Διαφωνία των «53+» του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας

Αμέσως μετά την ενη­με­ρω­τική συνε­δρί­αση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για το προ­σφυ­γικό , η οποία  εξε­λί­χθηκε σε τρεις ενό­τη­τες, τα μέλη της τάσης «53+», εξέ­δω­σαν μακρο­σκελή ανα­κοί­νωση.

Σύμφωνα με την τάση «53+», το προ­σφυ­γικό, με τη συμ­φω­νία ΕΕ – Τουρ­κίας, μετα­τρέ­πε­ται από ευρω­παϊκό και διεθνές θέμα σε ελλη­νο­τουρ­κικό ενώ η ασφά­λεια της Ευρώπης και των λαών της, όπως επι­βε­βαιώ­νε­ται από τις τελευ­ταίες τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις, δεν μπορεί να εξα­σφα­λι­στεί με την ένταση της κατα­στο­λής, με κραυγές μίσους, που εντεί­νουν τον ακραίο θρη­σκευ­τικό φανα­τι­σμό και τη μισαλ­λο­δο­ξία.

Σύμφωνα με την ανα­κοί­νωση της τάσης του ΣΥΡΙΖΑ, που τιτλο­φο­ρεί­ται: «Να αντι­στα­θούμε στη λογική του κλει­σί­μα­τος που προωθεί η συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρκίας, να συνε­χί­σουμε να δίνουμε τη μάχη υπέρ των προ­σφύ­γων – μετα­να­στών και των δικαιω­μά­των τους», αυτά τα φαι­νό­μενα δεν μπορεί να είναι η ισλα­μο­φο­βία, η κατα­στρα­τή­γηση του κράτους δικαίου, οι κραυγές μίσους αλλά η πολι­τική που προωθεί την ειρήνη, την κοι­νω­νική συνοχή και τη συνύ­παρξη των λαών.

Στην ανα­κοί­νωση επι­ση­μαί­νε­ται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η νεολαία του είναι, και πρέπει να παρα­μεί­νουν, στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης. Οι πρό­σφυ­γες, οι μετα­νά­στες και τα παιδιά τους έφτασαν στη χώρα μας περ­νώ­ντας από πολ­λα­πλούς κιν­δύ­νους και δέχτη­καν -όσοι σώθηκαν- μια αγκαλιά, ένα «καλώς τους», την αμέ­ρι­στη αλλη­λεγ­γύη των κινη­μά­των, αλλά και της μεγάλης πλειο­νό­τη­τας του λαού μας, προ­σθέ­τουν οι «53+» και ξεκα­θα­ρί­ζουν:

«Αρνού­μα­στε να δεχτούμε ότι η είσοδος των προ­σφύ­γων σε ευρω­παϊκό έδαφος είναι «παρά­τυπη». Για μας, παρά­τυπη δεν είναι η προ­σφυ­γιά, αλλά οι λόγοι που τη δημιούρ­γη­σαν. Παρά­τυπη και παρά­νομη είναι κάθε από­πειρα ακύ­ρω­σης των διεθνών συμ­βά­σεων και ιδιαί­τερα της συν­θή­κης της Γενεύης. Παρά­νομα είναι τα κάστρα που φτιά­χνει η Ευρώπη, τα κλειστά κέντρα, η πολι­τική απο­τρο­πής, οι σκηνές από­γνω­σης, η αναλ­γη­σία ακόμα και μπροστά σε ευά­λω­τες ομάδες και ασυ­νό­δευτα παιδιά. Παρά­νομη, εντέλει, είναι η ίδια η ευρω­παϊκή ελίτ, που κλείνει τα μάτια της μπροστά στη διεθνή νομι­μό­τητα και αντι­με­τω­πί­ζει, έστω και άτυπα, την Τουρκία ως «ασφαλή τρίτη χώρα» για τους πρό­σφυ­γες».

Η τάση του ΣΥΡΙΖΑ υπο­στη­ρί­ζει ότι απαι­τεί­ται, αμέσως, ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο υπο­δο­χής του προ­σφυ­γι­κού πλη­θυ­σμού στη χώρα, απο­κε­ντρω­μένα και σε κατοι­κίες, ώστε και οι άνθρω­ποι να ζήσουν αξιο­πρε­πώς, έχοντας πρό­σβαση σε παιδεία, υγεία, στέγαση, εργασία και με απόλυτο σεβασμό στην κουλ­τούρα και τα θρη­σκευ­τικά τους πιστεύω. Όλα αυτά θα συντε­λέ­σουν ώστε οι τοπικές κοι­νω­νίες, και με την συν­δρομή της Τ.Α, στην ομαλή ένταξη, μακριά από λογικές και πρα­κτι­κές κέντρων κρά­τη­σης και στρα­το­πέ­δων συγκέ­ντρω­σης. Σε αυτήν την λογική, εικόνες μετα­φο­ράς προ­σφύ­γων ή μετα­να­στών με χει­ρο­πέ­δες, προ­φα­νώς είναι απα­ρά­δε­κτες και κατα­δι­κα­στέες.

