Ενοχοι και στον δεύτερο βαθμό οι 5 ημεδαποί για τον θάνατο των 2 αδελφών από τη Γαλλία σε πισίνα ξενοδοχείου

• Το Εφετείο επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 30 μηνών με 3ετή ανα­στολή, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας στους κατη­γο­ρού­με­νους το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου. Πρω­το­δί­κως είχαν κατα­δι­κα­στεί σε 3 έτη φυλά­κι­σης για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως

Επτά χρόνια μετά το από­γευμα της 31ης Ιουλίου 2019, όταν 2 αδελφές, υπήκοοι Γαλλίας, ανα­σύρ­θη­καν χωρίς τις αισθή­σεις τους από την πισίνα ξενο­δο­χείου στη Ρόδο, η υπόθεση έφθασε χθες στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια κρίση της.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, αφού εξέτασε τις εφέσεις κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, έκρινε ενόχους τους 5 ημε­δα­πούς κατη­γο­ρού­με­νους για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως και τους επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 30 μηνών, με ανα­στολή εκτέ­λε­σης 3 ετών.

Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε στους κατη­γο­ρού­με­νους το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου, γεγονός που δια­φο­ρο­ποί­ησε το ύψος της ποινής σε σχέση με εκείνη του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου.

Η υπόθεση είχε κριθεί σε πρώτο βαθμό από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, το οποίο τους είχε επι­βά­λει ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Πρό­κει­ται για τον ναυα­γο­σώ­στη του ξενο­δο­χείου, τον διευ­θυ­ντή της μονάδας, τον αντι­πρό­ε­δρο και διευ­θύ­νο­ντα σύμ­βουλο της ιδιο­κτή­τριας ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, την πρόεδρο του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου και ένα ακόμη μέλος του. Καθένας είχε δια­φο­ρε­τικό ρόλο στη λει­τουρ­γία και στη διοί­κηση του ξενο­δο­χείου, όμως η κατη­γο­ρία τους απέδιδε από κοινού ευθύνη για παρα­λεί­ψεις που, κατά την εισαγ­γε­λική άποψη, ήταν ανα­γκαίες για την απο­τροπή του μοι­ραίου.

Τη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία και τα στελέχη της εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Άκης Δημη­τριά­δης. Την οικο­γέ­νεια των 2 θυμάτων, η οποία παρί­στα­ται προς υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας, εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Ταμπά­κης.

Το χρονικό του απο­γεύ­μα­τος της 31ης Ιουλίου 2019

Η οικο­γέ­νεια από τη Γαλλία γευ­μά­τισε στις 14.00 και, μετά από ανά­παυση περίπου 1 ώρας, μετέβη στον χώρο της δεύ­τε­ρης πισίνας του ξενο­δο­χείου, όπου ξάπλωσε στις ξαπλώ­στρες. Σε χρονικό σημείο μεταξύ 17.15 και 18.00, οι 2 κόρες της οικο­γέ­νειας φέρο­νται να εισήλ­θαν στο τμήμα ενη­λί­κων της υδα­το­δε­ξα­με­νής, όπου έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό λόγω εισ­ρό­φη­σης ύδατος, σε σημείο του οποίου το ακριβές βάθος δεν έχει εξα­κρι­βω­θεί.

Ο πνιγμός της μιας δια­πι­στώ­θηκε μεταξύ 18.00 και 18.20 από παρευ­ρι­σκό­με­νους λουό­με­νους, οι οποίοι την εντό­πι­σαν ανά­σκελα στο μέσο της πισίνας, σε τμήμα βάθους 1,20 μέτρων. Την ανέ­συ­ραν και επι­χεί­ρη­σαν πρώτες βοή­θειες, χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Το ΕΚΑΒ ειδο­ποι­ή­θηκε στις 18.21 και το ασθε­νο­φόρο έφθασε μεταξύ 18.35 και 18.38. Η 17χρονη δια­κο­μί­στηκε στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, όπου στις 18.50, μετά από ανε­πι­τυ­χείς προ­σπά­θειες ανά­νη­ψης, δια­πι­στώ­θηκε ο θάνατός της.

