ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ενας Γερμανός «στρατιώτης» στο άτυπο δίκτυο εθελοντών!

Μαίρη Φώτη 6 λεπτά ανάγνωση
1
  • Συνέντευξη
  • στη Μαίρη Φώτη

Ο Klaus Hensler, εδώ και δύο χρόνια έχει μετα­κο­μί­σει στη Ρόδο αφή­νο­ντας πίσω του την Γερ­μα­νία, με μονα­δικό σκοπό να βοη­θή­σει οικο­νο­μικά αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας από τα χρήματα που συγκέ­ντρωσε από την εργασία του όλα αυτά τα χρόνια.

Μένει στ’ Αφάντου, τα οποία επι­σκέ­φθηκε για πρώτη φορά το 2002 και έκτοτε ερχόταν για δια­κο­πές του­λά­χι­στον μια φορά τον χρόνο.

Μέσα στα δύο αυτά χρόνια, έχει βοη­θή­σει σημα­ντικά τόσο στην ανα­κού­φιση των προ­σφύ­γων στα Παλαιά Σφαγεία προ­σφέ­ρο­ντας και προ­σω­πική εθε­λο­ντική εργασία όσο και Ρόδιους οι οποίοι έχουν χτυ­πη­θεί από την οικο­νο­μική κρίση, δια­θέ­το­ντας χρήματα από το υστέ­ρημά του για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης.

«Στρα­τιώ­της» στο άτυπο δίκτυο εθε­λο­ντών, που έχει στηθεί από την εθε­λό­ντρια Σοφία Μανιά σε όλη τη Ρόδο, ο Klaus διορ­γα­νώ­νει ένα μεγάλο πάρτι την Δευτέρα 6 Μαρτίου, με dj τον ίδιο, στη disco Elli, για φιλαν­θρω­πικό σκοπό. Τα χρήματα θα δια­τε­θούν για την ενί­σχυση του Συλ­λό­γου Σκλή­ρυν­σης Κατά Πλάκας Δωδε­κα­νή­σου αλλά και για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης σε οικο­νο­μικά αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας.

Σε συνέ­ντευξή του στην «δ», εξηγεί τους λόγους που τον ώθησαν να μετα­κο­μί­σει στη Ρόδο για να βοη­θή­σει όσους έχουν ανάγκη, μιλά με θλίψη για την φτώχεια  και την ανέχεια που αντί­κρισε στο νησί μας, λέει ότι το χαμό­γελο των ανθρώ­πων είναι η καλύ­τερη αντα­μοιβή για την απόφασή του να αφο­σιω­θεί σε αγα­θο­ερ­γίες και απευ­θύ­νει πρό­σκληση σε όλους τους Ρόδιους να στη­ρί­ξουν την φιλαν­θρω­πική βραδιά της 6ης Μαρτίου.

Διορ­γα­νώ­νει ένα μεγάλο πάρτι την Δευτέρα 6 Μαρτίου, με dj τον ίδιο, στη disco Elli. Τα χρήματα θα δια­τε­θούν στον Σύλλογο Σκλή­ρυν­σης Κατά Πλάκας Δωδε­κα­νή­σου και για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης σε οικο­νο­μικά αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας.

Πότε ήρθες για πρώτη φορά στη Ρόδο;

Ηρθα για δια­κο­πές το 2002 για πρώτη φορά. Η Ρόδος ήταν ενδιά­με­σος σταθμός για να πάω δια­κο­πές στην Κάρπαθο. Εμεινα εδώ τρεις ημέρες και ερω­τεύ­τηκα τ’ Αφάντου! Εκτοτε κάθε χρόνο ερχό­μουν για δια­κο­πές, του­λά­χι­στον μια φορά τον χρόνο. Θεω­ρούσα ότι η Ρόδος είναι μια αμιγώς του­ρι­στική περιοχή, όμως υπάρ­χουν πολλά ωραία μέρη για να επι­σκε­φθεί κανείς, που δεν είναι αυτό που λέμε, του­ρι­στι­κές περιο­χές.

Πότε απο­φά­σι­σες να μείνεις στο νησί;

Πριν από δύο χρόνια. Ηδη έναν χρόνο πριν το απο­φα­σίσω, άρχισα να σκέ­φτο­μαι ότι θέλω να περνώ στη Ρόδο το μεγα­λύ­τερο διά­στημα του έτους. Δεν έχω δική μου οικο­γέ­νεια, δεν έχω υπο­χρε­ώ­σεις… Είχα φυλάξει κάποια χρήματα όλα αυτά τα χρόνια που εργα­ζό­μουν κι έτσι όταν ωρίμασε η σκέψη, είπα στον εαυτό μου ότι ήρθε η ώρα να στα­μα­τήσω την δουλειά και να κάνω αυτό που ονει­ρευό­μουν.

