Για φιέστες κατηγορεί την πλειοψηφία του ΙΣΕΚ η διοίκηση της Ένωσης Γιατρών του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου

Από την Ένωση Γιατρών του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τή­ριου Λέρου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026 στήθηκε στην αίθουσα εκδη­λώ­σεων του Νοσο­κο­μείου Λέρου,με παρου­σία του Διοι­κητή, άλλη μία φιέστα δημο­σίων σχέσεων από την πλειο­ψη­φία του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Επαρ­χίας Καλύ­μνου.  Με πρό­σχημα τη βρά­βευση συνα­δέλ­φων για τη συμβολή τους στη διάσωση του Τούρκου επι­χει­ρη­μα­τία Ali Sabanci, επι­χει­ρή­θηκε να στηθεί ένα επι­κοι­νω­νιακό θέαμα που περισ­σό­τερο θύμιζε προ­ε­κλο­γική εκδή­λωση παρά ουσια­στική ανα­γνώ­ριση του έργου τών υγειο­νο­μι­κών.

Κανείς δεν αμφι­σβη­τεί την τερά­στια προ­σπά­θεια που κατέ­βα­λαν οι γιατροί και οι εργα­ζό­με­νοι του Νοσο­κο­μείου Λέρου για τη διάσωση του Τούρκου επι­χει­ρη­μα­τία Ali Sabancı. Όπως κανείς δεν αμφι­σβη­τεί την επι­στη­μο­νική επάρ­κεια, την αυτα­πάρ­νηση και την προ­σφορά των υγειο­νο­μι­κών του νοσο­κο­μείου μας.

Όμως εύλογα γεν­νιέ­ται το ερώτημα: γιατί επι­λέ­χθηκε να στηθεί μια ειδική τελετή βρά­βευ­σης για ένα συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό που αφο­ρούσε έναν πάμπλουτο επι­χει­ρη­μα­τία, όταν οι ίδιοι γιατροί και οι ίδιοι εργα­ζό­με­νοι έχουν σώσει χιλιά­δες ανθρώ­πους όλα αυτά τα χρόνια χωρίς ποτέ να υπάρξει αντί­στοιχη ανα­γνώ­ριση;

Μήπως η ζωή ενός μεγι­στάνα αξίζει περισ­σό­τερο από τη ζωή ενός ψαρά, ενός ναυ­τι­κού, ενός εργάτη, ενός συντα­ξιού­χου, ενός πρό­σφυγα ή ενός παιδιού των νησιών μας;

Η απά­ντηση της ιατρι­κής επι­στή­μης και της ιατρι­κής δεο­ντο­λο­γίας είναι κατη­γο­ρη­μα­τική: όχι.

Η ηθική της ιατρι­κής δεν ανα­γνω­ρί­ζει ανθρώ­πους δύο κατη­γο­ριών. Δεν μετρά την αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής με βάση τον πλούτο, την κοι­νω­νική θέση, την εθνι­κό­τητα, τη θρη­σκεία ή τη δύναμη που κατέχει κάποιος. Από την εποχή του Ιππο­κράτη μέχρι σήμερα, ο γιατρός οφείλει να στέ­κε­ται με την ίδια ευθύνη και αφο­σί­ωση δίπλα σε κάθε ασθενή.

Οι γιατροί του Νοσο­κο­μείου Λέρου δεν ξεχω­ρί­ζουν τους ανθρώ­πους ανάλογα με το μέγεθος του τρα­πε­ζι­κού τους λογα­ρια­σμού. Δίνουν την ίδια μάχη για τον ψαρά που θα ανα­συρ­θεί τραυ­μα­τι­σμέ­νος από τη θάλασσα, για τον συντα­ξιούχο που θα υποστεί έμφραγμα, για το παιδί που θα χρεια­στεί επεί­γουσα φρο­ντίδα, για τον πρό­σφυγα, για τον άνεργο, για τον εργα­ζό­μενο, για τον επι­σκέ­πτη των νησιών μας. Αυτή είναι η ηθική της ιατρι­κής και αυτή είναι η απο­στολή του δημό­σιου συστή­μα­τος Υγείας.

