Τι αποδείχθηκε στη δίκη για το Santa Marina

• Έγγραφα του Δήμου Ρόδου, της Νομικής του Υπη­ρε­σίας και του Λιμε­ναρ­χείου έδειξαν ότι η ανά­κληση της σφρά­γι­σης έγινε κατόπιν γνω­μο­δό­τη­σης, ότι ο αιγια­λός ανήκε στην αρμο­διό­τητα της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας και ότι οι ανα­βο­λές οφεί­λο­νταν σε πυρ­κα­γιές, εκλογές και αποχή δικη­γό­ρων

Η αθώωση και των 4 κατη­γο­ρου­μέ­νων για το Santa Marina στη­ρί­χθηκε σε όσα τέθηκαν ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο επι­κε­ντρω­νό­ταν στην απόφαση 48/2021 της 22ας Οκτω­βρίου 2021, με την οποία ανα­κλή­θηκε η σφρά­γιση. Παρέ­λειπε όμως ότι ο ίδιος αντι­δή­μαρ­χος είχε προη­γου­μέ­νως εκδώσει την απόφαση 41/2021 για ορι­στική διακοπή λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης, λόγω παρα­βά­σεων που προ­έ­κυ­πταν από εκθέ­σεις δημό­σιων υπη­ρε­σιών, και στη συνέ­χεια την απόφαση 42/2021 για τη σφρά­γιση. Η υπε­ρά­σπιση έθεσε το ερώτημα πώς «διέφυγε» της εισαγ­γε­λι­κής αρχής το γεγονός ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κινηθεί πρώτος για το κλεί­σιμο του κατα­στή­μα­τος.

Η γνω­μο­δό­τηση της Νομικής Υπη­ρε­σίας

Η ανά­κληση ακο­λού­θησε συγκε­κρι­μένη δια­δι­κα­σία. Η επι­χεί­ρηση υπέβαλε αίτηση στην Υπη­ρε­σία Δόμησης, η οποία με το έγγραφο 4228/2021 βεβαί­ωσε ότι η εται­ρεία είχε δηλώσει επίσημα παύση εργα­σιών στο Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης και ζήτησε γνω­μο­δό­τηση από τη Νομική Υπη­ρε­σία του Δήμου. Η γνω­μο­δό­τηση 4236/2021 απο­φάν­θηκε ότι, μετά την παύση, δεν συνέ­τρεχε πλέον λόγος σφρά­γι­σης. Μόνο τότε εκδό­θηκε η απόφαση 48/2021, η οποία μνη­μο­νεύει ρητά τη γνω­μο­δό­τηση.

Κατά την υπε­ρά­σπιση, ο αντι­δή­μαρ­χος άσκησε δέσμια αρμο­διό­τητα και ζήτημα παρά­βα­σης καθή­κο­ντος θα υπήρχε μόνο αν δεν είχε συμ­μορ­φω­θεί. Επι­κα­λέ­στηκε μάλιστα 3 έγγραφά του προς την Υπη­ρε­σία Δόμησης, με ημε­ρο­μη­νίες 9 Αυγού­στου 2021, 11 Αυγού­στου 2022 και 10 Μαΐου 2023, στα οποία ο ίδιος δήλωνε ότι δεν συντάσ­σει απο­φά­σεις σφρα­γί­σεων ή απο­σφρα­γί­σεων, αλλά υπο­γρά­φει ό,τι του προ­σκο­μί­ζει η Υπη­ρε­σία σε συνερ­γα­σία με τη Νομική Υπη­ρε­σία.

Καθο­ρι­στικό στοι­χείο ήταν και η απουσία του Δήμου Ρόδου από τη δίκη. Ο φορέας που φερόταν πληγείς δεν παρέστη ως υπο­στη­ρί­ζων την κατη­γο­ρία και ουδέ­ποτε εγκά­λεσε τον πρώην αντι­δή­μαρχο, αφού η ίδια η Υπη­ρε­σία του είχε υπο­δεί­ξει την ανά­κληση ως τη μόνη νόμιμη λύση.

Ο αιγια­λός και η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία

Η υπε­ρά­σπιση υπο­στή­ριξε ότι το 2021 δεν υφί­στατο ρητή πρό­βλεψη για σφρά­γιση κατα­στη­μά­των εντός αιγια­λού από τον Δήμο και ότι απο­κλει­στικά αρμόδια ήταν η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σου. Η αρμο­διό­τητα αυτή θεσπί­στηκε για πρώτη φορά ρητά με τον νόμο 5092/2024. Τη θέση επι­βε­βαί­ω­ναν έγγραφα του Γρα­φείου Ελέγχου Έργων του Λιμε­ναρ­χείου Ρόδου, καθώς και αυτοψία μηχα­νι­κών της Υπη­ρε­σίας Δόμησης το καλο­καίρι του 2023, η οποία τοπο­θε­τούσε δάπεδα και πέρ­γκο­λες εντός αιγια­λού. Το πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε, ουδέ­ποτε παρα­λή­φθηκε από την Υπη­ρε­σία Δόμησης ή τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος ανέλαβε καθή­κο­ντα στα τέλη του 2019.