Σύμφωνα με τους «53+», η ελλη­νική κυβέρ­νηση επι­βάλ­λε­ται, το επόμενο διά­στημα, να δια­σφα­λί­σει τα δικαιώ­ματα των ανθρώ­πων, προ­σφύ­γων και μετα­να­στών και να βασι­στεί στην απα­ρέ­γκλιτη τήρηση της διε­θνούς νομι­μό­τη­τας και της σύμ­βα­σης της Γενεύης.

H συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρκίας, στις 18 Μαρτίου, ανοίγει ένα νέο κεφά­λαιο στο προ­σφυ­γικό και στην αντι­με­τώ­πισή του εκ μέρους της ΕΕ. Από τη σκοπιά, ιδίως, των αναγκών των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών, της διε­θνούς νομι­μό­τη­τας, του προ­σφυ­γι­κού δικαίου και της περι­φρού­ρη­σης των δικαιω­μά­των η συμ­φω­νία απο­τε­λεί αρνη­τική εξέλιξη, που δεν αφήνει περι­θώ­ριο αισιο­δο­ξίας: Δεν  συνάδει με τη διεθνή νομι­μό­τητα, δεν αντλεί την έμπνευσή της από τις ουμα­νι­στι­κές ευρω­παϊ­κές αξίες (που είχαν, σε σημα­ντικό βαθμό ανα­δει­χθεί, το καλο­καίρι του 2015 στο ζήτημα), αντί­θετα, βάζει τη σφρα­γίδα της στη λογική των κλει­στών συνόρων, της μείωσης των ανθρώ­πι­νων ροών και της Ευρώπης-φρούριο ακόμη και έναντι του πρό­σφυγα, υπο­νο­μεύει στην πράξη τη συνθήκη της Γενεύης (όταν λ.χ. μιλάει για ανταλ­λαγή ενός Σύρου με έναν Σύρο), και μετα­τρέ­πει το προ­σφυ­γικό από ευρω­παϊκό και διεθνές θέμα  σε ελλη­νο­τουρ­κικό.

Η κυρί­αρχη Ευρώπη, που έχει σοβαρές ευθύνες για τον συνε­χι­ζό­μενο πόλεμο στην Συρία και το Ιράκ, συνεπώς και την προ­σφυ­γική κρίση και το δράμα εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων, κλείνει τις πόρτες της –η κάθε χώρα με δια­φο­ρε­τικό τρόπο– ενι­σχύ­ο­ντας, εκ των πραγ­μά­των, την ακρο­δε­ξιά ρητο­ρική και πρα­κτική.

Είμαστε αντί­θε­τοι σε τέτοιες  λογικές κλει­σί­μα­τος, που εκφρά­ζει η πρό­σφατη συμ­φω­νία,  όπως είναι αντί­θετα και μια σειρά κόμματα και συλ­λο­γι­κό­τη­τες της ευρω­παϊ­κής αρι­στε­ράς, των πρά­σι­νων κομ­μά­των, αλλά και διεθνών οργα­νι­σμών, ανθρω­πι­στι­κών οργα­νώ­σεων, συλ­λο­γι­κο­τή­των και πλήθος αλλη­λέγ­γυων.

Η ασφά­λεια της Ευρώπης και των λαών της, όπως επι­βε­βαιώ­νε­ται από τις τελευ­ταίες τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις, δεν μπορεί να εξα­σφα­λι­στεί με την ένταση της κατα­στο­λής, με κραυγές μίσους, που εντεί­νουν τον ακραίο θρη­σκευ­τικό φανα­τι­σμό και τη μισαλ­λο­δο­ξία. Απά­ντηση σε αυτά τα φαι­νό­μενα δεν μπορεί να είναι η ισλα­μο­φο­βία, η κατα­στρα­τή­γηση του κράτους δικαίου, οι κραυγές μίσους αλλά η πολι­τική που προωθεί την ειρήνη, την κοι­νω­νική συνοχή και τη συνύ­παρξη των λαών.