Αυτό που προ­κα­λεί όμως είναι ότι όσοι σήμερα μοι­ρά­ζουν τιμη­τι­κές πλα­κέ­τες και φωτο­γρα­φί­ζο­νται στις αίθου­σες εκδη­λώ­σεων ήταν δια­χρο­νικά απόντες από τους πραγ­μα­τι­κούς αγώνες των νοσο­κο­μεια­κών γιατρών.

Πού ήταν ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Επαρ­χίας Καλύ­μνου όταν οι γιατροί της Λέρου δια­δή­λω­ναν για τις τρα­γι­κές ελλεί­ψεις προ­σω­πι­κού;

Πού ήταν όταν το νοσο­κο­μείο έμενε χωρίς καρ­διο­λόγο, χωρίς νεφρο­λόγο, χωρίς ακτι­νο­δια­γνώ­στη, χωρίς νευ­ρο­λόγο, με έναν αναι­σθη­σιο­λόγο, έναν χει­ρουργό,  έναν βιο­πα­θο­λόγο και έναν παθο­λόγο να προ­σπα­θούν να κρα­τή­σουν όρθιες κρί­σι­μες λει­τουρ­γίες;

Πού ήταν όταν οι εργα­ζό­με­νοι και τα σωμα­τεία τους έδιναν μάχες για να απο­τρέ­ψουν την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση βασικών υπη­ρε­σιών του νοσο­κο­μείου, όπως η σίτιση;

Πού ήταν στις κινη­το­ποι­ή­σεις ενάντια στην παρά­δοση κρί­σι­μων τομέων της Ψυχικής Υγείας και της Απε­ξάρ­τη­σης σε επι­χει­ρη­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα;

Πού ήταν στους αγώνες για τη μονι­μο­ποί­ηση των συμ­βα­σιού­χων εργα­ζο­μέ­νων που καλύ­πτουν πάγιες και διαρ­κείς ανάγκες;

Πού ήταν στις κινη­το­ποι­ή­σεις ενάντια στην εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση της Υγείας και στη μετα­τροπή του ασθενή σε πελάτη;

Πού ήταν όταν τα σωμα­τεία και οι ενώσεις των υγειο­νο­μι­κών προει­δο­ποιού­σαν ότι η υπο­στε­λέ­χωση και η υπο­χρη­μα­το­δό­τηση θέτουν καθη­με­ρινά σε κίνδυνο ασθε­νείς και εργα­ζό­με­νους;

Πού ήταν στις κινη­το­ποι­ή­σεις για τους μισθούς, για τις εφη­με­ρίες, για τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα των νοσο­κο­μεια­κών γιατρών, για τη δημόσια και δωρεάν Υγεία;

Απόντες.

Η απουσία τους δεν είναι τυχαία.

Απο­τε­λεί πολι­τική επιλογή.

Γιατί οι δυνά­μεις που κυριάρ­χη­σαν όλα αυτά τα χρόνια στον ΙΣΕΚ δεν αμφι­σβή­τη­σαν ποτέ την πολι­τική που αντι­με­τω­πί­ζει την Υγεία ως κόστος για το κράτος και πεδίο κερ­δο­φο­ρίας για επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους.

Αντί να συγκρου­στούν με αυτή την πολι­τική, λει­τούρ­γη­σαν ως δύναμη προ­σαρ­μο­γής και απο­δο­χής της μέσα στο ιατρικό σώμα, καλ­λιερ­γώ­ντας τη λογική της ανα­μο­νής, της ανά­θε­σης και του συμ­βι­βα­σμού.

Γι’ αυτό και οι νοσο­κο­μεια­κοί γιατροί γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ποιοι βρέ­θη­καν δίπλα τους στους αγώνες και ποιοι εμφα­νί­ζο­νται μόνο όταν υπάρ­χουν κάμερες, βρα­βεύ­σεις και δημό­σιες σχέσεις.

