Διευθυντής ξενοδοχείου κρίθηκε ένοχος για τον θάνατο 3χρονου σε πισίνα

• Η απόφαση εκδό­θηκε το από­γευμα της Παρα­σκευής από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου με ανα­γνώ­ριση του ελα­φρυ­ντι­κού του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου

Το από­γευμα της Παρα­σκευής, το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε ένοχο διευ­θυ­ντή ξενο­δο­χείου στην Ιαλυσό, στο πλαίσιο της πολύ­κρο­της υπό­θε­σης που συν­δέ­ε­ται με τον θάνατο 3χρονου παιδιού ρου­μα­νι­κής κατα­γω­γής σε πισίνα.

Το δικα­στή­ριο του ανα­γνώ­ρισε το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και του επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 2 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Η ετυ­μη­γο­ρία αποκτά βαρύ­τητα όχι μόνο για το ποινικό της σκέλος, αλλά και για το μήνυμα που εκπέ­μπει σχετικά με την πραγ­μα­τική, όχι τυπική, ευθύνη που απο­δί­δε­ται σε θέσεις διοί­κη­σης όταν η ασφά­λεια των εγκα­τα­στά­σεων αφορά παιδιά, οικο­γέ­νειες και χώρους μαζικής χρήσης. Η υπόθεση, που από την αρχή της δια­δρο­μής της έφερε στο προ­σκή­νιο το ζήτημα της επι­τή­ρη­σης, της οριο­θέ­τη­σης και της λει­τουρ­γι­κής φύλαξης κολυμ­βη­τι­κών δεξα­με­νών, επα­νήλθε στο δικα­στή­ριο ως εκκρε­μό­τητα της διοι­κη­τι­κής κορυφής, μετά από προη­γού­με­νες δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις για άλλα πρόσωπα.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος δικά­στηκε με την ιδιό­τητα του διευ­θυ­ντή ξενο­δο­χείου, δηλαδή ως προ­σώ­που που, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, είχε αυξη­μένη υπο­χρέ­ωση να δια­σφα­λί­ζει ότι η λει­τουρ­γία των πισινών γίνεται με τρόπο που απο­κλείει επι­κίν­δυ­νες προ­σβά­σεις και μειώνει δρα­στικά τον κίνδυνο ατυ­χή­μα­τος, ειδικά για ανή­λι­κους. Η κεντρική αιτίαση που απο­τυ­πώ­νε­ται στη δικο­γρα­φική αφήγηση είναι ότι, λόγω αμελών παρα­λεί­ψεων στο επίπεδο της οργά­νω­σης και των μέτρων, κατέστη δυνατή η ανε­μπό­δι­στη πρό­σβαση και παρα­μονή του παιδιού σε κολυμ­βη­τική δεξα­μενή ενη­λί­κων, βάθους 1,35 μ., όπου εκδη­λώ­θηκε παρα­πνιγ­μός, με απο­τέ­λε­σμα να ακο­λου­θή­σει η μοιραία εξέλιξη.

Με άλλα λόγια, η κατα­δίκη δεν στη­ρί­χθηκε στην ιδέα ότι ένα τραγικό συμβάν αρκεί από μόνο του για να θεμε­λιώ­σει ευθύνη, αλλά στο ό,τι απο­δό­θηκε στον διευ­θυ­ντή ειδική υπο­χρέ­ωση πρό­λη­ψης και ελέγχου, η οποία, κατά την κρίση του δικα­στη­ρίου, δεν εκπλη­ρώ­θηκε στον βαθμό που απαι­τούν οι κανόνες ασφα­λείας και η πρα­κτική πραγ­μα­τι­κό­τητα ενός ξενο­δο­χείου με παιδιά.

Το αντι­κεί­μενο της δίκης, όπως είχε περι­γρα­φεί και πριν από την εκδί­καση, ήταν η ουσια­στική αξιο­λό­γηση του αν υπήρξαν παρα­λεί­ψεις στην οργά­νωση των μέτρων και αν αυτές συν­δέ­ο­νται αιτιω­δώς με το τραγικό απο­τέ­λε­σμα.

Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία φέρεται να προ­έ­κυψε ότι το ξενο­δο­χείο δεν ήταν εφο­δια­σμένο με ικανό αριθμό ναυα­γο­σω­στών για να καλύψει τις ανάγκες του συνόλου των πισινών.

Το χρονικό του περι­στα­τι­κού και η εξέλιξη μέχρι τον θάνατο

Το περι­στα­τικό που οδήγησε στον θάνατο του παιδιού συνέβη στις 3 Αυγού­στου 2020. Το παιδί, ηλικίας 3 ετών, ρου­μα­νι­κής κατα­γω­γής, βρι­σκό­ταν στις εγκα­τα­στά­σεις του ξενο­δο­χείου. Σε χρόνο που απο­δεί­χθηκε μοι­ραίος, το παιδί απο­μα­κρύν­θηκε χωρίς επι­τή­ρηση και κατευ­θύν­θηκε προς τον χώρο των πισινών.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, δίπλα στη ρηχή παιδική πισίνα υπήρχε κολυμ­βη­τική δεξα­μενή ενη­λί­κων με δια­κρι­τικό όνομα «ATHENA», βάθους 1,35 μ. Η συγκε­κρι­μένη δεξα­μενή ανα­φε­ρό­ταν ως εκτός λει­τουρ­γίας, όμως το κρίσιμο σημείο είναι ότι, παρότι δεν λει­τουρ­γούσε, δεν είχε απο­κλει­στεί απο­τε­λε­σμα­τικά. Η πρό­σβαση, όπως περι­γρά­φε­ται, δεν είχε απο­τρα­πεί με τρόπο που να εμπο­δί­ζει πραγ­μα­τικά ένα μικρό παιδί από το να περάσει στον χώρο και να βρεθεί στο νερό. Η ύπαρξη μόνο πινα­κί­δας απα­γό­ρευ­σης εισόδου δεν θεω­ρή­θηκε από την πλευρά της κατη­γο­ρίας ως μέτρο ικανό να απο­τρέ­ψει όλους τους λουό­με­νους και ειδικά τα ανήλικα παιδιά.

Το παιδί, μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες, βρέθηκε στην πισίνα ενη­λί­κων και υπέστη παρα­πνιγμό. Το περι­στα­τικό δεν έκλεισε εκεί. Ακο­λού­θησε μια πορεία επι­δεί­νω­σης που ανέ­δειξε τη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα του δευ­τε­ρο­γε­νούς πνιγμού.

Μετά το συμβάν, το παιδί μετα­φέρ­θηκε αρχικά στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου και στη συνέ­χεια σε νοσο­κο­μείο του Ηρα­κλείου. Η υπόθεση περι­γρά­φει ότι ο θάνατος επήλθε στις 31 Αυγού­στου 2020 και απο­δό­θηκε σε δευ­τε­ρο­γενή πνιγμό, δηλαδή σε επι­πλοκή που συν­δέ­ε­ται με την είσοδο υγρών στο ανα­πνευ­στικό και την προ­ο­δευ­τική επι­δεί­νωση της κατά­στα­σης, ακόμη και αν το αρχικό επει­σό­διο φαί­νε­ται να έχει αντι­με­τω­πι­στεί.

Αυτή η χρονική από­σταση ανάμεσα στο ατύχημα και την κατά­ληξη είναι που κάνει τέτοιες υπο­θέ­σεις ακόμη πιο βαριές για τις οικο­γέ­νειες, αλλά και πιο σύν­θε­τες για τη δημόσια συζή­τηση. Η τρα­γω­δία δεν ήταν μια στιγ­μιαία είδηση, ήταν μια εξέλιξη ημερών που έληξε με τον χει­ρό­τερο τρόπο.

