιο: “Φύγετε γιατί θα σας σκοτώσουν”. Αλλά εμείς δεν θέλαμε να φύγουμε και τελικά είπαμε τον εθνικό ύμνο».
Γιατί; «Είχαμε ξεπεράσει την έννοια του φόβου, ήταν μια κατάσταση εντελώς διαφορετική από αυτές που μπορεί να φανταστεί ένας άνθρωπος».
Και όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν, «κάποιοι στρατιώτες μάς φώναζαν: “Σηκώστε τα χέρια γιατί θα σας σκοτώσουμε”. Εμείς δεν σηκώσαμε τα χέρια, δεν επρόκειτο να παραδοθούμε».
Μάλιστα, «την ώρα που πυροβολούσαν, κάποιοι άλλοι φαντάροι τούς έσπρωξαν και οι σφαίρες εξοστρακίστηκαν στα δέντρα».
Οταν την έπιασαν, «τους είπα: “Δεν έχω τίποτ’ άλλο να πω, πηγαίνετέ με όπου θέλετε”». Και οι βασανιστές της την εγκατέλειψαν: «Εφτασαν σε τέτοιο σημείο, που πολλοί από τους βασανιστές μου παραιτήθηκαν».
Τελικά, «αυτό που κρατάω είναι ότι υπήρχε μέσα μας η αγάπη για τη ζωή, η οποία ήταν υπέρτερη. Το “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” ήταν ένας αγώνας μέχρι τέλους, χωρίς καμιά υποχώρηση και καμιά παράδοση».
Τώνια, πες τα! Και τα είπε.
Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr
Πηγή: protothema.gr
































Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.