Πραγματικότητα και επιφαινόμενα

Από όλα τα επί της ΓΗΣ πολι­τεύ­ματα, θεω­ρεί­ται και είναι εν γένει απο­δε­κτό ότι, το πολί­τευμα της ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, είναι το πολί­τευμα που καλύ­πτει και εξυ­πη­ρε­τεί τον πολίτη και δια­σφα­λί­ζει την ΙΣΟΤΗΤΑ – την ΙΣΟΝΟΜΙΑ- την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ΛΟΓΟΥ και ως απο­τέ­λε­σμα έχει την εύρυθμο λει­τουρ­γία της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Από την Αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα, έχουν γραφεί χιλιά­δες λέξεις από δια­φό­ρους Φιλο­σό­φους και Πολιτικό-Κοινωνικούς επι­στή­μο­νες για το πιό πολί­τευμα θα μπο­ρούσε να χαρα­κτη­ρι­στεί ως το καλύ­τερο.

Ίσως πλη­σιά­ζει πλη­ρέ­στερα στην αλήθεια πως κανένα πολί­τευμα από τα μελα­χρινή σήμερα δοκι­μά­στη­καν δεν ικα­νο­ποιεί πλήρως τα ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΙΤΟΥΜΕΝΑ σε επίπεδο ΑΞΙΩΝ-ΑΡΧΩΝ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ-ΕΛΕΓΧΟΥ-ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ και ΑΝΑΚΛΗΤΟΤΗΤΑΣ.

Στο πολί­τευμα της Προ­ε­δρευό­με­νης Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας, η επιλογή δια της καθο­λι­κής ψήφου των μελών των δια­φό­ρων θεσμών και δή της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ και ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ καταρ­γεί εν πολλοίς την άμεση συμ­με­τοχή του πολίτη.

Δίνεται η εντολή εκπρο­σώ­πη­σης για τόσο χρόνο όσο προ­βλέ­πουν τα διάφορα Συντάγ­ματα, χωρίς το δικαί­ωμα ενδιά­με­σου ελέγχου και ανά­κλη­σης.

Στην ουσία πρό­κει­ται για πολί­τευμα που λει­τουρ­γεί δια αντι­προ­σώ­πων.

Για την εύρυθ­μον λει­τουρ­γία του πολι­τεύ­μα­τος, προ­βλέ­φθη­καν κάποιες ασφα­λι­στι­κές δικλεί­δες για την προ­στα­σία των πολιτών και για την αποφυγή μετα­τρο­πής του πολι­τεύ­μα­τος και κατά­χρη­σης των εξου­σιών που παρέ­χο­νται στους εκπρο­σώ­πους, αντι­προ­σώ­πους.

Οι τέσ­σε­ρις πυλώνες της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΣ-ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΣ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ-ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΣ(τέταρτη Εξουσία) θεσμο­θε­τή­θηκε να υφί­στα­νται και να λει­τουρ­γούν ως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ.

Η ακύρωση της Ανε­ξαρ­τη­σίας τους, φαλ­κι­δεύει το πολί­τευμα, υπο­νο­μεύει την εύρυθ­μον λει­τουρ­γία των πυλώνων της Δημο­κρα­τίας και τότε παύει το πολί­τευμα να είναι Δημο­κρα­τία και μετα­τρέ­πε­ται σε ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ.

Ας μην θεω­ρη­θεί υπερ­βολή, οι μέχρι σήμερα εμπει­ρίες μας, λόγω του ότι μονίμως κατα­λύ­ε­ται η Ανε­ξαρ­τη­σία λει­τουρ­γίας των θεσμών και λόγω του ότι το συγκε­κρι­μένο πολί­τευμα είναι ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟΚΕΝΤΡΙΚΟ, μετα­τρέ­πε­ται σε πολί­τευμα του ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ.

Στη σημε­ρινή εποχή, όχι οτι δεν συνέ­βαινε και παλαιό­τερα σε ένα μικρό ή μεγα­λύ­τερο βαθμό,η ώσμωση αυτών των ανε­ξάρ­τη­των αρχών είναι τέτοια που ανα­δει­κνύει σε υπέρ­τατη αρχή την ΕΚΥΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ και καθιστά όλες τις άλλες υπο­χεί­ρια της.