Ανα­δει­κνύ­ε­ται, λοιπόν, για πολ­λο­στή φορά η ανάγκη της ανα­τρο­πής των συσχε­τι­σμών στη γηραιά ήπειρο και η επα­να­θε­με­λί­ωσή της σε εντελώς δια­φο­ρε­τική βάση. Ειδάλ­λως, μια Ευρώπη που αρνεί­ται τους ξερι­ζω­μέ­νους, που στήνει τείχη και στρατό απέ­να­ντί τους, που διαι­ρεί­ται στη βάση της εθνι­κι­στι­κής ανα­δί­πλω­σης, δεν έχει κανένα μέλλον ως ενιαία δημο­κρα­τική οντό­τητα. Η δια­χω­ρι­στική γραμμή ανάμεσα στη λογική της περί­κλει­στης ξενο­φο­βι­κής Ευρώπης, των γκέτο για τον “άλλο” και της ανοι­χτής, φιλό­ξε­νης και πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής ηπείρου, είναι, πλέον, ορατή και δοκι­μά­ζε­ται στη μάχη που διε­ξά­γουμε. Και η μάχη αυτή είναι ιδε­ο­λο­γική, πολι­τική, μάχη έμπρα­κτη, στο ίδιο το πεδίο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η νεολαία του είναι, και πρέπει να παρα­μεί­νουν, στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης. Οι πρό­σφυ­γες, οι μετα­νά­στες και τα παιδιά τους έφτασαν στη χώρα μας περ­νώ­ντας από πολ­λα­πλούς κιν­δύ­νους και δέχτη­καν –όσοι σώθηκαν– μια αγκαλιά, ένα “καλώς τους”, την αμέ­ρι­στη αλλη­λεγ­γύη των κινη­μά­των, αλλά και της μεγάλης πλειο­νό­τη­τας του λαού μας. Νιώ­θουμε ικα­νο­ποί­ηση γι’ αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα, καθώς ως κόμμα, ως αρι­στερά, ως κυβέρ­νηση, πιστεύ­ουμε ότι συμ­βά­λαμε απο­φα­σι­στικά, στην τήρηση της νομι­μό­τη­τας  – και γι’ αυτό άλλωστε κατη­γο­ρη­θή­καμε από τους ιδε­ο­λο­γι­κούς και πολι­τι­κούς μας αντι­πά­λους. Σε αυτό το δρόμο θα συνε­χί­σουμε, παρότι ανα­γνω­ρί­ζουμε τις δυσκο­λίες, τους δυσμε­νείς συσχε­τι­σμούς στην Ε.Ε., τις αρνη­τι­κές για τους πρό­σφυ­γες εξε­λί­ξεις, μετά την συμ­φω­νία της Ε.Ε. με την Τουρκία, συμ­φω­νία η οποία απο­τε­λεί οπι­σθο­δρό­μηση, θέτο­ντας  σοβαρά νομικά, πολι­τικά και ηθικά ζητή­ματα.

Αρνού­μα­στε  να δεχτούμε ότι η είσοδος των προ­σφύ­γων σε ευρω­παϊκό έδαφος είναι “παρά­τυπη”. Για μας, παρά­τυπη δεν είναι η προ­σφυ­γιά, αλλά οι λόγοι που τη δημιούρ­γη­σαν. Παρά­τυπη και παρά­νομη είναι κάθε από­πειρα ακύ­ρω­σης των διεθνών συμ­βά­σεων και ιδιαί­τερα της συν­θή­κης της Γενεύης. Παρά­νομα είναι τα κάστρα που φτιά­χνει η Ευρώπη, τα κλειστά κέντρα, η πολι­τική απο­τρο­πής, οι σκηνές από­γνω­σης, η αναλ­γη­σία ακόμα και μπροστά σε ευά­λω­τες ομάδες και ασυ­νό­δευτα παιδιά. Παρά­νομη, εντέλει, είναι η ίδια η ευρω­παϊκή ελίτ, που κλείνει τα μάτια της μπροστά στη διεθνή νομι­μό­τητα και αντι­με­τω­πί­ζει, έστω και άτυπα, την Τουρκία ως “ασφαλή τρίτη χώρα” για τους πρό­σφυ­γες.