Σε επίπεδο κατη­γο­ρη­τη­ρίου, το περι­στα­τικό συν­δέ­ε­ται με την πρό­σβαση του παιδιού σε συγκε­κρι­μένη κολυμ­βη­τική δεξα­μενή ενη­λί­κων, βάθους 1,35 μ., που εφα­πτό­ταν με ρηχή παιδική πισίνα, στοι­χείο που έφερε στο επί­κε­ντρο το αν υπήρχαν επαρ­κείς φυσικοί φραγμοί, πραγ­μα­τική επι­τή­ρηση και λει­τουρ­γικά μέτρα απο­τρο­πής εισόδου παιδιών σε χώρους αυξη­μέ­νου κιν­δύ­νου.

Το πλαίσιο ευθυνών και το ζήτημα των μέτρων ασφα­λείας

Στα έγγραφα της υπό­θε­σης, η συζή­τηση για την ασφά­λεια δεν περιο­ρί­ζε­ται σε μία πινα­κίδα ή σε μια γενική αναφορά παρου­σίας προ­σω­πι­κού. Από τη μία πλευρά, απο­τυ­πώ­νε­ται ότι η ύπαρξη μόνο πινα­κί­δας απα­γό­ρευ­σης εισόδου δεν θεω­ρή­θηκε ικανό μέτρο για να απο­τρέ­ψει όλους τους λουό­με­νους και ειδικά τα ανήλικα παιδιά, άρα τέθηκαν ζητή­ματα ουσια­στι­κής περί­φρα­ξης, απο­κλει­σμού και επι­τή­ρη­σης.

Από την άλλη πλευρά, στα στοι­χεία που επι­κα­λεί­ται η υπε­ρά­σπιση περι­λαμ­βά­νο­νται ανα­φο­ρές σε απαι­τού­μενα μέτρα ασφα­λείας, όπως σήμανση, ωράριο λει­τουρ­γίας των δεξα­με­νών, ύπαρξη σωστι­κών μέσων και κυρίως παρου­σία επόπτη ασφα­λείας σε κοι­νό­χρη­στες κολυμ­βη­τι­κές δεξα­με­νές, καθώς και ισχυ­ρι­σμοί ότι και στην παιδική πισίνα υπήρχε επόπτης ασφα­λείας. Παράλ­ληλα γίνεται αναφορά σε δια­χω­ρι­στικό ανάμεσα σε δεξα­με­νές και σε μέσα που χρη­σι­μο­ποιού­νταν για να «σφρα­γί­ζο­νται» οι πισίνες κατά τις ώρες μη λει­τουρ­γίας.

Στο ίδιο πλαίσιο, η υπε­ρά­σπιση περι­γρά­φει ότι είχαν προ­βλε­φθεί ναυα­γο­σώ­στες και ότι υπήρχε ανάθεση της επο­πτείας και της παροχής ναυα­γο­σω­στών σε ανάδοχο, παρου­σιά­ζο­ντας το μοντέλο λει­τουρ­γίας ως οργα­νω­μένο.

Η δικα­στική κατά­ληξη, ωστόσο, δείχνει ότι το δικα­στή­ριο δεν περιο­ρί­στηκε στην ύπαρξη δια­τυ­πώ­σεων ή εγγρά­φων, αλλά έκρινε με βάση το αν η συνο­λική οργά­νωση και η εφαρ­μογή των μέτρων απέ­τρε­παν στην πράξη αυτό που συνέβη, δηλαδή την πρό­σβαση ενός παιδιού σε χώρο που δεν έπρεπε να μπορεί να προ­σεγ­γί­σει χωρίς άμεση παρέμ­βαση.

Η δια­δρομή της υπό­θε­σης πριν από την απόφαση

Η υπόθεση είχε ήδη περάσει από δικα­στική κρίση για άλλα πρόσωπα. Στην πρω­τό­δικη δια­δι­κα­σία του Μαΐου 2025, το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου είχε κρίνει ένοχη την επι­βλέ­πουσα ναυα­γο­σώ­στρια για αμελή εκτέ­λεση καθη­κό­ντων, με την αιτιο­λο­γία ότι όφειλε να βρί­σκε­ται στο πόστο της μέχρι συγκε­κρι­μένη ώρα, αλλά την κρίσιμη στιγμή απου­σί­αζε, επι­βάλ­λο­ντας και τότε ποινή 2 ετών με 3ετή ανα­στολή και ανα­γνώ­ριση πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου. Αντί­θετα, άλλα πρόσωπα που είχαν παρα­πεμ­φθεί κρί­θη­καν αθώα.

