Νικόλαος Λαυράνος: «Το επάγγελμα του πυροσβέστη πρέπει να χαρακτηριστεί επικίνδυνο»

Η τραγική απώλεια του 52χρονου πυρο­σβέ­στη από τον Έμπωνα, Πέτρου Διακάκη στην Ρόδο (κηδεύ­τηκε χτες) έχει συγκλο­νί­σει την πυρο­σβε­στική οικο­γέ­νεια όπως και την τοπική κοι­νω­νία, ενώ παράλ­ληλα επα­να­φέ­ρει με έντονο τρόπο τη συζή­τηση για την ασφά­λεια των πυρο­σβε­στών, τον εξο­πλι­σμό τους και το θεσμικό πλαίσιο προ­στα­σίας τους.

Ο πρό­ε­δρος της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ενώσεων Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος κ. Νικό­λαος Λαυ­ρά­νος, τοπο­θε­τού­με­νος με αφορμή το τραγικό περι­στα­τικό, ανα­φέρ­θηκε στην απώλεια του συνα­δέλ­φου του, στις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες επι­χει­ρούν οι πυρο­σβέ­στες, αλλά και στα δια­χρο­νικά αιτή­ματα της Ομο­σπον­δίας για την ανα­γνώ­ριση του επαγ­γέλ­μα­τος ως επι­κίν­δυ­νου και τη θεσμική κατο­χύ­ρωση μέτρων υγείας και ασφά­λειας.

«Η απώλεια του Πέτρου έπεσε σαν κεραυ­νός»

Ο κ. Λαυ­ρά­νος στάθηκε αρχικά στη μεγάλη συγκί­νηση που προ­κά­λεσε η είδηση του θανάτου του Πέτρου Διακάκη, σημειώ­νο­ντας ότι η απώλεια δεν συγκλό­νισε μόνο τη Ρόδο αλλά ολό­κληρη την πυρο­σβε­στική οικο­γέ­νεια: «Δεν συγκλο­νί­στηκε μόνο η κοι­νω­νία της Ρόδου. Συγκλο­νί­στηκε ολό­κληρη η πυρο­σβε­στική οικο­γέ­νεια, καθώς η απώλεια του αεί­μνη­στου Πέτρου ήταν η 4η απώλεια συνα­δέλ­φου μας εν ώρα καθή­κο­ντος, εν ώρα δράσης, στη φετινή αντι­πυ­ρική περίοδο και συνο­λικά η 74η απώλεια από ιδρύ­σεως του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος».

Μιλώ­ντας για τον 52χρονο πυρο­σβέ­στη, τον χαρα­κτή­ρισε έμπειρο και εξαι­ρε­τικό επαγ­γελ­μα­τία, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η είδηση του θανάτου του προ­κά­λεσε ισχυρό σοκ στους συνα­δέλ­φους του:

«Ο Πέτρος ήταν ένας έμπει­ρος συνά­δελ­φος, εξαί­ρε­τος επαγ­γελ­μα­τίας, άριστος χαρα­κτή­ρας και οικο­γε­νειάρ­χης και πραγ­μα­τικά η απώλειά του έπεσε σαν κεραυ­νός, θα λέγαμε, στο Πυρο­σβε­στικό Σώμα».

Ανα­μέ­νε­ται η διοι­κη­τική εξέταση για τις συν­θή­κες του δυστυ­χή­μα­τος

Σχετικά με τις ακρι­βείς συν­θή­κες κάτω από τις οποίες σημειώ­θηκε το δυστύ­χημα, ο πρό­ε­δρος της Ομο­σπον­δίας υπο­γράμ­μισε ότι θα πρέπει να ανα­μέ­νο­νται τα συμπε­ρά­σματα της έρευνας.

Όπως ανέφερε, «έχει δια­τα­χθεί κατ’ εντολή του υπουρ­γού Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας ΕΔΕ, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θούν οι συν­θή­κες κατά τις οποίες προ­έ­κυψε αυτό το δυσά­ρε­στο», από την αρχή της κλήσης για παροχή βοή­θειας έως την επι­χεί­ρηση στην οποία συμ­με­τείχε ο άτυχος πυρο­σβέ­στης.

Ο ίδιος απέφυγε να προ­χω­ρή­σει σε εκτι­μή­σεις για τα αίτια της πτώσης, καθώς, όπως τόνισε, θα πρέπει πρώτα να απο­σα­φη­νι­στούν τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά.