Ενώ εξε­λισ­σό­ταν η δια­κο­μιδή, στις 18.40 λουό­με­νοι μαζί με τον γιο της οικο­γέ­νειας εντό­πι­σαν τη δεύτερη να κείται στον πυθμένα της ίδιας πισίνας, στο σημείο με το μεγα­λύ­τερο βάθος, 2,90 μέτρα. Ανα­σύρ­θηκε από τον ναυα­γο­σώ­στη, έναν από τους 5 κατα­δι­κα­σθέ­ντες, χωρίς όμως να υπάρξει θετική εξέλιξη για τη ζωή της.

Το κρίσιμο διά­στημα και η επι­τή­ρηση

Το στοι­χείο που ανα­δεί­χθηκε ως καθο­ρι­στικό στην υπόθεση είναι το χρονικό διά­στημα μέσα στο οποίο οι 2 αδελφές βρέ­θη­καν στο νερό χωρίς να εντο­πι­στούν εγκαί­ρως, καθώς και το γεγονός ότι η δεύτερη ανα­σύρ­θηκε 20 και πλέον λεπτά μετά την αδελφή της, από άλλο σημείο της ίδιας πισίνας.

Η πλευρά της οικο­γέ­νειας δια­τεί­νε­ται, επι­πλέον, ότι ο ναυα­γο­σώ­στης ήταν απών καθόλη τη διάρ­κεια της ανά­συρ­σης και της ανά­νη­ψης της πρώτης αδελφής και ότι παρείχε πρώτες βοή­θειες μόνο στη δεύτερη.

Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί συν­δέ­θη­καν με το ερώτημα αν υπήρχε συνεχής επι­τή­ρηση της πισίνας, αν τηρού­νταν οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες ασφα­λείας και αν υπήρξε αλυσίδα παρα­λεί­ψεων που επέ­τρεψε να εξε­λι­χθεί το περι­στα­τικό χωρίς έγκαιρη παρέμ­βαση. Για τα διοι­κη­τικά στελέχη, το ζήτημα δεν ήταν η επι­τό­πια παρου­σία τους, αλλά το αν είχαν δια­σφα­λί­σει την οργά­νωση και τη στε­λέ­χωση της επι­τή­ρη­σης σε πισίνα με τμήμα βάθους 2,90 μέτρων.

Η θέση της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας

Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία υπο­στή­ριξε, τόσο πρω­το­δί­κως όσο και στο Εφετείο, ότι το ξενο­δο­χείο διέθετε όλες τις απαι­τού­με­νες αδειο­δο­τή­σεις, ότι στην πισίνα υπήρχε σήμανση για τις ώρες λει­τουρ­γίας και ανα­γραφή των βαθών. Προ­έ­βαλε επίσης ότι οι 2 νεαρές δεν γνώ­ρι­ζαν κολύμπι και ότι οι γονείς τις άφησαν ανε­πι­τή­ρη­τες να εισέλ­θουν σε πισίνα την οποία, κατά τις κατα­θέ­σεις που επι­κα­λεί­ται, η οικο­γέ­νεια δεν είχε επι­σκε­φθεί ποτέ έως τότε, καθώς χρη­σι­μο­ποιούσε την κολυμ­βη­τική δεξα­μενή Νο 1 με ενιαίο βάθος 1,20 μέτρων.

Στο ίδιο πλαίσιο, η υπε­ρά­σπιση ισχυ­ρί­στηκε ότι οι 2 νεαρές είχαν πάρει μαζί τους πιάτα με φαγητό, ότι έφαγαν στον χώρο της πισίνας και ότι δεν είχαν ενη­με­ρω­θεί ότι δεν επι­τρέ­πε­ται η κολύμ­βηση μετά το φαγητό. Το Εφετείο δεν έκανε δεκτή την πλήρη απαλ­λαγή που επε­δί­ωκε η υπε­ρά­σπιση, απο­δέ­χθηκε όμως το αίτημα για το ελα­φρυ­ντικό.

Η υπόθεση είχε προ­κα­λέ­σει από την πρώτη στιγμή έντονη αίσθηση, τόσο στη Ρόδο όσο και στη Γαλλία. Μια οικο­γέ­νεια σε καλο­και­ρι­νές δια­κο­πές έχασε μέσα σε λιγό­τερο από 1 ώρα και τις 2 κόρες της, σε έναν χώρο που θεω­ρεί­ται από τους πλέον ελεγ­χό­με­νους μιας του­ρι­στι­κής μονάδας.