Σε αναγκαστική διαχείριση ταβέρνα και μερίδιο επικαρπίας τουριστικού ακινήτου για χρέος που εκκρεμεί από το 2017

• Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή την αί­τη­ση του δα­νει­στή και απέρ­ρι­ψε τις πα­ρεμ­βά­σεις εται­ρειών και συγ­γε­νι­κών προ­σώ­πων της οφει­λέ­τι­δας, ορί­ζο­ντας ορ­κω­τό λο­γι­στή ως δια­χει­ρι­στή και επό­πτη • Προη­γού­με­νες με­τα­βι­βά­σεις των ίδιων επι­χει­ρή­σε­ων είχαν κρι­θεί ει­κο­νι­κές από το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου

Την ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση δύο πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων ημε­δα­πής επι­χει­ρη­μα­τία διέ­τα­ξε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­η­θεί ημε­δα­πός δα­νει­στής της που διεκ­δι­κεί εδώ και χρό­νια τα χρή­μα­τά του.

Με από­φα­ση, η οποία εκ­δό­θη­κε κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων και δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, τί­θε­νται υπό ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση η επι­καρ­πία της οφει­λέ­τι­δας σε πο­σο­στό 50% εξ αδιαι­ρέ­του επί αγρο­τε­μα­χί­ου όπου λει­τουρ­γεί του­ρι­στι­κό κα­τά­λυ­μα, καθώς και επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης σε χωριό του νη­σιού.

Η υπό­θε­ση είχε συ­ζη­τη­θεί στις 9 Ιου­νί­ου 2026. Τον αι­τού­ντα εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος κ. Στα­μα­τί­να Μπα­λά­νου, ενώ την οφει­λέ­τι­δα, την εται­ρεία που άσκη­σε κύρια πα­ρέμ­βα­ση και όσους πα­ρε­νέ­βη­σαν προ­σθέ­τως υπέρ της εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώ­τιος Ρω­μαί­ος.

Η οφει­λή και οι επι­τα­γές προς πλη­ρω­μή

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», η απαί­τη­ση προ­έρ­χε­ται από σύμ­βα­ση έργου. Ο αιτών είχε πε­τύ­χει το 2018 την έκ­δο­ση από­φα­σης του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου, κατά την τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία, με την οποία η επι­χει­ρη­μα­τί­ας υπο­χρε­ώ­θη­κε να του κα­τα­βά­λει 25.000 ευρώ με τον νό­μι­μο τόκο υπε­ρη­με­ρί­ας από τις 15 Ιου­λί­ου 2017 και έως την πλήρη εξό­φλη­ση, καθώς και 1.000 ευρώ για δι­κα­στι­κή δα­πά­νη. Η από­φα­ση εκεί­νη κα­τέ­στη τε­λε­σί­δι­κη, κάτι που δεν αμ­φι­σβη­τή­θη­κε από την πλευ­ρά της οφει­λέ­τι­δας.

Στις 30 Νο­εμ­βρί­ου 2018 της επι­δό­θη­κε αντί­γρα­φο του εκτε­λε­στού τί­τλου μαζί με επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή για συ­νο­λι­κό ποσό 30.556,11 ευρώ. Ακο­λού­θη­σε νέα επι­τα­γή στις 24 Ια­νουα­ρί­ου 2025, αυτή τη φορά για 51.020 ευρώ με τον νό­μι­μο τόκο. Παρά τις συ­νε­χείς οχλή­σεις, όπως δέ­χθη­κε το δι­κα­στή­ριο, η οφει­λέ­τι­δα δεν κα­τέ­βα­λε τί­πο­τα. Η μόνη πλη­ρω­μή έγινε στις 8 Ιου­νί­ου 2026, την πα­ρα­μο­νή δη­λα­δή της δι­κα­σί­μου, και ανήλ­θε σε 15.000 ευρώ.

Με τα δε­δο­μέ­να αυτά κρί­θη­κε ότι συ­ντρέ­χει νό­μι­μη πε­ρί­πτω­ση να δια­τα­χθεί το μέτρο. Ο αιτών έχει χρη­μα­τι­κή απαί­τη­ση και εκτε­λε­στό τίτλο, έχει επι­δώ­σει επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και έχει πα­ρέλ­θει η προ­θε­σμία των 3 ημε­ρών που προ­βλέ­πει ο Κώ­δι­κας Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας.

Η μί­σθω­ση του κα­τα­λύ­μα­τος και η με­τα­βί­βα­ση του εστια­το­ρί­ου

Κε­ντρι­κή θέση στην υπό­θε­ση κα­τέ­χουν όσα με­σο­λά­βη­σαν από την άσκη­ση της αρ­χι­κής αγω­γής. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση, ο αιτών δια­πί­στω­σε ότι στις 31 Ιου­λί­ου 2017, όταν δη­λα­δή του είχε ήδη επι­δο­θεί η αγωγή, η επι­χει­ρη­μα­τί­ας εκ­μί­σθω­σε σε ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία του­ρι­στι­κό κα­τά­λυ­μα με 15 ενοι­κια­ζό­με­να δω­μά­τια.