Παράλ­ληλα, έθεσε ένα ευρύ­τερο ζήτημα που αφορά στις επι­χει­ρή­σεις σε δύσβα­τες και ιδιαί­τερα απαι­τη­τι­κές περιο­χές: την ανάγκη ύπαρξης κατάλ­λη­λης εκπαί­δευ­σης, εξει­δι­κευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού και εξο­πλι­σμού.

Οι επι­χει­ρή­σεις σε δύσβα­τες περιο­χές

Με αφορμή το περι­στα­τικό στη Ρόδο, ο κ. Λαυ­ρά­νος ανα­φέρ­θηκε στις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πυρο­σβέ­στες όταν καλού­νται να επι­χει­ρή­σουν σε φαράγ­για, ορεινές περιο­χές και σημεία με ιδιαί­τερα δύσκολη πρό­σβαση.

Όπως εξήγησε, σε τέτοιες περι­πτώ­σεις έχει ιδιαί­τερη σημασία να απο­σα­φη­νι­στεί το είδος της κλήσης και οι πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της επι­χεί­ρη­σης.

«Έχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον πραγ­μα­τικά να δούμε τι ακριβώς θα προ­κύ­ψει μέσα από την ένορκη διοι­κη­τική εξέταση. Να δούμε για ποιο λόγο έγινε η κλήση από τους περι­πα­τη­τές, ήταν μια κλήση απλά για εντο­πι­σμό, ήταν μια κλήση γιατί κιν­δύ­νευαν;».

Ο πρό­ε­δρος της Ομο­σπον­δίας σημεί­ωσε ότι σε περι­στα­τικά που απαι­τούν ιδιαί­τερη επι­χει­ρη­σιακή μετα­χεί­ριση είναι ανα­γκαίο να υπάρχει εξει­δι­κευ­μένο προ­σω­πικό, όπως συμ­βαί­νει με την ΕΜΑΚ, αλλά και ο κατάλ­λη­λος εξο­πλι­σμός: «Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις που χρειά­ζο­νται ιδιαί­τερη επι­χει­ρη­σιακή μετα­χεί­ριση, χρειά­ζε­ται εξει­δι­κευ­μένο προ­σω­πικό, όπως για παρά­δειγμα έχουμε στη ΕΜΑΚ, συνα­δέλ­φους με ειδικά καθή­κο­ντα, με ειδικό εξο­πλι­σμό».

Ο κ. Λαυ­ρά­νος δεν παρέ­λειψε να ανα­φερ­θεί και στη συμπε­ρι­φορά πολιτών και του­ρι­στών, οι οποίοι επι­λέ­γουν να κινη­θούν σε δύσβα­τες περιο­χές χωρίς να λαμ­βά­νουν τα απα­ραί­τητα μέτρα προ­στα­σίας.

Με αφορμή περι­στα­τικά που έχουν κατα­γρα­φεί στη Ρόδο αλλά και σε άλλες περιο­χές της χώρας, σημεί­ωσε ότι η πεζο­πο­ρία και η εξε­ρεύ­νηση της φύσης είναι δρα­στη­ριό­τη­τες που οι πολίτες δικαιού­νται να απο­λαμ­βά­νουν, αλλά θα πρέπει να γίνο­νται με ασφά­λεια.

«Όλοι έχουν φυσικά το δικαί­ωμα να κάνουν είτε τους περι­πα­τη­τές, τους εκδρο­μείς, τους ορει­βά­τες, τους αναρ­ρι­χη­τές, ψάχνο­ντας λίγη αδρε­να­λίνη ή ψάχνο­ντας κάποιες στιγμές χαλά­ρω­σης, προ­σω­πι­κής ικα­νο­ποί­η­σης, ευτυ­χίας κ.λπ. Κάπου όμως υπάρ­χουν και κάποια όρια».

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε στη χρήση των σημα­το­δο­τη­μέ­νων μονο­πα­τιών, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η επιλογή μη ασφαλών δια­δρο­μών μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο τους ίδιους τους περι­πα­τη­τές, αλλά και τους πυρο­σβέ­στες που θα κληθούν να τους δια­σώ­σουν.

«Η πεζο­πο­ρία προ­βλέ­πε­ται εντός μονο­πα­τιών τα οποία έχουν χαρα­χθεί και έχουν επι­ση­μαν­θεί. Πρέπει μέσα από αυτά να πας και όχι να δοκι­μά­σεις τις αντοχές σου και να εξε­ρευ­νή­σεις κάποια άλλα μονο­πά­τια, τα οποία θέτεις πρω­τί­στως εσένα σε κίνδυνο, αυτόν που έχεις μαζί σου και φυσικά να ταλαι­πω­ρείς ολό­κληρο κρατικό μηχα­νι­σμό».

