• Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε ότι εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων αγνόησε τελεσίδικη απόφαση και επανέλαβε την ίδια δικονομική πλημμέλεια σε βάρος ζευγαριού δανειοληπτών
Σημαντική απόφαση εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με την οποία ακυρώνεται για δεύτερη φορά πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος ζευγαριού οφειλετών στεγαστικού δανείου, με την κρίση ότι η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων που επέσπευσε την εκτέλεση παραβίασε το δεδικασμένο προηγούμενης δικαστικής απόφασης και επανέλαβε την ίδια ακριβώς δικονομική έλλειψη που είχε ήδη οδηγήσει στην ακύρωση της πρώτης εκτέλεσης.
Η υπόθεση αφορά απαίτηση που απέρρεε από σύμβαση στεγαστικού δανείου του 2007, η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των δύο ημεδαπών δανειοληπτών και τραπεζικής εταιρείας, με μεταγενέστερη τροποποιητική πράξη το 2008. Η αρχική απαίτηση φέρεται να μεταβιβάστηκε διαδοχικά σε σειρά πιστωτικών ιδρυμάτων και, τελικώς, σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού, της οποίας τη διαχείριση ανέλαβε η εμπλεκόμενη ανώνυμη εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων.
Το 2022 εκδόθηκε διαταγή πληρωμής, με την οποία οι δύο οφειλέτες υποχρεώνονταν να καταβάλουν εις ολόκληρον το ποσό των 27.362,26 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων. Μετά την επίδοση της πρώτης επιταγής προς πληρωμή τον Μάρτιο του 2022, οι θιγόμενοι άσκησαν ανακοπή. Με την υπ’ αριθμόν 154/2023 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, τόσο η διαταγή πληρωμής όσο και η επιταγή ακυρώθηκαν, για τον λόγο ότι η επισπεύδουσα εταιρεία δεν είχε προσκομίσει ούτε συγκοινοποιήσει τα νομιμοποιητικά έγγραφα από τα οποία να προκύπτει η πλήρης αλυσίδα διαδοχής της απαίτησης από την αρχική πιστώτρια τράπεζα.
Παρά την ακύρωση και την μη άσκηση ένδικου μέσου εκ μέρους της εταιρείας, η οποία κατέστησε την προηγούμενη απόφαση τελεσίδικη, η ίδια εταιρεία επέδωσε στις 10 Ιουλίου 2024 για δεύτερη φορά αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της ίδιας διαταγής πληρωμής, με νέα επιταγή προς πληρωμή για το ίδιο ποσό. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των ανακοπτόντων, η νέα αυτή εκτέλεση επιχειρήθηκε χωρίς να έχει θεραπευθεί η δικονομική πλημμέλεια, δηλαδή χωρίς να συγκοινοποιηθούν τα έγγραφα διαδοχής, γεγονός το οποίο, κατά τα διαλαμβανόμενα στην απόφαση, η καθ’ ης δεν αρνήθηκε με τις προτάσεις της.
Οι ανακόπτοντες, δια της πληρεξούσιας δικηγόρου τους κ. Σταυρούλας Κοιλιά, άσκησαν νέα ανακοπή ζητώντας την ακύρωση της δεύτερης επιταγής προς πληρωμή, επικαλούμενοι ευθεία παραβίαση του δεδικασμένου της προηγούμενης απόφασης.
Το Δικαστήριο, αφού ανέλυσε διεξοδικά τη φύση και την έκταση του δεδικασμένου, δέχθηκε ότι η τελεσίδικη απόφαση του 2023 παράγει δεσμευτική κρίση που εκτείνεται και επί της παρούσας δίκης περί την εκτέλεση, καθώς πρόκειται για την ίδια έννομη σχέση, την ίδια ιστορική και νομική αιτία και τους ίδιους διαδίκους. Κατά τις παραδοχές της απόφασης, η εταιρεία είχε τη δυνατότητα να επανέλθει επισπεύδοντας νέα εκτέλεση εφόσον προηγουμένως είχε θεραπεύσει το δικονομικό ελάττωμα, κάτι όμως που δεν έπραξε.
Όπως επισημαίνεται, η νέα επιταγή φέρει την ίδια δικονομική έλλειψη με εκείνη που οδήγησε στην προηγούμενη ακύρωση, ενώ δεν προσκομίστηκε καν έκθεση επίδοσης που να αποδεικνύει τη συγκοινοποίηση των επίμαχων νομιμοποιητικών εγγράφων στους οφειλέτες. Το Δικαστήριο σημείωσε ακόμη ότι θα συνιστούσε αξιολογική αντινομία και παραβίαση της αρχής της ισότητας των όπλων το να δεσμεύεται ο οφειλέτης από το δεδικασμένο, ενώ ο δανειστής να μπορεί να επαναλαμβάνει επακριβώς τις πλημμέλειες που έχουν ήδη κριθεί τελεσίδικα.
Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δέχθηκε την ανακοπή, ακύρωσε την επίδικη επιταγή προς πληρωμή και καταδίκασε την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των ανακοπτόντων.