Το κα­τά­λυ­μα είναι κτι­σμέ­νο σε ακί­νη­το του οποί­ου η ίδια έχει την επι­καρ­πία κατά 50% εξ αδιαι­ρέ­του.

Μο­να­δι­κές εταί­ροι της μι­σθώ­τριας εται­ρεί­ας είναι οι 2 κόρες της.

Δεν ήταν η μόνη κί­νη­ση. Στις 12 Νο­εμ­βρί­ου 2018, λίγες ημέ­ρες μετά την έκ­δο­ση της από­φα­σης που την υπο­χρέ­ω­νε να πλη­ρώ­σει, με­τα­βί­βα­σε σε κόρη της την ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση εστια­το­ρί­ου που δια­τη­ρού­σε.

Αμ­φό­τε­ρες οι δι­καιο­πρα­ξί­ες κρί­θη­καν άκυ­ρες λόγω ει­κο­νι­κό­τη­τας με την υπ’ αριθμ. 87/2023 από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Στο σκε­πτι­κό εκεί­νης της από­φα­σης, όπως με­τα­φέ­ρε­ται, εκτί­θε­ται ότι οι τότε ενα­γό­με­νες προ­σπά­θη­σαν με συ­μπαι­γνία και τε­χνά­σμα­τα να μα­ταιώ­σουν την ικα­νο­ποί­η­ση του δα­νει­στή.

Οι πα­ρεμ­βά­σεις και οι ισχυ­ρι­σμοί που απορ­ρί­φθη­καν

Η αί­τη­ση για την ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση κα­τα­τέ­θη­κε το 2025. Με προη­γού­με­νη από­φα­ση του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου, είχε κρι­θεί πα­ρα­δε­κτή και νό­μι­μη, ενώ δια­τά­χθη­κε να προ­σε­πι­κλη­θούν με επι­μέ­λεια του αι­τού­ντος οι ανα­γκαί­οι ομό­δι­κοι της οφει­λέ­τι­δας. Η προ­σε­πί­κλη­ση έγινε και η υπό­θε­ση επα­νήλ­θε για συ­ζή­τη­ση.

Κύρια πα­ρέμ­βα­ση άσκη­σε ιδιω­τι­κή κε­φα­λαιου­χι­κή εται­ρεία, η οποία υπο­στή­ρι­ξε ότι η τα­βέρ­να ανή­κει σε αυτήν. Ζή­τη­σε να απορ­ρι­φθεί η αί­τη­ση και να ανα­γνω­ρι­στεί η ίδια ως ιδιο­κτή­τρια της επι­χεί­ρη­σης.

Πρό­σθε­τη πα­ρέμ­βα­ση υπέρ της οφει­λέ­τι­δας άσκη­σαν, με προ­φο­ρι­κή δή­λω­ση του κ. Ρω­μαί­ου, η ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία, οι 2 κόρες, καθώς και ημε­δα­πός, οι οποί­οι επι­κα­λέ­στη­καν έν­νο­μο συμ­φέ­ρον λόγω συμ­με­το­χής τους στις επι­χει­ρή­σεις.

Η οφει­λέ­τι­δα και οι πα­ρεμ­βαί­νο­ντες υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν μπο­ρεί να ζη­τη­θεί η δια­χεί­ρι­ση του του­ρι­στι­κού κα­τα­λύ­μα­τος, επει­δή δεν απο­τε­λεί ατο­μι­κή της επι­χεί­ρη­ση αλλά έχει μι­σθω­θεί και το εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται η ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία. Ο ισχυ­ρι­σμός απορ­ρί­φθη­κε. Το δι­κα­στή­ριο ση­μεί­ω­σε ότι η μί­σθω­ση έχει ήδη κρι­θεί άκυρη και ότι, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ο αιτών δεν ζητά τη δια­χεί­ρι­ση του κα­τα­λύ­μα­τος αλλά της επι­καρ­πί­ας κατά 50% επί του αγρο­τε­μα­χί­ου στο οποίο αυτό βρί­σκε­ται.

Την ίδια τύχη είχε ο ισχυ­ρι­σμός ότι ο δα­νει­στής θα μπο­ρού­σε να κα­τά­σχει το μί­σθω­μα των 3.120 ευρώ. Κατά την από­φα­ση, δεν διευ­κρι­νί­στη­κε αν το ποσό είναι μη­νιαίο ή ετή­σιο, ενώ συ­μπα­ρα­σύ­ρε­ται από την ει­κο­νι­κό­τη­τα της μί­σθω­σης.

Προ­βλή­θη­κε ακόμη ότι η τα­βέρ­να έχει ήδη με­τα­βι­βα­στεί από την κόρη στην ιδιω­τι­κή κε­φα­λαιου­χι­κή εται­ρεία. Το δι­κα­στή­ριο πι­θα­νο­λό­γη­σε ότι η με­τα­βί­βα­ση αυτή είναι άκυρη ως προς τον αι­τού­ντα, αφού έχει κρι­θεί τε­λε­σί­δι­κα η ει­κο­νι­κό­τη­τα της αρ­χι­κής. Πι­θα­νο­λό­γη­σε επι­πλέ­ον ότι και η νέα με­τα­βί­βα­ση είναι ει­κο­νι­κή, με σκοπό να μα­ταιω­θεί η ικα­νο­ποί­η­ση της απαί­τη­σης. Ως ενι­σχυ­τι­κό στοι­χείο ανα­φέ­ρε­ται ότι έγινε αφού είχε επι­δο­θεί στην οφει­λέ­τι­δα η αί­τη­ση για την ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση.