Ποια ήταν η δουλειά σου;

Ημουν φυσιο­θε­ρα­πευ­τής αλλά και  επαγ­γελ­μα­τίας dj στην Γερ­μα­νία. Γι αυτό και απο­φά­σισα να βοηθήσω κι εγώ με τον δικό μου τρόπο τους οικο­νο­μικά ασθε­νείς κατοί­κους της Ρόδου και τον Σύλλογο Ατόμων με Σκλή­ρυνση κατά Πλάκας, διορ­γα­νώ­νο­ντας ένα μεγάλο πάρτι την Δευτέρα 6  Μαρτίου στη disco Elli με μουσικά ακού­σματα που θα επιλέξω από τις δεκα­ε­τίες του ’70, του ’80 και του ‘90. Η είσοδος θα είναι 10 ευρώ και όσοι έρθουν πριν από τις 9 θα δικαιού­νται και ένα δωρεάν ποτό. Θα ξεκι­νή­σουμε από τις 8. Γνωρίζω ότι οι Ελληνες βγαί­νουν αργό­τερα για δια­σκέ­δαση, αλλά είπαμε να το κάνουμε νωρίς για να έρθουν και άνθρω­ποι που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ξενυ­χτή­σουν.

Η προ­πώ­ληση των εισι­τη­ρίων θα γίνεται μέχρι τις 28 Φεβρουα­ρίου από τα κεντρικά ζαχα­ρο­πλα­στεία και αρτο­ποιεία της Ρόδου. Τα χρήματα που θα συγκε­ντρω­θούν θα δια­τε­θούν για την ενί­σχυση του Συλ­λό­γου Ατόμων με Σκλή­ρυνση κατά Πλάκας και μέρος αυτών θα δια­τε­θεί και για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης τα οποία θα δια­νε­μη­θούν σε φτωχούς ανθρώ­πους. Περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες για την εκδή­λωση θα βρείτε στην σελίδα στο facebook «DaddyPartyRhodes» όπου μπορεί κανείς να επι­λέ­ξει και τα τρα­γού­δια που θέλει να ακούσει τη βραδιά του πάρτι! Σας προ­σκαλώ όλους να δια­σκε­δά­σουμε μαζί, θα είναι μια υπέροχη βραδιά και τα χρήματα θα δια­τε­θούν για καλό σκοπό. Τέτοιου είδους εκδη­λώ­σεις διορ­γά­νωνα και στην Γερ­μα­νία. Μάλιστα, πριν φύγω από την Γερ­μα­νία μαζί με άλλους dj διορ­γα­νώ­σαμε ένα μεγάλο πάρτι στο οποίο ήρθαν περισ­σό­τερα από 700 άτομα. Τα χρήματα από το δικό μου μερίδιο εκείνης της βραδιάς, όταν ήρθα στη Ρόδο, τα διέθεσα σε φιλαν­θρω­πι­κούς σκοπούς.

Γνωρίζω ότι βοηθάτε σημα­ντικά στο έργο της εθε­λό­ντριας Σοφίας Μανιά. Πώς μάθατε για την Σοφία;

Εγώ ήρθα στη Ρόδο στις 15 Μαρτίου του 2015. Διάβασα στο facebook, πως στη Ρόδο υπάρ­χουν άνθρω­ποι που χρειά­ζο­νται βοήθεια. Κι έτσι έμαθα για την Σοφία και απο­φά­σισα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ. Πήγαινα στον καταυ­λι­σμό των προ­σφύ­γων στα Παλαιά Σφαγεία με την Σοφία, όπου μαγει­ρεύ­αμε, κάναμε διά­φο­ρες εργα­σίες και προ­σπα­θού­σαμε να ανα­κου­φί­σουμε αυτούς τους ανθρώ­πους που άφησαν πίσω τους τον πόλεμο ήρθαν στην Ελλάδα ανα­ζη­τώ­ντας μιας καλύ­τερη ζωή. Βοηθώ όπου χρειά­ζε­ται τη Σοφία, ακόμα και στην διανομή φαγητού στα σπίτια οικο­νο­μικά αδύ­να­μων ανθρώ­πων.

Πού μένεις στη Ρόδο;

Μένω στ’ Αφάντου, είναι μια περιοχή που μου αρέσει πολύ. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που ήρθα στη Ρόδο. Μένω στο ίδιο μέρος όπου περ­νούσα τις δια­κο­πές μου όταν ερχό­μουν στο νησί.

Τι σου αρέσει περισ­σό­τερο στο νησί μας;

Όλα, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ. Μου αρέσει η ατμό­σφαιρα, η ηρεμία. Αν έμενα στην Γερ­μα­νία, θα εργα­ζό­μουν ακόμα.