Η αυτοψία του Λιμε­ναρ­χείου

Η αυτοψία του Λιμε­ναρ­χείου έγινε στις 16 Μαΐου 2023, 19 μήνες μετά την ανά­κληση. Οι κατα­σκευές που κατα­γρά­φη­καν δεν υφί­στα­ντο, κατά την υπε­ρά­σπιση, τον Οκτώ­βριο του 2021. Επι­πλέον, η επι­χεί­ρηση λει­τουρ­γούσε το 2023 με δια­φο­ρε­τική γνω­στο­ποί­ηση, της 26ης Ιουνίου 2021, και όχι με την ακυ­ρω­θείσα γνω­στο­ποί­ηση του 2020 στην οποία αφο­ρούσε η σφρά­γιση. Ο κατη­γο­ρού­με­νος, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε την ύπαρξη της αρχικής γνω­στο­ποί­η­σης μόνο από τη δικο­γρα­φία.

Το αρχαιο­λο­γικό σκέλος

Κατά τον χρόνο της ανά­κλη­σης ίσχυε ο νόμος 3028/2002 και όχι ο νόμος 4858/2021, που τέθηκε σε ισχύ στις 19 Νοεμ­βρίου 2021. Το άρθρο 13 του παλαιό­τε­ρου νόμου δεν απαι­τούσε αρχαιο­λο­γική έγκριση για λει­τουρ­γία επι­χεί­ρη­σης εκτός οικι­σμών. Η γνω­στο­ποί­ηση είχε άλλωστε κοι­νο­ποι­η­θεί στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου, η οποία δεν εξέ­φρασε αντίρ­ρηση.

Οι ανα­βο­λές στην Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής

Η κατη­γο­ρία της παρά­λει­ψης από τις 29 Σεπτεμ­βρίου 2020 αντι­κρού­στηκε με το επι­χεί­ρημα ότι ζήτημα τέθηκε μόνο μετά την αυτοψία του Λιμε­ναρ­χείου, με την Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής να ενη­με­ρώ­νε­ται στις 23 Ιουνίου 2023. Ακο­λού­θη­σαν οι πυρ­κα­γιές και η κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης έως τα τέλη Ιουλίου, η απο­κα­τά­σταση τον Αύγου­στο και οι αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές της 8ης Οκτω­βρίου 2023. Το θέμα εισήχθη στις 31 Οκτω­βρίου 2023 και ανα­βλή­θηκε λόγω απου­σίας της Νομικής Υπη­ρε­σίας, στις 16 Νοεμ­βρίου 2023 ανα­βλή­θηκε εκ νέου και στις 13 Δεκεμ­βρίου 2023 λόγω πανελ­λα­δι­κής αποχής των δικη­γό­ρων. Συζη­τή­θηκε στις 23 Απρι­λίου 2024, οπότε απο­φα­σί­στηκε η διακοπή λει­τουρ­γίας, όταν ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν ήταν πλέον αρμό­διος αντι­δή­μαρ­χος. Η εισα­γωγή θεμάτων, όπως σημειώ­θηκε, γίνεται από τη γραμ­μα­τεία και όχι από τον πρόεδρο της Επι­τρο­πής.

Η υπε­ρά­σπιση επι­σή­μανε ότι η Εισαγ­γε­λία Ρόδου είχε ζητήσει η ίδια, στις 3 Ιουνίου 2024, τις αιτίες των ανα­βο­λών, έλαβε επίσημη απά­ντηση από τον Δήμο και παρά ταύτα άσκησε δίωξη.

Ηθική αυτουρ­γία, κίνητρο και πει­θαρ­χική αθώωση

Επί νόμιμης ενέρ­γειας, κατά τον συνή­γορο, δεν χωρεί ηθική αυτουρ­γία, πολλώ μάλλον από επι­χει­ρη­μα­τία που, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε, ήταν άγνω­στος στον κατη­γο­ρού­μενο. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο, όπως τονί­στηκε, δεν προσ­διό­ριζε ποιον κανόνα παρα­βί­ασε ο αντι­δή­μαρ­χος, ποια βλάβη υπέστη η Υπη­ρε­σία και τι απε­κό­μισε μια ήδη επίσημα κλει­σμένη επι­χεί­ρηση από την ανά­κληση.

Τέλος, τέθηκε υπόψη του δικα­στη­ρίου ότι το Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο της Περι­φέ­ρειας, απο­τε­λού­μενο από Πρόεδρο Εφετών και 2 εφέτες, είχε ήδη αθωώσει ομόφωνα τον πρώην αντι­δή­μαρχο στις 19 Νοεμ­βρίου 2025, με απόφαση που εκδό­θηκε επί της έδρας.

Τους κατη­γο­ρου­μέ­νους εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Άκης Δημη­τριά­δης, Θρα­σύ­βου­λος Κοντα­ξής και Εύη Χρι­στο­δου­λίδη.