Ιδιαί­τερο προ­βλη­μα­τι­σμό προ­κα­λεί και η χρονική συγκυ­ρία της συγκε­κρι­μέ­νης εκδή­λω­σης. Η βρά­βευση πραγ­μα­το­ποιεί­ται λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Επαρ­χίας Καλύ­μνου, γεγονός που εύλογα γεννά ερω­τή­ματα για τις πραγ­μα­τι­κές επι­διώ­ξεις αυτής της πρω­το­βου­λίας.

Γιατί όσοι επί χρόνια απου­σί­α­ζαν από τις κινη­το­ποι­ή­σεις των νοσο­κο­μεια­κών γιατρών, από τους αγώνες για τη στε­λέ­χωση των νοσο­κο­μείων, για τους μισθούς, για τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα και για τη δημόσια Υγεία, ανα­κά­λυ­ψαν ξαφνικά την ανάγκη να τιμή­σουν τους υγειο­νο­μι­κούς ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή;

Οι νοσο­κο­μεια­κοί γιατροί έχουν πείρα. Γνω­ρί­ζουν να ξεχω­ρί­ζουν την ειλι­κρινή ανα­γνώ­ριση από τις κινή­σεις εντυ­πω­σια­σμού. Γνω­ρί­ζουν να ξεχω­ρί­ζουν τη συμπα­ρά­σταση στους αγώνες από τις δημό­σιες σχέσεις. Και γνω­ρί­ζουν ότι η πραγ­μα­τική στήριξη προς τους υγειο­νο­μι­κούς απο­δει­κνύ­ε­ται στους καθη­με­ρι­νούς αγώνες για τα δικαιώ­ματά τους και όχι στις προ­ε­κλο­γι­κές φιέστες.

 

Η πραγ­μα­τική ανα­γνώ­ριση προς τους υγειο­νο­μι­κούς δεν είναι οι φιέστες και οι δημό­σιες σχέσεις.

Είναι οι μόνιμες προ­σλή­ψεις.

Είναι η πλήρης στε­λέ­χωση των νοσο­κο­μείων.

Είναι η επαρκής κρατική χρη­μα­το­δό­τηση.

Είναι οι αξιο­πρε­πείς μισθοί και οι ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες εργα­σίας.

Είναι η πληρωμή όλων των δεδου­λευ­μέ­νων.

Είναι η απο­κλει­στικά δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλο τον λαό.

Οι γιατροί και οι εργα­ζό­με­νοι του Νοσο­κο­μείου Λέρου δεν έχουν ανάγκη από χει­ρο­κρο­τή­ματα μιας ημέρας. Δεν έχουν ανάγκη από τελετές που ανα­δει­κνύ­ουν επι­λε­κτικά ένα περι­στα­τικό επειδή αφορά έναν ισχυρό και πλούσιο άνθρωπο.

Το πραγ­μα­τικό τους παρά­σημο βρί­σκε­ται αλλού.

Βρί­σκε­ται στις χιλιά­δες ζωές που έχουν σώσει όλα αυτά τα χρόνια, μακριά από τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας. Βρί­σκε­ται στις αμέ­τρη­τες εφη­με­ρίες, στις δια­κο­μι­δές, στις μάχες που δίνουν καθη­με­ρινά με την ασθέ­νεια, με τις ελλεί­ψεις και με την εγκα­τά­λειψη του δημό­σιου συστή­μα­τος Υγείας.

Και εκεί κρί­νε­ται ο καθένας.

Όχι στις αίθου­σες των βρα­βεύ­σεων, αλλά στο μετε­ρίζι του αγώνα για ένα σύγ­χρονο, απο­κλει­στικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας που θα υπη­ρε­τεί ισότιμα κάθε άνθρωπο, ανε­ξάρ­τητα από τον πλούτο, τη θέση ή τη δύναμή του.

ΕΚ ΤΟΥ Δ.Σ ΤΗΣ Ε.Ι.ΘΕ.Λ