Τα κέρδη των επι­χει­ρή­σε­ων

Από τα στοι­χεία που προ­σκο­μί­στη­καν πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε ότι στο ακί­νη­το λει­τουρ­γεί κερ­δο­φό­ρα ξε­νο­δο­χεια­κή επι­χεί­ρη­ση, με δη­λω­μέ­να στην εφο­ρία κέρδη πε­ρί­που 40.000 ευρώ ετη­σί­ως.

Το γε­γο­νός αυτό, κατά το δι­κα­στή­ριο, προσ­δί­δει στο ακί­νη­το αυ­ξη­μέ­νη μι­σθω­τι­κή αξία. Κερ­δο­φό­ρα κρί­θη­κε και η επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης, με κέρδη που ανέρ­χο­νται του­λά­χι­στον σε 20.000 ευρώ τον χρόνο. Η εκτί­μη­ση είναι ότι από την ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση των 2 αυτών στοι­χεί­ων ο αιτών μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­ή­σει τις απαι­τή­σεις του.

Ποιος ανα­λαμ­βά­νει τη δια­χεί­ρι­ση

Δια­χει­ρι­στής της επι­καρ­πί­ας ορί­στη­κε ορ­κω­τός λο­γι­στής και φο­ρο­λο­γι­κός ελεγ­κτής, τον οποίο είχε προ­τεί­νει ο αιτών. Δια­φο­ρε­τι­κή λύση επι­λέ­χθη­κε για την τα­βέρ­να. Εκεί δια­χει­ρί­στρια ορί­στη­κε η ίδια η οφει­λέ­τι­δα, με τον ορ­κω­τό λο­γι­στή σε ρόλο επό­πτη.

Το δι­κα­στή­ριο αι­τιο­λό­γη­σε την επι­λο­γή με το σκε­πτι­κό ότι ο διο­ρι­σμός της, λόγω των προ­σω­πι­κών της ικα­νο­τή­των, συμ­φέ­ρει στην εκ­με­τάλ­λευ­ση της επι­χεί­ρη­σης, ενώ ο επό­πτης δια­θέ­τει τη γνώση και την πείρα για να αντα­πο­κρι­θεί στα κα­θή­κο­ντά του.

Το μέτρο δια­τά­χθη­κε για την ικα­νο­ποί­η­ση της απαί­τη­σης όπως αυτή κα­θο­ρί­στη­κε με την από­φα­ση του 2018, πλέον τόκων και εξό­δων. Η κύρια πα­ρέμ­βα­ση και οι πρό­σθε­τες πα­ρεμ­βά­σεις απορ­ρί­φθη­καν. Η οφει­λέ­τι­δα κα­τα­δι­κά­στη­κε να κα­τα­βά­λει 300 ευρώ για τα δι­κα­στι­κά έξοδα του αι­τού­ντος και οι προ­σθέ­τως πα­ρεμ­βαί­νο­ντες 150 ευρώ, ενώ δι­κα­στι­κά έξοδα επι­βλή­θη­καν και στην εται­ρεία που άσκη­σε την κύρια πα­ρέμ­βα­ση.

Τι προ­βλέ­πει ο νόμος για την ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση

Η ανα­γκα­στι­κή δια­χεί­ρι­ση είναι μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που προ­βλέ­πε­ται στον Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας πα­ράλ­λη­λα με την κα­τά­σχε­ση και την προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση.

Επι­βάλ­λε­ται με από­φα­ση του μο­νο­με­λούς πρω­το­δι­κεί­ου της πε­ρι­φέ­ρειας όπου βρί­σκε­ται το ακί­νη­το ή η έδρα της επι­χεί­ρη­σης του οφει­λέ­τη, εφό­σον το ζη­τή­σει δα­νει­στής που έχει εκτε­λε­στό τίτλο και έχει επι­δώ­σει επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση.

Σκο­πός της είναι να ικα­νο­ποι­η­θεί ο δα­νει­στής από τα ει­σο­δή­μα­τα του ακι­νή­του ή της επι­χεί­ρη­σης, ώστε να απο­τρα­πεί ο πλει­στη­ρια­σμός τους.

Η επι­βο­λή της ενα­πό­κει­ται στην κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου. Ο δα­νει­στής, πά­ντως, δεν χρειά­ζε­ται να εκ­θέ­σει ιδιαί­τε­ρους λό­γους που την κα­θι­στούν ανα­γκαία, αφού η επι­λο­γή του μέσου εκτέ­λε­σης ανή­κει στον ίδιο. Τους λό­γους που απο­κλεί­ουν το μέτρο οφεί­λει να τους επι­κα­λε­στεί εκεί­νος σε βάρος του οποί­ου στρέ­φε­ται η εκτέ­λε­ση.