Το σκέλος που αφο­ρούσε στον διευ­θυ­ντή δεν είχε κλείσει τότε ουσια­στικά, καθώς το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν προ­χώ­ρησε σε εκδί­καση επειδή είχε κηρυ­χθεί άκυρο, αφή­νο­ντας ανοιχτή την εκκρε­μό­τητα στο επίπεδο της διοι­κη­τι­κής ευθύνης. Αυτή η εκκρε­μό­τητα ήταν που οδήγησε στη νέα παρα­πο­μπή και στη κατά­ληξη της Παρα­σκευής.

Παράλ­ληλα, σε αστικό επίπεδο, έχει κατα­γρα­φεί ότι με απόφαση που εκδό­θηκε στις 20.06.2025 έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή των οικείων του παιδιού, με κρίση ότι υπήρξαν παρα­λεί­ψεις σχε­τι­κές με την ασφά­λεια, όπως ο μη επαρκής απο­κλει­σμός και η επι­τή­ρηση της δεξα­με­νής στην οποία εισήλθε το παιδί, στοι­χείο που απο­τυ­πώ­νει πως το ζήτημα της ασφά­λειας εξε­τά­στηκε και από άλλη δικαιο­δο­τική οπτική.

Η γραμμή της υπε­ρά­σπι­σης  και το βάρος της κρίσης

Στο πλαίσιο της δια­δι­κα­σίας, η υπε­ρά­σπιση κατέ­θεσε θέση πλήρους άρνησης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν πλη­ρού­ται ούτε η αντι­κει­με­νική ούτε η υπο­κει­με­νική υπό­σταση του αδι­κή­μα­τος που απο­δί­δε­ται στον κατη­γο­ρού­μενο, με ανα­φο­ρές στο ό,τι είχαν ληφθεί μέτρα και ότι δεν έχει δια­πι­στω­θεί αρμο­δίως παρά­τυπη λει­τουρ­γία των πισινών, ενώ προ­βάλ­λε­ται η εικόνα ενός χώρου με σήμανση και οργα­νω­μένη ναυα­γο­σω­στική κάλυψη.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου, με την ενοχή και ταυ­τό­χρονα την ανα­γνώ­ριση του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου, δια­μορ­φώ­νει ένα διπλό απο­τύ­πωμα: αφενός κατα­γρά­φει ποινική ευθύνη στη διοι­κη­τική αλυσίδα, αφε­τέ­ρου δείχνει ότι το δικα­στή­ριο στάθ­μισε στοι­χεία προ­σω­πι­κής δια­δρο­μής του κατη­γο­ρού­με­νου, οδη­γώ­ντας σε ποινή φυλά­κι­σης 2 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Στο παρα­σκή­νιο μιας τέτοιας υπό­θε­σης βρί­σκε­ται πάντα το ίδιο δύσκολο ερώτημα της κοι­νω­νίας, πόσο ασφαλής είναι ένας χώρος που, στα χαρτιά, μοιάζει καλυμ­μέ­νος, αλλά στην πράξη επι­τρέ­πει σε ένα παιδί να βρεθεί μόνο του εκεί όπου ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο αρκεί για να γίνει η τρα­γω­δία. Η ετυ­μη­γο­ρία στη Ρόδο, ανε­ξάρ­τητα από το πώς θα απο­τι­μη­θεί στη συνέ­χεια, επα­να­φέ­ρει στο κέντρο το βάρος της πρό­λη­ψης ως καθη­με­ρινή υπο­χρέ­ωση και όχι ως τυπική συμ­μόρ­φωση.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Στέλιος Κιουρ­τζής.