Το αίτημα για θεσμικό πλαίσιο προ­στα­σίας

Στο επί­κε­ντρο των δηλώ­σεων του κ. Λαυ­ρά­νου βρί­σκε­ται το δια­χρο­νικό αίτημα της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ενώσεων Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος για την ανα­γνώ­ριση του επαγ­γέλ­μα­τος του πυρο­σβέ­στη ως επι­κίν­δυ­νου και την εφαρ­μογή ολο­κλη­ρω­μέ­νου θεσμι­κού πλαι­σίου για την υγεία και την ασφά­λεια των πυρο­σβε­στών.

«Ίσως δεν είναι ικανοί αυτοί οι αριθμοί να ταρα­κου­νή­σουν τη φυσική και την πολι­τική μας ηγεσία, ώστε αυτό που ζητά επι­τα­κτικά η Ομο­σπον­δία μας, να χαρα­κτη­ρι­στεί το επάγ­γελμα του πυρο­σβέ­στη ως επι­κίν­δυνο και ανθυ­γιεινό και μέσα από αυτόν τον χαρα­κτη­ρι­σμό να φτια­χτεί ένα θεσμικό πλαίσιο προ­στα­σίας υγείας και ασφά­λειας των πυρο­σβε­στών».

Ο ίδιος ανα­φέρ­θηκε ειδι­κό­τερα στον νόμο 3850 του 2010 περί υγείας και ασφά­λειας στους χώρους εργα­σίας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι απο­τε­λεί πάγιο αίτημα της Ομο­σπον­δίας να ενερ­γο­ποι­η­θεί και για τους πυρο­σβέ­στες.

«Ένα δια­χρο­νικό αίτημα της Ομο­σπον­δίας μας είναι η ενερ­γο­ποί­ηση του νόμου 3850 του 2010 περί υγείας και ασφά­λειας στους χώρους εργα­σίας και δια­βί­ω­σης των πυρο­σβε­στών».

«Είναι εργα­τικό ατύχημα»

Ο πρό­ε­δρος της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ενώσεων Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος έθεσε, τέλος, και τη διά­σταση της αντι­με­τώ­πι­σης των θανάτων και των σοβαρών τραυ­μα­τι­σμών πυρο­σβε­στών ως εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των.

Όπως ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά, «όταν είμαι εν ώρα καθή­κο­ντος, σημαί­νει ότι βρί­σκο­μαι εν ώρα εργα­σίας. Ανε­ξαρ­τή­τως από το αίτιο που προ­έ­κυψε η απώλεια του συνα­δέλ­φου, μιλάμε για εργα­τικό ατύχημα εφόσον υπάρχει θάνατος και εργα­τικό ατύχημα εφόσον υπάρχει κάποιος σοβαρός τραυ­μα­τι­σμός».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ομο­σπον­δία έχει θέσει επα­νει­λημ­μένα το ζήτημα της προ­στα­σίας των πυρο­σβε­στών, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η ανα­γνώ­ριση του κιν­δύ­νου του επαγ­γέλ­μα­τος δεν απο­τε­λεί απλώς ένα συν­δι­κα­λι­στικό αίτημα, αλλά συν­δέ­ε­ται άμεσα με την προ­στα­σία της ζωής όσων επι­χει­ρούν καθη­με­ρινά για τη διάσωση πολιτών.

Ο κ. Λαυ­ρά­νος ανα­φέρ­θηκε και στη δικα­στική διεκ­δί­κηση της Ομο­σπον­δίας για τον επίσημο χαρα­κτη­ρι­σμό του επαγ­γέλ­μα­τος, σημειώ­νο­ντας ότι η σχετική δια­δι­κα­σία έχει ήδη απα­σχο­λή­σει το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας και έχει λάβει νέα αναβολή για τις 7 Δεκεμ­βρίου.

Η απώλεια του Πέτρου Διακάκη, όπως και οι προη­γού­με­νες απώ­λειες πυρο­σβε­στών, επα­να­φέ­ρει με δρα­μα­τικό τρόπο το ζήτημα των συν­θη­κών μέσα στις οποίες καλού­νται να επι­χει­ρούν οι πυρο­σβέ­στες.

Για την Ομο­σπον­δία, το ζητού­μενο είναι πλέον η λήψη συγκε­κρι­μέ­νων θεσμι­κών μέτρων που θα ενι­σχύ­σουν την πρόληψη και την προ­στα­σία της υγείας και της ζωής τους, καθώς, όπως υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Λαυ­ρά­νος, «Ο προ­ο­ρι­σμός του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος είναι να δια­σφα­λί­σει την ανθρώ­πινη ζωή».