Γνω­ρί­ζουμε ότι η χώρα μας  περνάει σε άλλη φάση, καθώς πλέον δεν είναι μόνο χώρα διέ­λευ­σης (transit) αλλά και χώρα υπο­δο­χής. Κι αυτό δεν συμ­βαί­νει για πρώτη φορά. Υπάρ­χουν ιστο­ρικά προη­γού­μενα, στον 20ό αιώνα, με θετική τελικά έκβαση: η ελλη­νική κοι­νω­νία, μέσα από αντι­φά­σεις και αντι­θέ­σεις, παρά την ξενο­φο­βία και τον ρατσι­σμό που εκδη­λώ­θηκε, μπόρεσε εντέλει, να δεχτεί τους “άλλους” και να τους εντάξει δημιουρ­γικά, με θετικά απο­τε­λέ­σματα για την κοι­νω­νία, τον πολι­τι­σμό, την οικο­νο­μία.

Απαι­τεί­ται, αμέσως, ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο υπο­δο­χής του προ­σφυ­γι­κού πλη­θυ­σμού στη χώρα, απο­κε­ντρω­μένα και σε κατοι­κίες, ώστε και οι άνθρω­ποι να ζήσουν αξιο­πρε­πώς, έχοντας πρό­σβαση σε παιδεία, υγεία, στέγαση, εργασία και με απόλυτο σεβασμό στην κουλ­τούρα και τα θρη­σκευ­τικά τους πιστεύω. Όλα αυτά θα συντε­λέ­σουν ώστε οι τοπικές κοι­νω­νίες, και με την συν­δρομή της Τ.Α, στην ομαλή ένταξη, μακριά από λογικές και πρα­κτι­κές κέντρων κρά­τη­σης και στρα­το­πέ­δων συγκέ­ντρω­σης. Σε αυτήν την λογική, εικόνες μετα­φο­ράς προ­σφύ­γων ή μετα­να­στών με χει­ρο­πέ­δες, προ­φα­νώς είναι απα­ρά­δε­κτες και κατα­δι­κα­στέες.

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση επι­βάλ­λε­ται, το επόμενο διά­στημα, να δια­σφα­λί­σει τα δικαιώ­ματα των ανθρώ­πων, προ­σφύ­γων και μετα­να­στών και να βασι­στεί στην απα­ρέ­γκλιτη τήρηση της διε­θνούς νομι­μό­τη­τας και της σύμ­βα­σης της Γενεύης. Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορούν να λει­τουρ­γούν κέντρα υπο­δο­χής και κατα­γρα­φής, για τα οποία δεν έχουν ακόμα θεσμο­θε­τη­θεί δια­δι­κα­σίες που να δια­σφα­λί­ζουν την προ­στα­σία των δικαιω­μά­των των ανθρώ­πων (ενί­σχυση υπη­ρε­σίας ασύλου, συγκρό­τηση δεύ­τε­ρου βαθμού για την εξέταση προ­σφυ­γών, επαρκής χρόνος εξέ­τα­σης των αιτή­σεων –είναι προ­φα­νές ότι οι  δεκα­τέσ­σε­ρις μέρες δεν αρκούν–,  χωρίς παρεκ­κλί­σεις από τον ισχύ­ο­ντα σήμερα νόμο, νομική στήριξη, διερ­μη­νείς, ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη κ.ά.

Πρέπει να ενι­σχυ­θούν οι υπη­ρε­σίες ασύλου και υπο­δο­χής, προ­κει­μέ­νου να καλυ­φθούν οι ανάγκες των προ­σφύ­γων, που θα έρθουν αλλά και βρί­σκο­νται ήδη στη χώρα μας. Επίσης, πρέπει να επι­τα­χυν­θεί η μετε­γκα­τά­σταση των προ­σφύ­γων, από τη χώρα μας σε άλλες χώρες της Ε.Ε., να προ­ω­θη­θεί η εξα­σφά­λιση ασφαλών διόδων, καθώς και η επα­νε­γκα­τά­σταση προ­σφύ­γων από τρίτες χώρες (Τουρκία, Λίβανος, Ιορ­δα­νία) σε χώρες Ε.Ε., σε αριθ­μούς όμως που να συνι­στούν πραγ­μα­τική εναλ­λα­κτική: ο αριθμός 72.000, που προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία, ακού­γε­ται προ­σχη­μα­τι­κός και εμπαιγ­μός, σε σχέση με τα εκα­τομ­μύ­ρια των προ­σφύ­γων.

Τις επό­με­νες ημέρες, το επόμενο διά­στημα, οι δυνά­μεις του ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό τους, θα δώσουν τη μάχη εκεί που είναι οι πρό­σφυ­γες και οι μετα­νά­στες, συμπο­ρευό­με­νοι με το τερά­στιο κίνημα αλλη­λεγ­γύης, με το κίνημα ανθρω­πιάς.