Πώς περνά η μέρα σου στη Ρόδο;

Ηρεμα. Εχω έναν σκύλο, έχω πέντε γατιά… Πέρασα αρκετό χρόνο φτιά­χνο­ντας το σπίτι που μένω. Είχα αρκετό φόρτο εργα­σίας τον πρώτο χρόνο, μπορώ να πω περισ­σό­τερο και από ότι στην Γερ­μα­νία! Τώρα είναι πιο χαλαρά τα πράγ­ματα.

Μιας και έρχεσαι από το 2002, πώς βλέπεις σήμερα την κατά­σταση στην Ελλάδα και ειδι­κό­τερα στη Ρόδο μετά την οικο­νο­μική κρίση και όλα τα προ­βλή­ματα που προ­έ­κυ­ψαν;

Όταν ερχό­μουν μόνο για δια­κο­πές, ήταν δύσκολο να δια­κρίνω τις μετα­βο­λές που έχουν επέλθει με τα χρόνια. Τώρα που μένω εδώ, είναι δια­φο­ρε­τικά. Βοη­θώ­ντας την Σοφία, βλέπω φτώχεια και δυστυ­χία στη Ρόδο. Εχω δει πώς ζουν φτωχοί άνθρω­ποι, έχω δει τα σπίτια τους κι έχω συγκλο­νι­στεί… Είναι δύσκολα τα πράγ­ματα.

Πώς βλέπεις το μέλλον; Θα συνε­χί­σεις να ζεις στη Ρόδο;

Ναι. Σκοπεύω να μείνω στη Ρόδο. Οσο είμαι υγιής και μπορώ να προ­σφέρω θα μένω στο νησί.

Φαντά­ζο­μαι θα έχεις συχνά επι­σκέ­πτες από την Γερ­μα­νία.

Ναι, βέβαια! Πέρυσι επί 12 εβδο­μά­δες, κυρίως το καλο­καίρι είχα φιλο­ξε­νού­με­νους από την Γερ­μα­νία, το ίδιο και πρό­περσι.

Νιώθεις ότι η Ρόδος είναι το σπίτι σου;

Ναι.

Και σκο­πεύ­εις να συνε­χί­σεις να στη­ρί­ζεις την Σοφία για την ανα­κού­φιση των άπορων συμπο­λι­τών μας;

Ναι βέβαια.

Εκανες το ίδιο όταν ζούσες στην Γερ­μα­νία;

Όχι, δεν το έκανα. Ημουν πολύ απα­σχο­λη­μέ­νος με την εργασία μου αλλά επι­πλέον η Γερ­μα­νία είναι μια πλούσια και ισχυρή χώρα. Δεν με χρειά­ζε­ται. Γιατί λοιπόν να ξοδέψω τα χρήματά μου σε μια χώρα που δεν τα χρειά­ζε­ται και να μην βοηθήσω την Ελλάδα που με έχει ανάγκη; Εβλεπα την κατά­σταση στη Λέσβο όπου ακόμα και οι πολύ φτωχοί άνθρω­ποι έδιναν ό,τι μπο­ρού­σαν από το υστέ­ρημά τους για να βοη­θή­σουν τους πρό­σφυ­γες και είπα στον εαυτό μου «γιατί όχι κι εσύ;». Στην Γερ­μα­νία δεν θα το έκανα αυτό, δεν το έχει ανάγκη.

Αρα η πρώτη σου αντί­δραση ήταν να έρθεις να βοη­θή­σεις τους πρό­σφυ­γες;

Είχα τον χρόνο, είχα φυλάξει κάποια χρήματα από την εργασία μου και απο­φά­σισα να έρθω στην Ελλάδα και να βοηθήσω. Δεν είμαι πλού­σιος, όμως έχω κάποια λίγα χρήματα που μπορώ να διαθέσω υπέρ των αδυ­νά­μων και θέλω να προ­σφέρω και εθε­λο­ντική εργασία όποτε μπορώ. Μακάρι να μπο­ρούσα να διαθέσω περισ­σό­τερα χρήματα, αλλά δεν είναι δυνατόν αυτό. Γι’ αυτό διορ­γα­νώ­νουμε και αυτό το μεγάλο πάρτι στις 6 Μαρτίου, για να βοη­θή­σουμε όσους μας έχουν ανάγκη.

Δεν το κάνουν αυτό πολλοί άνθρω­ποι πάντως.

Δεν πει­ρά­ζει, εγώ σκέ­φτηκα να το κάνω για την Ελλάδα. Οι άνθρω­ποι στην Γερ­μα­νία έχουν οικο­νο­μική άνεση, δεν χρειά­ζο­νται βοήθεια. Πρέπει να προ­σφέ­ρουμε την βοήθειά μας σε όσους την χρειά­ζο­νται.

Οι άνθρω­ποι που βοηθάς, τι σου λένε;

Μου αρκεί να τους βλέπω να χαμο­γε­λάνε. Αυτό μου φτάνει, δεν θέλω να μου πουν τίποτα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.