Δικαστική απόφαση καταρρίπτει αμφισβητήσεις για ιδιοκτησία ακινήτων στο Καστελλόριζο

Μία ση­μα­ντι­κή δι­κα­στι­κή από­φα­ση εκ­δό­θη­κε στις 12 Φε­βρουα­ρί­ου 2025 από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο της Ρόδου, δί­νο­ντας τέλος σε μία πο­λύ­πλο­κη ιδιο­κτη­σια­κή δια­μά­χη στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο.

Στο επί­κε­ντρο της υπό­θε­σης βρέ­θη­καν επτά ακί­νη­τα, τα οποία ανή­κουν σε κα­τα­σκευα­στι­κή εται­ρεία με έδρα το Λον­δί­νο και αμ­φι­σβη­τή­θη­καν λόγω δια­φο­ρών στα το­πο­γρα­φι­κά δια­γράμ­μα­τα.

Η υπό­θε­ση αφο­ρού­σε στην ύπαρ­ξη ενός πα­ρα­δο­σια­κού λι­θό­στρω­του δη­μο­τι­κού πε­ζό­δρο­μου, ο οποί­ος έχει κα­τα­γρα­φεί από το 1850 και εξυ­πη­ρε­τεί τις ανά­γκες διέ­λευ­σης των κα­τοί­κων.

Ωστό­σο, ένα το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα που συ­ντά­χθη­κε τον Αύ­γου­στο του 2017 από μη­χα­νι­κό πα­ρου­σί­α­ζε τον πε­ζό­δρο­μο με δια­φο­ρε­τι­κές δια­στά­σεις, δη­μιουρ­γώ­ντας επι­κα­λύ­ψεις με τα ιδιω­τι­κά ακί­νη­τα της κα­τα­σκευα­στι­κής εται­ρεί­ας.

Αυτό οδή­γη­σε στη χο­ρή­γη­ση βε­βαί­ω­σης από τη Διεύ­θυν­ση Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών και Υπο­δο­μών Ρόδου, η οποία αμ­φι­σβη­τού­σε την κυ­ριό­τη­τα της εται­ρεί­ας στα τμή­μα­τα γης που εμπλέ­κο­νταν στην υπό­θε­ση.

Το δι­κα­στή­ριο, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη όλα τα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία, με­τα­ξύ των οποί­ων τα το­πο­γρα­φι­κά δια­γράμ­μα­τα και τις τε­χνι­κές εκ­θέ­σεις μη­χα­νι­κών, έκρι­νε ότι το ενα­γό­με­νο μέρος προ­έ­βη σε εσφαλ­μέ­νη εκτί­μη­ση των δε­δο­μέ­νων.

Με­τα­ξύ των κρί­σι­μων απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων ήταν το το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα του Ιου­νί­ου 2020, το οποίο απο­τύ­πω­νε με ακρί­βεια τα επί­μα­χα ακί­νη­τα και τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις του πε­ζό­δρο­μου. Βάσει αυτής της τεκ­μη­ρί­ω­σης, το δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε ότι η εται­ρεία ήταν ο νό­μι­μος ιδιο­κτή­της των ακι­νή­των της.

Η από­φα­ση εκ­δό­θη­κε ερή­μην του Δήμου Με­γί­στης ενώ η εται­ρεία εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κο.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κα­στι­κή από­φα­ση έρ­χε­ται να επι­βε­βαιώ­σει τη ση­μα­σία της ακρί­βειας στις με­τρή­σεις και την κα­τα­γρα­φή των ακι­νή­των, ιδιαί­τε­ρα σε πε­ριο­χές όπου υπάρ­χουν δια­χρο­νι­κά πο­λε­ο­δο­μι­κές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις.

Η υπό­θε­ση ανα­δει­κνύ­ει επί­σης τους κιν­δύ­νους που προ­κύ­πτουν από τη λαν­θα­σμέ­νη ερ­μη­νεία το­πο­γρα­φι­κών δε­δο­μέ­νων, τα οποία μπο­ρούν να οδη­γή­σουν σε σο­βα­ρές νο­μι­κές δια­μά­χες και αμ­φι­σβη­τή­σεις κυ­ριό­τη­τας.