Η Νομο­θε­τική Εξουσία, η Βουλή, νομο­θε­τεί κατ εντολήν της Εκτε­λε­στι­κής, η Δικα­στική απο­φα­σί­ζει και απο­νέ­μει Δικαιο­σύνη κατά το δοκούν και της επι­λο­γές της Εκτε­λε­στι­κής Εξου­σίας (του Πρω­θυ­πουρ­γού), η ΤΕΤΑΡΤΗ

ΕΞΟΥΣΙΑ λει­τουρ­γεί ως μέσο στή­ρι­ξης της Εκτε­λε­στι­κής και ως μέσο δια­μόρ­φω­σης της κοινής γνώμης.

Στην πράξη έχουμε έναν, που δεν είναι άλλος από τον Πρω­θυ­πουργό, που καθο­ρί­ζει τα πλαίσια λει­τουρ­γίας των υπό­λοι­πων, κατ όνομα ανε­ξάρ­τη­των αρχών.

Η ποδη­γέ­τηση αυτών των αρχών στις μέρες μας γίνεται σκλη­ρό­τερη, μετά και την υπο­δού­λωση της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ από την ΔΙΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Οι κατ επίφαση καλού­με­νες Αγορές, Νομο­θε­τούν, Δικά­ζουν, Ενη­με­ρώ­νουν, με εκτε­λε­στικά τους όργανα τους πολι­τι­κούς αξιω­μα­τού­χους.

Οι επι­λο­γές και οι απο­φά­σεις των Κυβερ­νή­σεων δεν στο­χεύ­ουν στην εξυ­πη­ρέ­τηση των συμ­φε­ρό­ντων του πολίτη, αλλά στην εξυ­πη­ρέ­τηση της ΝΤΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Το εργο τους δεν είναι εύκολο και για αυτό θέλουν συνερ­γούς και τις άλλες μορφές εξου­σίας και για αυτό το λόγο καταρ­γούν κάθε ίχνος ανε­ξαρ­τη­σίας τους και με πολ­λα­πλές μεθο­δεύ­σεις τις καθι­στούν υπο­χεί­ρια όργανα τους.

Τί περισ­σό­τερο κατάγ­γειλε ο κ. ΠΟΛΑΚΗΣ με τις δηλώ­σεις του, δεν μίλησε γενικώς και αορί­στως για αυτήν την ώσμωση των εξου­σιών και την κατάρ­γηση της ανε­ξαρ­τη­σίας τους, ονο­μά­τισε ποιοί από τους εκπρο­σώ­πους αυτών των εξου­σιών, πάντα κατά την άποψη του, δεν πήραν απο­φά­σεις και δεν λει­τούρ­γη­σαν ως θεσμι­κοί εκπρό­σω­ποι ανε­ξάρ­τη­των αρχών.

Το πολί­τευμα της ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν απα­γο­ρεύει την κρίση και κριτική των όποιων απο­φά­σεων της όποιας Αρχής.

Όπως κρί­νο­νται οι απο­φά­σεις της ΕΞΤΕΚΕΣΤΙΚΗΣ και ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ έτσι κρί­νο­νται και οι απο­φά­σεις των ΔΙΚΑΣΤΩΝ στο όποιο επίπεδο.

Μπορεί ο κάθε ένας από ενας να κρίνει και να κατα­κρί­νει, το ύφος, το λεξι­λό­γιο, ίσως και τον χρόνο, αλλά θα συμ­φω­νή­σει στην αλήθεια των όσων δια­τυ­πώ­νει ο εν λόγω Βου­λευ­τής.

Όλες οι απο­φά­σεις και ενέρ­γειες δυστυ­χώς έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυμο, η τάση και η αποφυγή στο όνομα δήθεν του πολι­τι­κού πολι­τι­σμου στην μη αναφορά ονο­μά­των, οδηγεί σε μορφές ανοχής που κατα­λή­γει σε ενοχή.